Author: Artur Weber - www.ciasnabrama.pl
Date: 0101-01-01 00:00:00+00:00

Część I

Dlaczego wierzę w Jezusa

Dlaczego jestem ewangelikiem

Dlaczego wierzę w Jezusa, Dlaczego jestem ewangelikiem oraz Ewangelia według Świętego Jana

Redakcja techniczna, skład, korekta, projekt okładki – autor

Wydanie I – 2026 rok

Treść publikacji nie została stworzona przez AI

Fragmenty Pisma Świętego pochodzą z Biblii Warszawskiej

Publikacja przeznaczona do bezpłatnego rozpowszechniania. Wersję elektroniczną można bezpłatnie pobrać ze strony:

www.ciasnabrama.pl

Prolog

Pewnego dnia zrozumiałem, że znajduję się w strasznej ciemności. Nie była to ciemność fizyczna, lecz ta, która była w moim wnętrzu. To była ciemność śmierci, przerażająca i bezdennie głęboka. Miałem wtedy siedemnaście lat. Otaczały mnie mroki moich wyborów, moich decyzji i moich dążeń.

Każdy człowiek ma wolną wolę, nawet jeśli jest niewolnikiem. Niewolnik, pomimo swojego zniewolenia, może sam decydować w swoim wnętrzu, kogo będzie kochał, a kogo nienawidził, i nikt mu tego nie zabroni.

Jeśli byłbym na rozstaju dróg w środku nieznanej, dzikiej puszczy, to sam musiałbym zdecydować, którą wybrać drogę do dalszej wędrówki. Pewnie wybrałbym tę drogę, która jest spowita promieniami słońca i przyjemna do chodzenia wśród leśnej roślinności. Na pewno nie zdecydowałbym się, aby pójść drogą ciemną, którą otacza wilgoć i chłód. Nie ma jednak żadnej pewności, że świetlista droga po jakimś czasie nie zamieni się w drogę bagnistą, pełną cieni i węży, ale wtedy będzie za późno, aby z niej zawrócić. Pozostaje przerażenie i śmierć.

Nikt na ziemi nie może stwierdzić, że kroczy właściwą drogą, dopóki nie zostanie mu objawiona prawda. Tej prawdy nie może przekazać żaden człowiek, choćby mienił się najbardziej wtajemniczonym kapłanem i prorokiem.

Wstęp

Moi dziadkowie byli wierzącymi i praktykującymi katolikami. Byłem również ochrzczony w kościele katolickim, jednak moi rodzice nie praktykowali religijności katolickiej, nad czym dziadkowie wielce ubolewali. Jako dziecko przebywałem często z babcią i dziadkiem od strony mamy. Babcia zapewniała mi cały pakiet literatury katolickiej w postaci książeczek modlitewnych, katechizmu dla dzieci, broszur, obrazków ze świętymi wraz z ich dokonaniami. Interesowały mnie te materiały, ponieważ były ładnie wydane. Spędzałem sporo czasu na oglądaniu w telewizji transmisji z Rzymu i wystąpień papieża Jana Pawła II. Dziadkom udało się załatwić wejście na kilkugodzinną mszę na Placu Defilad pod Pałacem Kultury i Nauki w Warszawie podczas trzeciej pielgrzymki papieża do Polski w 1987 roku. Byłem wtedy pod sporym wrażeniem tego wydarzenia, znajdując się niedaleko od samego papieża. Te wszelkie inicjatywy dziadków powodowały, że w okresie szkoły podstawowej wyobrażałem sobie, że zostanę kiedyś księdzem.

Drugi dziadek ze strony taty od najmłodszych lat wprowadzał mnie w świat okultyzmu swoimi opowiadaniami i praktykami. Z perspektywy czasu myślę, że nie miał świadomości tego, że zajmuje się okultyzmem, pomimo że był religijnym katolikiem. Katolicyzm czterdzieści lat temu nie miał rozeznania w okultyzmie opartym na psychotronice, czyli pseudonaukowej dziedzinie zajmującej się zjawiskami paranormalnymi. Zjawiska paranormalne, choć istnieją, to jednak nie można ich opisać naukowo, ponieważ nie można ich w pełni zbadać. Niewątpliwie literatura Raymonda Moody’ego, jak np. Życie po życiu, znacząco przyczyniła się do moich postępów w okultyzmie, czyli wiedzy i praktykach związanych z tajemnymi siłami, zjawiskami nadprzyrodzonymi i nieznanymi mocami, które istnieją w świecie duchowym i przejawiają się w świecie fizycznym. Za moje kieszonkowe pieniądze nabywałem specjalistyczną literaturę w siedzibie Polskiego Towarzystwa Psychotronicznego w Warszawie. W szkole podstawowej posiadałem już sporą wiedzę i praktykę okultystyczną. Nawet jeśli z kimś próbowałem o tym rozmawiać, to większość osób nie miała pojęcia, o czym mówię – hipnoza, radiestezja, bioenergoterapia, channeling, ezoteryka, spirytyzm, mistycyzm, radża joga itp.

Do uzupełnienia mojego tańca z demonami przyczyniło się wydarzenie, podczas którego zostałem publicznie pobity na oczach całej szkoły przez starszego kolegę z klasy. Od drugiej klasy podstawówki zacząłem regularnie uczęszczać na karate sportowe, a w późniejszych latach uczyłem się Kung-fu u największego wówczas w Polsce propagatora tego stylu. Ostatecznie znalezłem się w elitarnej grupie Jeet Kune Do – jedynego miejsca w kraju nauczającego stylu opracowanego przez Bruce’a Lee. Sztuki walki to przede wszystkim silne związki z taoizmem, buddyzmem i medytacją, co dość dobrze komponowało się z moją wiedzą i praktykami okultystycznymi.

Te doświadczenia spowodowały, że nabyłem pewnych „zdolności paranormalnych” oraz posiadałem pełne przeświadczenie o istnieniu świata duchowego. Istnienie tego innego świata było dla mnie tak samo namacalne, jak istnienie świata fizycznego. Nie mogę opisać szczegółowo moich doświadczeń, ponieważ nie jest to książka o okultyzmie, a raczej o tym, aby wszelkie przejawy starożytnych praktyk duchowych jak najszybciej i za wszelką cenę porzucić.

W dzisiejszym świecie opartym na zaawansowanej technologii i sztucznej inteligencji, ludzie stają się niewolnikami okultyzmu w nieco inny sposób i większość nie ma o tym najmniejszego pojęcia. Dzisiejszy okultyzm jest jeszcze bardziej przebiegły i wyrafinowany, ponieważ korzysta z najnowszych technologii, których używa prawie cała ludzkość.

Po wielu latach poznawanie tajemnych mocy nie dało mi szczęścia ani radości, a wręcz zrodziło lęk i wielki niepokój. Ten niepokój nie miał racjonalnego podłoża, gdyż w tym czasie nie miałem żadnych powodów do niepokoju ani strachu, który coraz bardziej mnie otaczał. Medytacje i duchowość z Dalekiego Wschodu nie dawały mi sensu istnienia, dlatego coraz częściej skłaniałem się do poznawania różnych religii dostępnych w Polsce.

Katolicyzm przestał mnie fascynować, ponieważ kiedy odeszło z tego świata wiele bliskich mi osób, nie pojawiło się z tej religijnej instytucji żadne duchowe pocieszenie. Martwe kazania martwych kapłanów nie rozgrzały mojego lodowatego wnętrza i nie obudziły ze snu śmierci, a wręcz irytowały protekcjonalnością i zachłannością na pieniądze. W swoich poszukiwaniach natrafiłem i poznałem pseudochrześcijańskie organizacje Świadków Jehowy oraz Mormonów, niebezpieczne ze względu na psychiczne ubezwłasnowolnienie i solidne pranie mózgu. Zatem ani Katechizm, ani Strażnica, ani Księga Mormona nie były, nie są i nigdy nie będą dla mnie nośnikiem prawdy. Ciemność nie ustępowała.

Mój malutki pokój w bloku na warszawskim Bemowie był świątynią medytacji oraz salą treningową wypełnioną hantlami i workami bokserskimi. Moje codzienne treningi były bardzo intensywne, trwające kilka godzin. W tym okresie w naszej elitarnej szkole walki pojawiła się szansa wyjazdu na prestiżowe zawody walk do Chin. Zdecydowałem, że będę się do nich przygotowywał. Pewnego dnia mieliśmy odbyć trening, walcząc na sto procent naszych umiejętności. Oczywiście podczas sparingów mieliśmy różnego rodzaju ochraniacze, więc ryzyko poważnych uszkodzeń ciała było niewielkie. Jednak tamtego dnia walka wymknęła się spod kontroli. Kolega wykonał tak potężne podcięcie moich nóg, że znalazłem się w powietrzu. On także stracił równowagę, tak że z ogromną siłą upadłem na nerkę, a on spadł na mnie, dobijając mnie. Z bólu prawie straciłem przytomność, ponieważ z tą nerką od dzieciństwa miałem zdrowotne problemy. Ledwo wróciłem do domu, a ból w kolejnych dniach był tak silny, że zdecydowałem, aby na jakiś czas odpuścić całkowicie treningi. To była jedna z trudniejszych decyzji, ponieważ dla sportowca każdy opuszczony tydzień treningów jest dużym psychicznym i fizycznym ciosem.

W szkole średniej miałem kilku zaufanych kolegów, z którymi mogłem swobodnie rozmawiać o duchowych odczuciach, widzeniach i wszelkich nadprzyrodzonych zjawiskach. Jeden z nich, znając moje bogate zainteresowania, przyniósł mi i podarował Nowy Testament. Powiedział mi, że dostał go z okazji bierzmowania, ale nie jest zainteresowany czytaniem. Oczywiście przyjąłem prezent z ogromnym zainteresowaniem, a nawet podekscytowaniem, ponieważ kompletnie nie znałem tej Księgi. To był początek lata i pięknej pogody, więc postanowiłem sobie, że w nadchodzący weekend, który spędzałem z rodzicami na ich działce za Warszawą, rozpocznę lekturę tej tajemniczej Księgi. Po przeczytaniu kilku pierwszych rozdziałów wydarzyło się coś, czego nie potrafiłem wtedy wyjaśnić. Po wielu latach strasznej ciemności zobaczyłem na horyzoncie coś, co wyglądało jak coraz bardziej jaśniejąca łuna zapowiadająca bliski wschód słońca. Oczywiście odczucia nie były związane z piękną pogodą, ale to doświadczenie było duchowym, wewnętrznym przeżyciem. Do mojego zimnego wnętrza zaczęło również dochodzić i ogrzewać mnie coraz większe ciepło. Nie rozumiałem w pełni tej Księgi, ale jej treść zaczęła mnie przenikać i budzić do życia bez żadnej ludzkiej inicjatywy ani religijnych działań.

W ciągu kilku kolejnych tygodni, spędzając czas na działce rodziców, poznałem dziewczynę, w której się zakochałem. Okazało się, że również czyta tę Księgę, a dodatkowo w Warszawie mieszkaliśmy niedaleko siebie. Potem została moją żoną. Ciemność ustępowała coraz większej jasności.

Rozdział 1. Biblia jest źródłem prawdy

Dopóki nie znasz źródła prawdy, to nie wiesz, skąd pochodzisz, po co żyjesz i dokąd zmierzasz. Z ludzkiego punktu widzenia jesteś jak małe dziecko zgubione w gęstej mgle, która staje się coraz bardziej ciemna, a potem czarna. Ta ciemność jest jak czarny dym w czasie ogromnego pożaru, w którym słychać straszne ludzkie krzyki. Ten dym dusi, obezwładnia i w końcu zabija.

Nie jest moim celem udzielanie religijnych odpowiedzi. Nie zamierzam ani w tym rozdziale, ani w tej książce niczego religijnie udowadniać ani nikogo religijnie indoktrynować. Biblia jest źródłem prawdy – to fakt, z którym ktoś się zgodzi lub nie. Tym jednym tytułem zaznaczam cały sens ludzkiego istnienia. Zatem wszystko, co robią ludzie, pomijając przesłanie tego tytułu, jest marnością i podróżą do bram śmierci. Po przejściu przez tę bramę nie ma już powrotu ani możliwości jakiejkolwiek zmiany. Kiedy Piłat stanął naprzeciw Jezusa, zadał pytanie: Co to jest prawda? (Ewangelia Jana 18:38). Piłat posiadał dużą władzę, ale nie rozpoznał Prawdy, która stworzyła cały świat i ludzi. Piłat patrzył prosto w oczy tej Prawdy i jej nie widział. Jest to jedna z najgorszych sytuacji, która może spotkać człowieka.

Posiadanie Biblii, a nawet czytanie jej, nie daje żadnej gwarancji na poznanie prawdy, ponieważ można ją rozpatrywać pod kątem historycznym, kulturowym czy poetyckim, a nie wyłącznie doktrynalnym. Poznanie prawdy nie zależy od woli człowieka, ale każdy, kto o prawdę zabiega, dobrze czyni.

Dlaczego pierwszą wydrukowaną książką była Biblia? Czy Gutenberg był aż tak bardzo wierzący i religijny? Być może chciał zademonstrować ogromny potencjał swojego wynalazku, aby zdobyć prestiż i wiarygodność nowej technologii. Niewątpliwie święte Słowo miało kluczowe znaczenie w Europie, ale to głównie duchowieństwo zarządzało interpretowaniem i podawaniem tego Słowa laikom, czyli zwykłym ludziom nienależącym do kościelnych sfer. Każdy, kto zmieniał interpretację duchowieństwa, mógł zostać oskarżony o herezję lub bluźnierstwo i podlegał surowej karze, włącznie z możliwością spalenia na stosie. W ten sposób zginął Jan Hus, czeski duchowny i reformator, który otwarcie krytykował nadużycia w kościele katolickim. Jan zginął pomimo otrzymania listu żelaznego od króla Zygmunta Luksemburskiego, gwarantującego mu życie. Taka może być cena za prawdę. Kiedy jednak szukamy prawdy, to w pewnych sytuacjach nie możemy milczeć i musimy przedstawić sprawy tak, jak się mają. Są kwestie, których po prostu nie da się zamieść pod dywan, i dotyczy to wszystkich wyznań chrześcijańskich bez wyjątku. Każdy, kto czyni zło, musi zostać rozliczony, nawet jeśli mieni się księdzem czy pastorem. Musimy również zrozumieć, że prawda w tak zwanym chrześcijaństwie może być zafałszowana i zniekształcona do tego stopnia, że nie widać jej prawdziwego oblicza. Można posługiwać się wzniosłym językiem religijnym, uczestniczyć w doniosłej kościelnej liturgii, słuchać cytatów z Biblii, a jednak żyć w całkowitym zakłamaniu. Ludzka hipokryzja nie szkodzi Biblii i nadal jest ona źródłem prawdy. Sprawa jest bardzo poważna, ponieważ to nie jest kwestia wyłącznie intelektualnych dyskusji o religii, ale ma bezpośredni związek z życiem i śmiercią. Jest to prawo nie tylko fizyczne, ale i duchowe. Urodzony przed wojną niemiecki pastor luterański Wilhelm Busch w swojej książce Jezus naszym przeznaczeniem napisał takie słowa: „Niedawno udzielałem wywiadu pewnemu dziennikarzowi, który m.in. postawił mi pytanie: ‘Dlaczego właściwie wygłasza pan takie odczyty?’ ‘Dlatego’, odpowiedziałem, ‘że boję się, iż ludzie pójdą do piekła.’ Dziennikarz uśmiechnął się: ‘Przecież piekła nie ma!’ ‘No’, powiedziałem, ‘niech pan trochę poczeka. Za sto lat będzie pan już wiedział, kto miał rację, pan czy Słowo Boże’.”

Ta publikacja powstała w oparciu o całkowitą pewność, że Słowo Boże ma rację i nie ma co do tego najmniejszych wątpliwości. Nawet nie trzeba czekać stu lat, aby się o tym przekonać. Gdybym miał Czytelnikowi przedstawić tylko jeden werset z całej Biblii, który by podsumował ten rozdział, to z całą pewnością byłyby to słowa Jezusa zapisane w Ewangelii Jana.

Odpowiedział mu Jezus: Ja jestem droga i prawda, i żywot, nikt nie przychodzi do Ojca, tylko przeze Mnie. (Ewangelia Jana 14:6)

Rozdział 2. Kim jest Jezus?

Na pytanie: Kim jest Jezus? można natychmiast przedstawić wiele typowych odpowiedzi, które postaram się omówić w dalszych analizach. Jednak ze swojej strony najpierw chcę zająć się rzeczami, które wypaczają biblijny obraz Jezusa. Duchowieństwo i ludzka tradycja wprowadziły wiele nieprawdziwych rzeczy do chrześcijaństwa, a w dużej części przypadków są to praktyki pogańskie, niemające nic wspólnego z przesłaniem Biblii. Te nieprawdziwe rzeczy przybierają na mocy szczególnie w okresach różnych chrześcijańskich świąt. Najbardziej znane święta Bożego Narodzenia jednoczą ludzi wokół upamiętnienia narodzin Jezusa, choć częściej jest to raczej kult jedzenia i Mikołaja. W obszarze religii są sporządzane figurki, obrazki noworodka, szopki itp., którym często przypisuje się nadprzyrodzoną i uzdrowieńczą moc oraz które, jako rzeczy, stają się elementem kultu i czci. W ewangeliach i listach apostolskich opisujących życie pierwszego biblijnego kościoła nie odnajdujemy takich praktyk. Jezus nie jest małym dzieciątkiem, choć oczywiście nim był. Oddawanie czci małemu dzieciątku pod postacią figurek i obrazków to, delikatnie mówiąc, bardzo poważny błąd noszący znamiona bałwochwalstwa. Możemy z pełną czcią wspominać to wspaniałe ewangeliczne wydarzenie, ale nigdy w życiu nie powinniśmy oddawać religijnego hołdu figurkom dzieciątka. Oddawanie czci figurkom, rzeźbom czy obrazom jest praktyką okultystyczną w wielu kulturach i religiach, w tym również w chrześcijaństwie. To jeden z wielu powodów, który przyciągnął mnie do ewangelicznego chrześcijaństwa, gdzie nie powiela się typowych pogańskich kultów i tradycji.

Innym, jeszcze poważniejszym problemem jest sam wygląd Jezusa. Tutaj, niestety, włożę przysłowiowy kij w religijne mrowisko, stwierdzając, że na całym świecie nie znajdziemy ani jednej prawdziwej podobizny Jezusa. Wszystkie podobizny Jezusa, które możemy znaleźć na świecie, to twory ludzkiej wyobraźni, rzemiosła i sztuki, a nie biblijnej prawdy. Myślę, że każdy, kto dogłębnie studiował historię sztuki, ma tego pełną świadomość. Tutaj ponownie pojawia się ten sam problem bałwochwalstwa, okultyzmu i oddawania czci różnym formom ludzkiego rzemiosła jako rzeczom „świętym”. Jezus nie był Polakiem i nie wyglądał jak Europejczyk. Jezus i Jego ziemscy rodzice byli Żydami, Semitami. Wygląd Jezusa według Biblii nie był atrakcyjny fizycznie, lecz posiadał piękno, które nie było pociągające dla oczu ludzi tego świata. Ludzkie rzemiosło w najmniejszym stopniu nie przybliża do duchowego poznania Jezusa, nawet jeśli tym rzemiosłem są realistyczne filmy czy wizualizacje wykorzystujące najbardziej zaawansowane algorytmy sztucznej inteligencji. Jedyną drogą do poznania Jezusa jest prawda, a tą prawdą jest Słowo Boże. Tylko umiłowanie prawdy i poszukiwanie jej może zdjąć zasłonę śmierci z ludzkiego serca, ale tego nie może uczynić żaden człowiek ani przez swoją mądrość, ani siłę, ani religijne wysiłki. Kim zatem jest Jezus i jak Go poznać? Zacznijmy od początku, który opisał Jan w swojej Ewangelii – ukochany uczeń swojego Mistrza:

1.1 Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, a Bogiem było Słowo. 1.2 Ono było na początku u Boga. 1.3 Wszystko przez nie powstało, a bez niego nic nie powstało, co powstało. 1.4 W nim było życie, a życie było światłością ludzi. 1.5 A światłość świeci w ciemności, lecz ciemność jej nie przemogła. 1.6 Wystąpił człowiek, posłany od Boga, który nazywał się Jan. 1.7 Ten przyszedł na świadectwo, aby zaświadczyć o światłości, by wszyscy przezeń uwierzyli. 1.8 Nie był on światłością, lecz miał zaświadczyć o światłości. 1.9 Prawdziwa światłość, która oświeca każdego człowieka, przyszła na świat. 1.10 Na świecie był i świat przezeń powstał, lecz świat go nie poznał. 1.11 Do swej własności przyszedł, ale swoi go nie przyjęli. 1.12 Tym zaś, którzy go przyjęli, dał prawo stać się dziećmi Bożymi, tym, którzy wierzą w imię jego, 1.13 Którzy narodzili się nie z krwi ani z cielesnej woli, ani z woli mężczyzny, lecz z Boga. 1.14 A Słowo ciałem się stało i zamieszkało wśród nas, i ujrzeliśmy chwałę jego, chwałę, jaką ma jedyny Syn od Ojca, pełne łaski i prawdy. (Ewangelia Jana 1:1-14)

Na pytanie: „Kim jest Jezus?” na podstawie przedstawionego fragmentu można jednoznacznie odpowiedzieć, że Jezus jest Bogiem. Nie jest archaniołem lub inną ważną i niezwykłą postacią, nie jest również dzieciątkiem uwięzionym w rzemieślniczej figurce lub obrazie. Jezus jest Bogiem, który istniał przed założeniem świata i który mocą swojego Słowa stworzył wszystko, co widzialne i co niewidzialne. Jest Synem żyjącym w Ojcu. Jan wymieniony w szóstym wersecie tego fragmentu to oczywiście Jan Chrzciciel. Prawda biblijna nie kieruje nas w stronę fizycznego i widzialnego poznania Jezusa, ale kieruje nas w stronę duchowego zrozumienia. Tę prawdę potwierdza inny apostoł, a jest nim Paweł, który przed swoim nawróceniem był żarliwym prześladowcą Kościoła Jezusa.

Dlatego już odtąd nikogo nie znamy według ciała; a jeśli znaliśmy Chrystusa według ciała, to teraz już nie znamy. (II List do Koryntian 5:16)

Kto wierzy, że Jezus przyjął ludzką postać, będąc Bogiem, ten jest szczęśliwy. Apostoł Jan, który jest autorem Ewangelii, jest również autorem ostatniej księgi Nowego Testamentu, czyli tak zwanej Apokalipsy Jana. Po wielu latach, pod koniec życia Jana, Jezus objawia się mu jako panujący i wszechmogący Bóg — Alfa i Omega, Początek i Koniec. Pomimo że Jan był ukochanym uczniem i miał bliską relację z Jezusem, Boży Syn ukazuje Janowi swoją potęgę i moc, a Jan z przerażenia pada przed Nim jak martwy. Oto rzeczywisty obraz Chrystusa.

1.8 Jam jest alfa i omega [początek i koniec], mówi Pan, Bóg, Ten, który jest i który był, i który ma przyjść, Wszechmogący. 1.9 Ja, Jan, brat wasz i uczestnik w ucisku i w Królestwie, i w cierpliwym wytrwaniu przy Jezusie, byłem na wyspie, zwanej Patmos, z powodu zwiastowania Słowa Bożego i świadczenia o Jezusie. 1.10 W dzień Pański popadłem w zachwycenie i usłyszałem za sobą głos potężny, jakby trąby, który mówił: 1.11 To, co widzisz, zapisz w księdze i wyślij do siedmiu zborów: do Efezu i do Smyrny, i do Pergamonu, i do Tiatyry, i do Sardes, i do Filadelfii, i do Laodycei. 1.12 I obróciłem się, aby zobaczyć, co to za głos, który mówił do mnie; a gdy się obróciłem, ujrzałem siedem złotych świeczników, 1.13 A pośród tych świeczników kogoś podobnego do Syna Człowieczego, odzianego w szatę do stóp długą i przepasanego przez pierś złotym pasem; 1.14 Głowa zaś jego i włosy były lśniące jak śnieżnobiała wełna, a oczy jego jak płomień ognisty, 1.15 A nogi jego podobne do mosiądzu w piecu rozżarzonego, głos zaś jego jakby szum wielu wód. 1.16 W prawej dłoni swojej trzymał siedem gwiazd, a z ust jego wychodził obosieczny ostry miecz, a oblicze jego jaśniało jak słońce w pełnym swoim blasku. 1.17 Toteż gdy go ujrzałem, padłem do nóg jego jakby umarły. On zaś położył na mnie swoją prawicę i rzekł: Nie lękaj się, Jam jest pierwszy i ostatni, 1.18 I żyjący. Byłem umarły, lecz oto żyję na wieki wieków i mam klucze śmierci i piekła.(Objawienie Jana 1:8-18)

Rozdział 3. Trójjedyna natura Boga

W Biblii nie istnieje pojęcie Trójca jako określenie Boga. Co prawda w chrześcijaństwie jest dość powszechnie używane, ale według mnie to słowo nie jest prawidłowe i powoduje wiele niepotrzebnego zamieszania prowadzącego do podziałów doktrynalnych. Słowo „Trójca” sugeruje istnienie trzech Bogów, a tak nie jest, ponieważ Bóg jest jeden. W tej kwestii nie sposób nie oprzeć się na analizie Pism hebrajskich, a więc Starego Testamentu. Zresztą chrześcijaństwo nie mogłoby istnieć ani funkcjonować bez tych Pism, ponieważ tam znajduje się chrześcijański fundament wzorca wiary, którym był Abraham. Słowo „Trójca” dodatkowo wprowadza podziały pomiędzy Żydami i poganami, budując ponownie mur nieprzyjaźni, który został zniszczony (List do Efezjan 2:14). Judaizm na podstawie Tory (pierwsze pięć Ksiąg Mojżeszowych w Biblii) jasno i zgodnie z prawdą stwierdza, że Bóg jest jeden:

Słuchaj, Izraelu! PAN, nasz Bóg, PAN jest jeden. (5 Księga Mojżeszowa 6:4)

Hebrajskie słowo echad to „jeden”, które oznacza absolutną i niepodzielną jedność Boga. Jeśli tak jest, to jak wyjaśnić istnienie Ojca, Syna i Ducha Świętego jako jednego Boga? Taka prawda musi być biblijnie uzasadniona nie tylko w Księgach Nowego Testamentu, ale przede wszystkim w Księgach hebrajskich Starego Testamentu. Z tego względu musimy ponownie wrócić do początku, ale tym razem skierujemy się do początku stworzenia opisanego w pierwszej Księdze Mojżeszowej, czyli w Księdze Rodzaju. Kiedy Bóg podczas stwarzania świata miał uczynić człowieka, powiedział:

Potem rzekł Bóg: Uczyńmy człowieka na obraz nasz, podobnego do nas i niech panuje nad rybami morskimi i nad ptactwem niebios, i nad bydłem, i nad całą ziemią, i nad wszelkim płazem pełzającym po ziemi. (1 Księga Mojżeszowa 1:26-27)

I rzekł Pan Bóg: Oto człowiek stał się taki jak my: zna dobro i zło. Byleby tylko nie wyciągnął teraz ręki swej i nie zerwał owocu także z drzewa życia, i nie zjadł, a potem żył na wieki! (1 Księga Mojżeszowa 3:22)

Te wersety nie przytaczają dialogu Boga z aniołami ani tym bardziej z człowiekiem. W tych miejscach Bóg mówi o sobie w liczbie mnogiej. Nie jest to także błąd wynikający z tłumaczenia Pism hebrajskich, bo w liczbie mnogiej Bóg mówi o sobie we wszystkich biblijnych tłumaczeniach. To oczywiście nie jedyne fragmenty hebrajskich Pism przedstawiające złożoną naturę Boga.

Słuchaj, Izraelu! PAN, nasz Bóg, PAN jest jeden. /Fonetycznie z hebrajskiego: Sz'ma Israel, Adonai [oryg. JHWH] Elohejnu, Adonai [JHWH] echad/ (5 Księga Mojżeszowa 6:4)

Czytając ten werset po polsku lub angielsku, nie ma najmniejszych problemów z jego zrozumieniem. Po hebrajsku jednak rodzi bardzo dużo pytań. Słowem „Bóg” użytym w tym wersecie jest bowiem hebrajskie Elohim (fonetycznie), które posiada liczbę mnogą. Jeśli rozpatrzyć ten werset wyłącznie gramatycznie, to Bóg występuje tu w liczbie mnogiej — a mimo to zdanie kończy się słowem „jeden”.

We wszelkich biblijnych analizach i rozważaniach musimy być zgodni z tym, co jest napisane w Pismach hebrajskich, czyli tą częścią Biblii, którą określamy jako Stary Testament. Z tego względu używanie słowa „Trójca” jest bardzo ryzykowne, bo prowadzi to do błędnego rozumienia jedynego Boga. Trójjedyna natura Boga to określenie, które wytrzyma różne wnikliwe próby biblijnego studium.

Rozdział 4. Nie można oglądać Boga i pozostać przy życiu

Natura Boga opisana w biblijnych Księgach jest niezrozumiała i niepojęta dla tych, którzy odrzucają poznanie prawdy. Świętość Boga może dokonywać dowolnych aktów stwórczych, ale jest również śmiertelnym zagrożeniem dla tych, którzy bezprawnie chcą ją sobie podporządkować lub narzucić jej nieuprawnione własne działania. Osobiste „widzi mi się” pozbawione prawdy jest tak samo śmiercionośne, jak otwarty bunt przeciwko Bogu. Czy to oznacza, że Bóg jest całkowicie niedostępny? Otóż nie, ale nie jest to zależne od woli człowieka, bo żaden człowiek nie może sobie podporządkować Boga własnymi działaniami, nawet jeśli są wielce religijne i pobożne. Winny jest tak samo ten, który jest mordercą ludzi, jak i ten, który w swoich oczach uchodzi za dobrego człowieka, ale odrzuca jedynego i prawdziwego Stwórcę. Świętość Boga wyznacza każdemu człowiekowi granicę życia i śmierci. Biblijne przykłady mogą nam pomóc zdobyć pełne duchowe zrozumienie. Mojżesz znalazł łaskę w oczach Boga.

33.17 I rzekł Pan do Mojżesza: Także tę rzecz, o której mówiłeś, spełnię, gdyż znalazłeś łaskę w oczach moich i znam cię po imieniu. 33.18 I rzekł Mojżesz: Pokaż mi, proszę, chwałę twoją! 33.19 I odpowiedział Pan: Sprawię, że całe dostojeństwo moje przejdzie przed tobą, i ogłoszę imię „Pan” przed tobą, i zmiłuję się, nad kim się zmiłuję, i zlituję się, nad kim się zlituję. 33.20 Nadto powiedział: Nie możesz oglądać oblicza mojego, gdyż nie może mnie człowiek oglądać i pozostać przy życiu. (2 Księga Mojżeszowa 33:17-20)

Mojżesz wyraził prośbę do Boga, aby mógł zobaczyć pełne chwały prawdziwe Jego oblicze. Bóg nie sprzeciwił się, ale w tamtej sytuacji mógł pokazać tylko swoją dobroć i wypowiedzieć swoje Imię. Mojżesz nie mógł ujrzeć w pełni oblicza Boga, gdyż nie pozostałby przy życiu. Jak zatem zrozumieć wcześniejsze fragmenty Pisma, z których dowiadujemy się, że Mojżesz rozmawiał z Bogiem twarzą w twarz, jak z przyjacielem? Wielu w takich i podobnych wydawałoby się „sprzecznościach” podważa autorytet Biblii lub dokonuje błędnych interpretacji. Jednak Biblia jest dużo bardziej precyzyjna niż najbardziej skomplikowane współczesne procesy technologiczne wymyślone przez człowieka.

I rozmawiał Pan z Mojżeszem twarzą w twarz, tak jak człowiek rozmawia ze swoim przyjacielem... (2 Księga Mojżeszowa 33:11)

Jeśli z jednej strony Mojżesz ani żaden człowiek nie może oglądać Boga i pozostać przy życiu, a z drugiej Mojżesz rozmawia z Bogiem twarzą w twarz, jak z przyjacielem, to zwykła logika nakazuje nam zrozumieć, że w Bogu znajdują się co najmniej dwie Osoby. Jedna Osoba, którą można oglądać, a druga, którą zobaczywszy, natychmiast się umiera. Judaizm rabiniczny, który nie uznaje Jezusa, nie ma na tę sytuację jednoznacznej odpowiedzi. Innym niezwykle ważnym przykładem oglądania Boga twarzą w twarz jest przykład Abrahama, który żył około sześciuset lat przed Mojżeszem.

18.1 Potem ukazał mu się Pan w dąbrowie Mamre, gdy siedział u wejścia do namiotu w skwarne południe. 18.2 A podniósłszy oczy, ujrzał trzech mężów, którzy stanęli przed nim. Ujrzawszy ich, wybiegł od wejścia do namiotu na ich spotkanie i pokłoniwszy się aż do ziemi, 18.3 Rzekł: Panie, jeślim znalazł łaskę w oczach twoich, nie omijaj, proszę, sługi swego. 18.4 Pozwól, by przyniesiono trochę wody, abyście obmyli nogi wasze; potem odpocznijcie pod drzewem. 18.5 Przyniosę też kawałek chleba, abyście się posilili. Wszak po to wstąpiliście do sługi waszego. Potem możecie pójść dalej. Wtedy oni rzekli: Uczyń tak, jak powiedziałeś! (1 Księga Mojżeszowa 18:1-5)

Abraham zobaczył trzech mężczyzn, a jednym z nich był Bóg. Jednak na wstępie trzeba zaznaczyć, że tych troje mężczyzn to nie Trójca, choć wielu chciałoby udowodnić, że to Ojciec, Syn i Duch Święty. Jeśli ktoś tak myśli, to jest w dużym błędzie. Abraham tylko do jednego z trzech zwraca się słowem „Mój Panie”, z hebrajskiego Adonai, które zawsze określa Boga. Dalszy kontekst tej historii pokazuje, że pozostali dwaj mężczyźni to aniołowie, którzy mieli uratować sprawiedliwego Lota – bratanka Abrahama – oraz dokonać zniszczenia Sodomy i Gomory za ogromną niemoralność i bezbożność żyjących tam ludzi. Każda analiza tych fragmentów Pisma doprowadza do tych samych wniosków, że Bóg objawił się Abrahamowi pod ludzką postacią.

Jeszcze raz pragnę podkreślić, że to nie tylko Nowy Testament ma dowieść Jezusa jako Boga i Zbawiciela, lecz przede wszystkim Pisma hebrajskie. Używam często sformułowania „Pisma hebrajskie”, ponieważ Księgi Nowego Testamentu były spisane w całości w języku greckim.

Rozdział 5. Przesłanie proroka Izajasza

Prorok Izajasz jest uważany za jednego z najważniejszych proroków Starego Testamentu. Żył ponad 700 lat przed Jezusem. Wiele fragmentów Księgi Izajasza dotyczy proroctw związanych z pojawieniem się Mesjasza i Jego późniejszej władzy i panowaniem nad wszystkimi ludźmi. Panowanie Mesjasza będzie wieczne. Izajasz podaje Imiona, które charakteryzują Jego Osobę.

9.5 Albowiem dziecię narodziło się nam, syn jest nam dany i spocznie władza na jego ramieniu, i nazwą go: Cudowny Doradca, Bóg Mocny, Ojciec Odwieczny, Książę Pokoju. 9.6 Potężna będzie władza i pokój bez końca na tronie Dawida i w jego królestwie, gdyż utrwali ją i oprze na prawie i sprawiedliwości, odtąd aż na wieki. Dokona tego żarliwość Pana Zastępów. (Księga Izajasza 9:5-6)

Gorliwość Boga sprawi, że sam Bóg Mocny narodzi się w ludzkiej postaci. Ten narodzony Bóg będzie również Ojcem wieczności. Jednak gdyby Bóg nie miał złożonej natury, to gdyby stał się ludzkim dzieckiem, straciłby kontrolę nad wszelkim istnieniem i życiem, dopóki nie zacząłby odróżniać dobra od zła. To potwierdza istotę Boga Ojca nieustannie panującego oraz zrodzenie Syna, który jest w Ojcu, jako Mesjasza, który jest Bogiem. W tej kwestii nadal pozostajemy w Pismach hebrajskich i daleko jeszcze do Nowego Testamentu. Taką sytuację Ojca i Syna potwierdza psalmista.

2.6 Ja ustanowiłem króla mego na Syjonie, Świętej górze mojej. 2.7 Ogłoszę zarządzenie Pana: Rzekł do mnie: Synem moim jesteś, dziś cię zrodziłem. 2.8 Proś mnie, a dam ci narody w dziedzictwo i krańce świata w posiadanie. 2.9 Rozgromisz je berłem żelaznym, roztłuczesz jak naczynie gliniane. 2.10 Bądźcie więc teraz rozsądni, królowie, przyjmijcie przestrogę, sędziowie ziemi! 2.11 Służcie Panu z bojaźnią i weselcie się, z drżeniem złóżcie mu hołd, 2.12 Aby się nie rozgniewał i abyście nie zgubili drogi, bo łatwo płonie gniewem. Szczęśliwi wszyscy, którzy mu ufają! (Księga Psalmów 2:6-12)

Bóg, który jest Synem w Ojcu, opisuje Stary Testament, dlatego już w tym miejscu należy podkreślić, że Pisma Nowego Testamentu nie zaprzeczają Pismom hebrajskim, lecz je dokładnie wypełniają. Izajasz również nie pomija trzeciej Osoby trójjedynej natury Boga — Ducha Świętego. W niektórych błędnych koncepcjach religijnych podpierających się Pismem Świętym, Ducha Świętego traktuje się nie jako Osobę, lecz jako czynną moc Boga. Jest to bardzo zły kierunek myślenia. Gdyby Duch Święty był wyłącznie mocą Boga, a nie Osobą, to nie można by było Go zasmucić. Izajasz objawia nam trójjedyną naturę Boga. Cały kontekst proroctwa Izajasza opisuje Słowa Boga skierowane do Żydów i w jednym zdaniu przedstawia siebie w trójjedynej naturze: „A teraz Pan BÓG posłał Mnie i Jego Duch.”

Lecz oni byli przekorni i zasmucili Ducha Jego Świętego; wtedy przemienił się w ich nieprzyjaciela, sam przeciwko nim walczył. (Księga Izajasza 63:10)

Zbliżcie się do Mnie i słuchajcie tego! Od samego początku nie mówiłem w skrytości, odkąd się to dzieje, Ja tam jestem! A teraz Wszechmogący, mój Pan, posłał Mnie i Jego Duch. (Księga Izajasza 48:16)

W tym miejscu trzeba zaznaczyć, że Jezus swoją misję rozpoczyna od zapisów proroka Izajasza (Izajasza 61:1–2). Dzieje się to w Jego rodzinnej wiosce, w Nazarecie. Po przeczytaniu tego fragmentu Jezus stwierdza, że to właśnie tego dnia wypełniło się to proroctwo. Niestety tego dnia mieszkańcy udowodnili, że są źle nastawieni do Jezusa, pomimo iż słyszeli, że przez Niego dokonało się wiele cudów w innych miejscowościach. Byli gotowi, aby zrzucić Go z góry.

4.16 I przyszedł do Nazaretu, gdzie się wychował, i wszedł według zwyczaju swego w dzień sabatu do synagogi, i powstał, aby czytać. 4.17 I podano mu księgę proroka Izajasza, a otworzywszy księgę, natrafił na miejsce, gdzie było napisane: 4.18 Duch Pański nade Mną, przeto namaścił Mnie, abym zwiastował ubogim dobrą nowinę, posłał Mnie, abym ogłosił jeńcom wyzwolenie, a ślepym przejrzenie, abym uciśnionych wypuścił na wolność, 4.19 Abym zwiastował miłościwy rok Pana. 4.20 I zamknąwszy księgę, oddał ją słudze i usiadł. A oczy wszystkich w synagodze były w Niego wpatrzone. 4.21 Zaczął tedy mówić do nich: Dziś wypełniło się to Pismo w uszach waszych. 4.22 I wszyscy przyświadczali mu, i dziwili się słowom łaski, które wychodziły z ust Jego, i mówili: Czyż ten nie jest synem Józefa? (Ewangelia Łukasza 4:16-22)

Jednak największa duchowa bitwa toczy się o 53. rozdział Księgi Izajasza. Judaizm rabiniczny nie widzi bezpośredniego związku tego rozdziału z Jezusem, choć wszystkie cztery ewangelie potwierdzają każdy werset proroctwa Izajasza. Pamiętajmy, że ewangelie to nie tylko natchnione Słowo, ale również zapis historycznych faktów. Niezwykłe jest to, że większość Żydów nie zna tego rozdziału ze względu na bardzo słabą znajomość Tanachu, czyli Pism hebrajskich. Ten cały rozdział otwiera przed nami tajemnicę niezbędną do zrozumienia ewangelii. Ojciec posyła Syna, aby został ukarany za ludzkie grzechy. Syn z własnej woli oddaje siebie, aby być uderzonym przez Ojca i zgładzonym za winy wszystkich ludzi. W Prawie Izraela, zapisanym w Torze, ludzkie grzechy mogły być odpuszczone wyłącznie poprzez przelanie krwi zwierząt w rozbudowanym systemie ofiar według Prawa Mojżesza. W to miejsce Ojciec ustanawia swojego jedynego Syna jako jedyną i niepowtarzalną ofiarę przebłagalną za grzechy. Męczeńska śmierć Syna i udręka Jego duszy ma przynieść zwycięstwo nad śmiercią i dziełami szatana.

53.1 Kto uwierzył wieści naszej, a ramię Pana komu się objawiło? 53.2 Wyrósł bowiem przed nim jako latorośl i jako korzeń z suchej ziemi. Nie miał postawy ani urody, które by pociągały nasze oczy, i nie był to wygląd, który by nam się mógł podobać. 53.3 Wzgardzony był i opuszczony przez ludzi, Mąż boleści, doświadczony w cierpieniu jak ten, przed którym zakrywa się twarz, wzgardzony tak, że nie zważaliśmy na Niego. 53.4 Lecz On nasze choroby nosił, nasze cierpienia wziął na siebie. A my mniemaliśmy, że jest zraniony, przez Boga zbity i umęczony. 53.5 Lecz On zraniony jest za występki nasze, starty za winy nasze. Ukarany został dla naszego zbawienia, a Jego ranami jesteśmy uleczeni. 53.6 Wszyscy jak owce zbłądziliśmy, każdy z nas na własną drogę zboczył, a Pan Jego dotknął karą za winę nas wszystkich. 53.7 Znęcano się nad Nim, lecz On znosił to w pokorze i nie otworzył swoich ust, jak jagnię na rzeź prowadzone i jak owca przed tymi, którzy ją strzygą, zamilkł i nie otworzył swoich ust. 53.8 Z więzienia i sądu zabrano go, a któż o Jego losie pomyślał? Wyrwano go bowiem z krainy żyjących, za występek mojego ludu śmiertelnie został zraniony. 53.9 I wyznaczono mu grób wśród bezbożnych i wśród złoczyńców jego mogiłę, chociaż bezprawia nie popełnił ani nie było fałszu na jego ustach. 53.10 Ale to Panu upodobało się utrapić Go cierpieniem. Gdy złoży swoje życie w ofierze, ujrzy potomstwo, będzie żył długo i przez Niego wola Pana się spełni. 53.11 Za mękę swojej duszy ujrzy światło i jego poznaniem się nasyci. Sprawiedliwy mój Sługa wielu usprawiedliwi i sam ich winy poniesie. 53.12 Dlatego dam mu dział wśród wielkich i z mocarzami będzie dzielił łupy za to, że ofiarował na śmierć swoją duszę i do przestępców był zaliczony. On to poniósł grzech wielu i wstawił się za przestępcami. (Księga Izajasza 53)

Rozdział 6. Wielka wojna z szatanem i jego aniołami

Dzisiejsze czasy kultywujące magię technologii, algorytmów i sztucznej inteligencji sprowadzają na rodzaj ludzki duchową zapaść i skrajny upadek. Z jednej strony ludzie wyrażają zachwyt nad różnymi formami okultyzmu emitowanego w mediach czy produkcjach filmowych, a z drugiej zupełnie nie wierzą w duchową rzeczywistość w prywatnym codziennym życiu, a jeżeli już wierzą, to przeważnie jest to sfera opanowana przez demony. Chyba nie trzeba nikomu udowadniać, że istnienie dobra i zła to oczywisty fakt, ale nawet ten fakt może zostać poddany absolutnej manipulacji i to, co jest dobrem, można nazwać złem, a zło nazwać dobrem. Jaka jest zatem geneza zła? Na pewno źródłem do zrozumienia tego złożonego tematu nie może być ani filozofia, ani psychologia, ani żadna ludzka nauka, ponieważ są to źródła ludzkie, pochodne i nieprecyzyjne. Biblia jest jedynym wiarygodnym źródłem definiowania zła. Zło ma charakter osobowy i ma bezpośredni związek z szatanem i jego aniołami, czyli demonami. Kim jest szatan? Słowo „szatan” wywodzi się z języka hebrajskiego, oznacza przeciwnika i oskarżyciela. Faktycznie szatan jest przeciwnikiem Boga i oskarżycielem ludzi, ale kiedyś był kimś innym. Szatan został stworzony jako święty anioł, który mógł przebywać w bezpośredniej obecności Boga, zanim upadł. Jako święty anioł nosił imię Lucyfer, które tłumaczy się jako „niosący światło”, jednak to imię jest pochodzenia łacińskiego, z łacińskiego tłumaczenia Biblii (Wulgata). W Biblii hebrajskiej, w Księdze Izajasza 14:12, znajduje się określenie hêlēl ben šāḥar – Jaśniejący, syn Jutrzenki. Lucyfer był cherubinem, czyli najważniejszym w hierarchii aniołów. Aniołowie to istoty duchowe, które mogą mieć możliwość materializowania się. W niektórych, przeważnie rzadkich sytuacjach, człowiek może zobaczyć anioła. Trudno w jakikolwiek sposób zestawiać ze sobą świat duchowy z naszym światem, który widzimy, ale powinniśmy zrozumieć, że aniołowie swoją mocą i siłą są dużo bardziej potężni od ludzi. Natomiast jeśli chodzi o cherubiny, to są to istoty wyjątkowo potężne. Lucyfer posiadał nie tylko ogromną siłę i moc, ale był też wyjątkowo mądrym, pięknym, pełnym blasku, podziwianym cherubinem. Lucyfer był istotą doskonale stworzoną przez Boga i tak jak każda istota miał wolną wolę do podejmowania własnych decyzji. Niestety wszystkie najlepsze i doskonałe cechy Lucyfera doprowadziły go nie tylko do wielkiej wyniosłości, ale również do największego buntu i wystąpienia przeciwko Bogu. Jego piękno i mądrość spowodowały wielką pychę jego serca. Chciał zrównać się z Bogiem czym bardzo zgrzeszył przeciwko Stwórcy.

28.13 Byłeś w Edenie, ogrodzie Bożym; twoim nakryciem był wszelki drogi kamień: karneol, topaz i jaspis, chryzolit, onyks i beryl, szafir, karbunkuł i szmaragd oraz złoto. Wykonanie twoich bębenków i fletów zostało przygotowane w dniu, kiedy zostałeś stworzony. 28.14 Ty jesteś namaszczonym cherubinem nakrywającym; ja cię ustanowiłem. Byłeś na świętej górze Boga, przechadzałeś się wśród kamieni ognistych. 28.15 Byłeś doskonały w swoich drogach od dnia, kiedy zostałeś stworzony, aż znalazła się w tobie nieprawość. 28.16 Przez twój ogromny handel pełno pośród ciebie bezprawia, i zgrzeszyłeś. Dlatego zrzucę cię z góry Boga, cherubinie nakrywający, wyniszczę cię spośród kamieni ognistych. 28.17 Uniosło się twoje serce z powodu twojej piękności, znieważyłeś swoją mądrość z powodu twojego blasku. Rzucę cię na ziemię i postawię cię przed królami, aby się tobie przypatrzyli. 28.18 Mnóstwem twoich nieprawości i nieprawością twego handlu splugawiłeś swoją świątynię. Dlatego wywiodę ogień z twego wnętrza, który cię pożre, i zamienię cię w popiół na ziemi na oczach wszystkich, którzy na ciebie patrzą. 28.19 Wszyscy, którzy cię znają wśród narodów, zdumieją się nad tobą. Staniesz się postrachem i nie będzie ciebie już na wieki. (Księga Ezechiela 28:13-19)

14.11 Strącono do piekła twój przepych i dźwięk twojej lutni. Twoim posłaniem jest robactwo, robactwo też jest twoim przykryciem. 14.12 O jakże spadłeś z nieba, Lucyferze, synu jutrzenki! Powalony jesteś aż na ziemię, ty, który osłabiałeś narody! 14.13 Ty bowiem mówiłeś w swoim sercu: Wstąpię do nieba, ponad gwiazdy Boga wywyższę swój tron. Zasiądę na górze zgromadzenia, na krańcach północy; 14.14 Wzniosę się nad szczyty obłoków, będę równy Najwyższemu. 14.15 Lecz zostaniesz strącony aż do piekła, do krańców dołu. 14.16 Ci, którzy cię ujrzą, będą patrzeć na ciebie i zastanawiać się nad tobą, mówiąc: Czy to ten, który wprawił w drżenie ziemię i trząsł królestwami? (Księga Izajasza 14:11-16)

Księga Ezechiela opisuje piękno Lucyfera w Edenie, natomiast Księga Rodzaju opisuje Lucyfera w Edenie już jako szatana pod postacią przebiegłego węża. Skąd ta przemiana u najwyższego rangą anioła? Eden był ogrodem założonym przez Boga po to, aby w nim umieścić pierwszych ludzi. Ludzkość została dokładnie zaplanowana przez Boga przed założeniem świata i bez wątpienia Lucyfer miał wgląd w Boży plan oraz w wykonanie tego planu. Jednak Boga nie da się oszukać i On zna serca każdego swojego stworzenia. Z powodu własnej doskonałości pycha i wielka wyniosłość zabiła w Lucyferze miłość do jego Stworzyciela. Zamiast posłuszeństwa i oddawania czci swojemu Bogu, grzech Lucyfera urzeczywistnił zamysł wywyższenia własnego tronu ponad gwiazdy Boże. Lucyfer całą swoją dostojność chciał podnieść jeszcze wyżej i zrównać z Bogiem. Cherubin chciał być jak Bóg, przez co został strącony z wysokości na ziemię. Szatan stracił swoją bardzo wysoką pozycję oraz możliwości, które miał, będąc blisko Boga. Przez wyznaczony czas nie została mu też zabrana całkowicie moc, którą mogą posiadać aniołowie. Ilość aniołów jest bardzo duża i niezliczona. W biblijnych analizach często uznaje się, że jedna trzecia aniołów przyłączyła się do szatana w otwartym buncie przeciwko Bogu. Dopiero jeśli połączymy wypowiedzi Jezusa i apostołów z zapisami hebrajskimi, wtedy otrzymamy skalę nienawiści szatana do rodzaju ludzkiego, który został uczyniony na podobieństwo samego Boga. Szatan wraz z upadłymi aniołami nieustannie walczy na powietrzu przeciwko całej ludzkości. W różnych biblijnych opracowaniach czasami wprowadza się takie sformułowanie, jak „kosmiczna wojna”. Posiada on pewne nadprzyrodzone możliwości, aby mocno manipulować ziemskimi królestwami, ale nie jest to moc, która może w jakikolwiek sposób dorównać mocy świętych aniołów, a tym bardziej Bogu.

Jezus na krzyżu pokonał moc szatana w najważniejszej kwestii dla ludzi – drugiej śmierci. Odwrócił moc grzechu pierworodnego, do którego doprowadził szatan. Kto wierzy Jezusowi, że jest jedynym Zbawicielem posłanym przez Ojca i poddaje się Jego nauce, ten nie umrze na wieki, lecz przeszedł ze śmierci do życia. Kto nie uwierzy, będzie potępiony.

Ostatnią największą misją szatana i jego demonów jest zabić jak najwięcej ludzi. Wojna szatana przeciwko ludziom odbywa się na wielu poziomach, ale wspólnym mianownikiem jest walka o ludzki umysł. Ludzki umysł, niezależnie od psychologii, psychiatrii i innych nauk, ma naturę duchową i jest częścią ludzkiego ducha. Szatan może zabić ludzkie ciało, ale nie może zabić duszy. Tylko Bóg może zniszczyć ciało i duszę w piekle. Jeśli choć trochę rozumiesz z tego, co napisałem, to raczej nie będzie już problemu, aby zrozumieć, że szalejąca technologia coraz bardziej zamyka ludzkie umysły i ciała w technologicznych, niewidzialnych więzieniach. Technologiczne niewolnictwo to nie jest koncepcja spiskowa, lecz fakt. Technologia stała się również źródłem masowego rozprzestrzeniania okultystycznych koncepcji i lustrem zła. W 99% kanałów telewizyjnych rządzi niemoralność, brutalność, egoizm, próżność, przemoc, zabójstwa, okultyzm i obraz upadającego świata. Wzrok i słuch to wrota duszy, którą szatan wraz ze swoim zastępem chce doprowadzić do upadku poprzez niewiarę w dzieło Jezusa na krzyżu. Tak przedstawia się wojna z upadłymi aniołami w bardzo krótkim zarysie.

Grzechy szatana i demonów nie będą przebaczone podobnie jak grzechy ludzi, którzy ostatecznie za życia w ciele odrzucą Jezusa, który przyszedł aby zniszczyć wszelkie zło i śmierć.

Rozdział 7. Dlaczego najpierw pokuta i upamiętanie?

Jan Chrzciciel był tym prorokiem w Izraelu, który przygotował Żydów na pojawienie się Mesjasza. Kiedy Jezus przyszedł do Jana Chrzciciela, został przez Jana ochrzczony, aby wypełniła się wszelka Boża sprawiedliwość. Tym samym Jezus potwierdził, że Jan był posłany przez Boga i jego przesłanie jest prawdą. Potwierdził, że jest Synem Bożym, Królem Izraela i Zbawicielem świata. Zarówno Jan Chrzciciel, jak i później Jezus, kiedy rozpoczął swoją misję, nawoływali ludzi do pokuty i do upamiętania.

W tych dniach przyszedł Jan Chrzciciel, głosząc na pustyni judzkiej: Pokutujcie, bo przybliżyło się królestwo niebieskie. (Ewangelia Mateusza 3:1-2)

Lecz potem, gdy Jan został wtrącony do więzienia, Jezus przyszedł do Galilei, głosząc ewangelię królestwa Bożego; I mówiąc: Wypełnił się czas i przybliżyło się królestwo Boże. Pokutujcie i wierzcie ewangelii. (Ewangelia Marka 1:14-15)

Słowo „ewangelia” to inaczej dobra nowina, czyli dobra nowina o Bożym Królestwie, którą Jezus głosił przede wszystkim Żydom, a potem za sprawą apostołów i uczniów była posłana do ludzi wszystkich narodów i języków. Pomimo że ewangelia jest dobrą nowiną, ponieważ daje każdemu człowiekowi szansę na życie po śmierci w Bożym Królestwie i uniknięcie kary drugiej śmierci i jeziora ognistego, to jednak stawia przed każdym ogromne wymagania.

W niniejszym opracowaniu chciałbym nieco ominąć typowy religijny czy liturgiczny język, aby wyjaśnić, czym jest pokuta. Grzech ma zawsze bezpośredni związek z przekraczaniem Bożego prawa i objawia się nieposłuszeństwem wobec Bożych przykazań. W przypadku ludzkości genezą grzechu jest nieposłuszeństwo pierwszych ludzi – Adama i Ewy. Bóg przykazał pierwszym ludziom, że nie mogą spożywać owoców z drzewa poznania dobra i zła, ponieważ na pewno umrą (Księga Rodzaju 2:17). Bóg nie tylko dał przykazanie, ale także wyjaśnił, co będzie konsekwencją nieposłuszeństwa wobec Jego przykazania. Potem przyszedł szatan i swoją bardzo zakłamaną i przebiegłą mową przekonał Ewę i Adama do nieposłuszeństwa i złamania Bożego przykazania. Przebiegłość szatana polegała na manipulacji umysłów Adama i Ewy poprzez wprowadzenie wątpliwości wobec Bożego nakazu. Szatan jest mistrzem programowania ludzkich umysłów, a zasianie wątpliwości jest furtką do zmiany zdania: „Czy Bóg rzeczywiście powiedział: Nie wolno wam jeść ze wszystkich drzew tego ogrodu?” (Księga Rodzaju 3:1). Dzisiejszy świat jest wypełniony po brzegi wszelkimi manipulacjami we wszystkich sferach życia. Pierwsza manipulacja szatana sprowadziła na rodzaj ludzki śmierć. Bóg nie porzucił ludzkości i od początku nieustannie ją ratuje na różne sposoby, ale algorytm grzechu pozostał. Bóg daje przykazania, a człowiek za namową złego jest wobec nich nieposłuszny i lekceważy je. Ten algorytm pojawił się już u jednego z dzieci Adama i Ewy. Kain zabił Abla, pomimo że Bóg dał mu przykazanie, aby się na niego nie gniewał. Pełne zazdrości i gniewu serce Kaina stało się nieposłuszne wobec Bożej nauki (Księga Rodzaju 4:6–8). Kain i jego potomkowie nie reprezentowali linii ludzi szukających Boga i wypełniających Jego przykazania. Tę linię ludzi posłusznych Bogu reprezentował Abel, jednak został zabity, a lukę linii oddanych Bogu ludzi wypełnił Set, który urodził się Ewie i Adamowi. W tej linii są wszyscy Boży ludzie opisani w Piśmie Świętym. W tej linii jest patriarcha Abraham, król Dawid i jego potomek Jezus Chrystus (Ewangelia Mateusza 1:1).

Człowiek pokutujący i skłonny do upamiętania to taki, który wraca do genezy i definicji grzechu i rozpoczyna walkę z tym złem. Izrael w historii świata był jedynym narodem, któremu Bóg się objawił i przekazał swoje przykazania, aby je strzegł i wypełniał. To na Izraelu Bóg pokazał swoją świętość, dobroć i łaskę, ale również gniew i Sąd w przypadku nieposłuszeństwa. Człowiek pokutujący to taki, który musi odczuć pragnienie, aby całe swoje życie poddać Bogu, Jego woli, przykazaniom i nauce. Człowiek sam z siebie nie może wygenerować posłuszeństwa i dobroci. Może to zrobić tylko dzięki Bożej mocy, jeśli całym sercem tego zapragnie i podda się Bogu. Większość ludzi tego nie zrobiła, chociaż próbują nadrabiać jakąś formą religijnych uczynków, które i tak nie mają sensu. Dlatego do kościołów chodzi tak wiele martwych duchowo osób, które nie mają radości, nadziei i życia.

Człowiek pokutujący to taki, który chce wejść na drogę szukania Królestwa Bożego i Jego sprawiedliwości. Będzie pragnął całym sercem wypełniać Boże nakazy i Jego naukę. Człowiek, który pragnie żyć swoim życiem i przy okazji wypełnić jakieś religijne obowiązki, nie jest w stanie pojąć istoty pokuty. Każdy kto nie jest zainteresowany szukaniem Królestwa Bożego, rozpoczęciem walki o wiarę w celu niszczenia dzieł szatana, nie ma możliwości poznania prawdy, która może uwolnić człowieka z sideł śmierci.

Rozdział 8. Piekło naprawdę istnieje

Stary Testament posiada zawężone nauczanie o tym, co dzieje się z człowiekiem po śmierci. Interpretacja Pism nie jest sprawą prostą i oczywistą, a także nie podlega dowolnemu wykładowi. Dopiero Jezus w swoim nauczaniu ukazuje nam pełnię Pism i właściwe znaczenie. Mimo to, dla wielu nieumocnionych duchowo ludzi pozostaje wiele pytań bez odpowiedzi. Dzieje się tak dlatego, że duchowe poznanie nie jest wynikiem ludzkiego racjonalnego myślenia. Przystęp do Boga można mieć jedynie przez wiarę i przez poddanie się prawdzie Jego Słowa. Dlatego już na wstępie można stwierdzić, że ludzka nauka i racjonalna wiedza nigdy nie będzie miała dostępu do poznania Boga i Jego mocy. Pomimo milionów teologicznych działań i nauczań większość z nich jest martwa, i tylko nieliczne z nich posiadają duchowy potencjał i ponadczasowe przesłanie. Prąd elektryczny może popłynąć i rozświetlić żarówkę tylko i wyłącznie wtedy, kiedy przewód nie jest przerwany. Drut, który jest przerwany wewnątrz izolacji zatrzyma prąd elektryczny i żarówka nie zapali się. Jeżeli drut wewnątrz przewodu jest obustronnie przerwany lub izolacja jest uszkodzona, to dochodzący prąd do uszkodzonego miejsca może wywołać iskrzenie, a nawet pożar, który wszystko pochłonie. Tym przerwanym drutem jest niewiara i brak poddania się ludzi Słowu Bożemu. To obraz zimnego i martwego chrześcijaństwa, które jest lampą i zamiast świecić, jest tylko ciemnością.

Większość chrześcijan raczej zdaje sobie sprawę z tego, że Jezus nauczał poprzez przypowieści, w których jest zawarta szczególna symbolika, którą człowiek albo odkryje, albo pozostanie przed nim zasłonięta. Dlaczego tak czynił? Moim zdaniem od czasów, kiedy człowiek zgrzeszył, w ludzkim życiu pojawił się wróg, którym jest śmierć, a wraz ze śmiercią przyszła próba, w której albo będziemy szukać Boga i ratunku u Niego, albo ponownie się od Niego odwrócimy, jak na początku Adam i Ewa. Tylko nauczanie Jezusa pośród innych religii i wierzeń odkrywa przed człowiekiem duchową rzeczywistość i świat, który był, który jest i który ma nastać. Posiadamy niezwykłe opisy przyszłego świata, ale nadal nie jest to pełny obraz. I będę jak katarynka pisał i mówił, że dostęp do tej rzeczywistości jest tylko przez wiarę i poddanie się Bożemu Słowu. Jezus dał ludziom do zrozumienia, że nie będą w stanie zrozumieć duchowego świata, jeśli nie uwierzą Jego Słowom i czynom, których dokonał na oczach ludzi.

Jeśli nie wierzycie, gdy wam mówiłem o ziemskich sprawach, jakże uwierzycie, jeśli będę wam mówił o niebieskich? (Ewangelia Jana 3:12)

W tym miejscu dotykamy sedna problemu, bo ludzkość po swojemu modeluje ten świat. Ludzkość ma filozofię, psychologię, religie, biologię, chemię, matematykę, fizykę, niepojętą technologię, a nawet zaawansowane czary, którymi zmienia ludzkie umysły i serca. Niestety świat niczego nie rozumie z duchowych spraw, choć to właśnie Jezus posiada wszelką wiedzę o matematyce, fizyce, życiu i wszelkim istnieniu. Żaden najsławniejszy matematyk ani fizyk nawet na milimetr nie przybliżył się do niepojętej głębi nauki i wiedzy Boga, który urzeczywistnia, co zechce, mocą swojego Słowa. Ponieważ bardzo lubię fizykę jako naukę, mogę potwierdzić, że wielu znanych fizyków, jak Galileusz czy Newton, nie widziało kolizji pomiędzy chrześcijaństwem a nauką. Podobnie i Max Planck, jako prekursor fizyki kwantowej, nie widział sprzeczności pomiędzy wiarą i nauką. Staram się przez to przekazać, że kiedy Słowa Jezusa nauczają o piekle, to nie ma w tym zabawy, przenośni, bajki i opowieści dla wzmocnienia adrenaliny. Piekło to realne miejsce, z którego nie ma powrotu, i nawet przy tym zdaniu jedyną rozsądną rzeczą, którą możemy jako ludzie uczynić, to okazanie skruchy i lęku przed jedynym Stwórcą. To, co strasznego uczynił kościół katolicki z tą ewangeliczną prawdą, to wielowiekowe nauczanie ludzi o czyśćcu, czyli możliwości uniknięcia ostatecznego potępienia tych, którzy żyją w grzechu. I oczywiście w nauce o czyśćcu nie jest mowa o ludziach, którzy całkowicie odrzucają Boga i Jezusa, lecz o tych, którzy formalnie należą do kościoła katolickiego, ale dopuszczają się określonych grzechów. Zatem ci, którzy są katolikami i wierzą w Boga, choć żyją w grzechu, mają szansę na czyściec i to jest sprzeczne z ewangelią. Według tej haniebnej, ludzkiej i niebiblijnej teorii biskup czy ksiądz, który jest pedofilem i zwyrodnialcem, ma wręcz „zaklepany” czyściec, bo grzechy, od których się nie odwrócił, nie pokutował i nie poniósł konsekwencji, nie są przeszkodą do ostatecznego zbawienia. Nie wątpię, że autorem takiego kłamstwa jest sam diabeł. Takie intelektualne wybiegi od prawdy muszą być obnażane nie tylko w kościele katolickim, ale we wszystkim, co możemy określić jako chrześcijaństwo. Dla ewangelików również nie ma taryfy ulgowej, jeśli ktoś jako wierzący żyje w grzechu.

W Pismach hebrajskich istnieje pojęcie Szeol, które nie oznacza piekła, lecz krainę umarłych, czyli miejsce oddzielenia od Boga, w którym zanika wszelkie ludzkie działanie wraz z pamięcią o wszelkich ludzkich sprawach dokonanych za życia i myśleniem o Bogu. Gdyby bardzo krótko podsumować naukę Starego Testamentu o możliwościach, które człowiek ma po śmierci, to są to trzy rzeczy:

1. Kraina umarłych (grób) – miejsce całkowitego oddzielenia od Boga (Psalm 6:6)

2. Kraina (ziemia) żyjących – radosne i szczęśliwe miejsce przebywania w Bożym pokoju (Psalm 27:13)

3. Sąd ostateczny – osądzenie ludzkiego postępowania zarówno wierzących, jak i niewierzących (Kaznodziei 12:14)

Dlaczego nie ma bezpośredniego odniesienia do piekła w Pismach hebrajskich? Myślę, że najprostszą odpowiedzią, którą może zrozumieć człowiek, jest fakt, że Mesjasz zostaje objawiony dopiero w Nowych Pismach nazwanych Nowym Testamentem. Są one oddzielone co najmniej z trzech powodów od Starego Testamentu. Po pierwsze większość Żydów odrzuciła Mesjasza. Na ten temat jeszcze napiszę osobny rozdział, ponieważ w chrześcijaństwie, szczególnie katolickim, funkcjonuje kolejne kłamstwo mówiące o tym, że kościół Jezusa zastąpił Izrael — tzw. teologia zastąpienia. Na razie tylko napiszę to, że pierwszy kościół apostolski składał się wyłącznie z Żydów. Tak więc Izrael (nie chodzi o obecne państwo, choć też ma prorocze znaczenie, lecz o biblijny naród) nadal zajmuje swoje miejsce w Bożym planie zbawienia. Po drugie Pisma Nowego Testamentu są zapisane w języku greckim, co dodatkowo jest mentalną przeszkodą dla wielu Żydów. Po trzecie ewangelia Jezusa była najpierw skierowana do Żydów, a następnie do wszystkich narodów, co dla narodu wybranego jest również religijną przeszkodą, że do ich Zbawiciela mają dostęp wszyscy ludzie, a nie wyłącznie Żydzi.

Jezus, głosząc ewangelię, wielokrotnie ostrzega ludzi przed piekłem jako realnym miejscem. Dwa greckie słowa opisują istnienie tego miejsca, a są nimi: gehenna i hades. Nowotestamentowe znaczenie tych słów jest związane z nieodwracalnym miejscem kaźni. Każdy człowiek ma w pełni wolną wolę i sam decyduje o tym, aby pójść za Bogiem lub nie mieć z Nim nic wspólnego.

6.19 Był pewien bogaty człowiek, który ubierał się w purpurę i bisior i wystawnie ucztował każdego dnia. 16.20 Był też pewien żebrak, imieniem Łazarz, który leżał u jego wrót owrzodziały; 16.21 Pragnął on nasycić się okruchami, które spadały ze stołu bogacza. Nadto i psy przychodziły i lizały jego wrzody. 16.22 I umarł żebrak, i został zaniesiony przez aniołów na łono Abrahama. Umarł też bogacz i został pogrzebany. 16.23 A będąc w piekle i cierpiąc męki, podniósł oczy i ujrzał z daleka Abrahama i Łazarza na jego łonie. 16.24 Wtedy zawołał: Ojcze Abrahamie, zmiłuj się nade mną i poślij Łazarza, aby umoczył koniec swego palca w wodzie i ochłodził mi język, bo cierpię męki w tym płomieniu. 16.25 I powiedział Abraham: Synu, wspomnij, że za życia odebrałeś swoje dobro, podobnie jak Łazarz zło. A teraz on doznaje pociechy, a ty cierpisz męki. 16.26 I oprócz tego wszystkiego między nami a wami jest utwierdzona wielka przepaść, aby ci, którzy chcą stąd przejść do was, nie mogli, ani stamtąd przejść do nas. 16.27 A on powiedział: Proszę cię więc, ojcze, abyś posłał go do domu mego ojca. 16.28 Mam bowiem pięciu braci – niech im da świadectwo, żeby i oni nie przyszli na to miejsce męki. 16.29 Lecz Abraham mu powiedział: Mają Mojżesza i Proroków, niech ich słuchają. 16.30 A on odpowiedział: Nie, ojcze Abrahamie, lecz jeśli ktoś z umarłych przyjdzie do nich, będą pokutować. 16.31 I powiedział do niego: Jeśli Mojżesza i Proroków nie słuchają, to choćby ktoś zmartwychwstał, nie uwierzą. (Ewangelia Łukasza 16:19-31)

To nie jest powierzchowna historyjka, ale realna duchowa zasada. Niewiara w Jezusa i odrzucenie Jego nauki stawia człowieka na nieodwracalnej drodze wiecznego oddzielenia od Boga i potępienia. Bóg czeka do ostatniej chwili i do ostatniego fizycznego tchnienia. Każdy może wybrać życie lub śmierć, lecz druga śmierć jest wieczna. Wołanie Mojżesza i proroków zawsze miało jeden cel – aby ludzie zawrócili do Boga i chodzili Jego drogami. To drogi służenia Bogu, kochania Go z całego serca i duszy, okazywania posłuszeństwa i wszelkiej czci.

Rozdział 9. Krzyż jako narzędzie ludzkiego poniżenia i zagłady

Dzisiejszy świat bawi się symbolem krzyża, a w wielu przypadkach wykorzystują go nawet okultyści. Biblia nic nie mówi o tym, że krzyż jest znakiem czy symbolem chrześcijan, choć oczywiście ogólnie nim jest. To nie znak krzyża ma znaczenie, ale mowa o nim może stanowić siłę dla zbawionych. Kiedy mówisz o krzyżu, to jesteś na polu duchowej wojny, która dla jednych będzie zapachem śmierci, a dla innych zapachem życia.

Aiden Wilson Tozer w swojej książce „Radykalny krzyż” napisał: „Krzyż Chrystusowy jest najbardziej rewolucyjną rzeczą, jaka kiedykolwiek pojawiła się wśród ludzi. Krzyż z dawnych rzymskich czasów nie znał kompromisu, nie robił nigdy żadnych ustępstw. Zwyciężał we wszystkich sporach, zabijając swojego przeciwnika i zmuszając go do milczenia na zawsze. Nie oszczędził nawet Chrystusa, lecz uśmiercił Go tak samo jak pozostałych. Zawieszono Go na krzyżu żywego, a sześć godzin później, gdy Go zdjęto, był martwy. Taki był krzyż, kiedy pierwszy raz pojawił się w historii chrześcijaństwa.”

Każdy, kto uważnie przeczytał poprzednie rozdziały, powinien zrozumieć, że takiej hańby, poniżenia, opuszczenia i ostatecznie zagłady doznał sam Bóg i Stworzyciel z rąk ludzi. Stało się to możliwe, kiedy Ojciec zdecydował, aby posłać swojego Syna bezpośrednio do ludzi. Syn przyjął ludzką postać. Odczuwał ból tak samo jak każdy człowiek. Bóg Ojciec wiedział, że posyła swojego Syna na pewną śmierć, aby poniósł karę za wszystkich grzeszników. Uderzył Go śmiertelnie za wszystkie ludzkie winy, aby przez Jezusa ludzie mogli być uratowani i otrzymać zbawienie. Dlatego żaden człowiek na ziemi nie ma przed Bogiem wymówki, kiedy odrzuca Jezusa, ponieważ Ojciec oddał ludziom największy skarb. Gliniane garnki, które otrzymały tchnienie życia, zabiły Garncarza, który je stworzył. Przecież te garnki są tylko prochem i w proch się obrócą, więc po co ta złość i nienawiść wobec Dawcy tchnienia?

Lud Izraela nie zobaczył w Jezusie Króla, pomimo że Nim jest. Bardzo ograniczone myśli ludzi skupiają się wokół rzeczy tego świata, a nie duchowego bogactwa. Liczy się to, co zjeść, w co się ubrać, zrelaksować i jak najszybciej spełnić wszystkie pożądliwości własnego ciała. Żydzi patrzyli w ograniczony sposób na rzymską niewolę, z której chcieli być jak najszybciej wyzwoleni, i nie dostrzegli prawdziwego wyzwolenia, które przyszło nie tylko do nich, ale do wszystkich ludzi, wszystkich ras i języków. Każde Słowo Jezusa skierowane szczególnie do religijnych Żydów, którzy Go odrzucali, wypełniło się. Żydowskie stronnictwa religijne, które swoją ufność położyły w potędze ówczesnej drugiej Świątyni, zobaczyły jej straszne zniszczenie przez Tytusa Flawiusza w 70 roku. W tych latach Żydzi zorganizowali wielkie powstanie przeciwko władzy cesarstwa rzymskiego, lecz zostali pokonani i zgładzeni. Zanim jednak to się stało, Jezus powiedział, że świątynia będzie zburzona i nie pozostanie kamień na kamieniu. I zanim została zburzona, powiedział, że to On sam zburzoną świątynię odbuduje w trzy dni. Tylko nieliczni byli w stanie pojąć Jego Słowa. Jego władza roztacza się nie tylko nad rzeczami widzialnymi, ale także nad tymi, których jako ludzie nie możemy dostrzec.

To prawda, że w tamtym czasie druga świątynia i jej tereny świątynne były imponujące i wskazywały na wielką religijną potęgę. Wzgórze świątynne to 144 000 metrów kwadratowych, co daje 14,4 hektara. Tak więc cały kompleks świątynny miał wielkość 20 stadionów piłkarskich. Sanhedryn, czyli ówczesna religijna władza żydowska, która formalnie skazała Jezusa, wraz z doniosłością Świątyni i układami z władzami Rzymu, czuła się wystarczająco silna, aby Jezusa potraktować jak przywódcę niebezpiecznej sekty, która zagrażała ich interesom. Nie obchodziły ich cuda, których Jezus dokonywał na oczach tysięcy ludzi. Nie obchodziły ich uzdrowienia i wzbudzenia do życia zmarłych, ponieważ nie liczyli się ze zwykłymi ludźmi. Religijne rządy i polityczne wpływy, poprzez które można rządzić ludźmi i prowadzić wygodne życie, były ważniejsze od prawdy, od ludzi i dalekie od duchowego zrozumienia. Dzisiaj podobna sytuacja ma swoje miejsce we współczesnym chrześcijaństwie. Ale tak miało się stać, bo taki był Boży plan, aby Jezus cierpiał za ludzi dla ich zbawienia. To nie Maria cierpiała, ani apostołowie, ani inni święci, lecz Chrystus — i tylko On może być pośrednikiem do ludzkiego zbawienia. Ani matka Jezusa, ani apostołowie, ani żaden święty nie są pośrednikami w zbawieniu człowieka, nawet jeśli fałszywe doktryny obecne w chrześcijaństwie próbują zmienić tę prawdę poprzez modlitwy do świętych wraz z oddawaniem czci ich wizerunkom.

Jeden bowiem jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus; (1 List do Tymoteusza 2:5)

Kiedy patrzymy na życie wyłącznie z punktu widzenia tego doczesnego świata, wtedy śmierć Syna Bożego na krzyżu, Jego hańba i cierpienie są absolutnie nielogiczne i kompletnie niezrozumiałe. W tym kontekście ludzki punkt widzenia jest wyjątkowo ograniczony. Ale przecież nawet współczesna fizyka i szczególne interpretacje teorii kwantowej dopuszczają możliwość istnienia światów równoległych, czyli światów, których z obecnej pozycji nie możemy zobaczyć. To oznacza, że nawet dzisiejsza nauka nie stoi w opozycji do chrześcijaństwa. Sam Jezus w rozmowie z Piłatem powiedział, że Jego królestwo nie jest z tego świata. Dlatego Piłat nie widział zagrożenia ze strony Jezusa dla swojego urzędu, ponieważ Jezus nie zagrażał cesarstwu rzymskiemu, przez co mógł stwierdzić, że nie znajduje w Nim winy. Skoro Piłat patrzył wyłącznie na ten świat, to co go obchodził inny świat. Uczniowie Jezusa doskonale wiedzieli, że Mistrz prowadzi ich do Jego Królestwa pokoju, szczęścia i radości, lecz w tym świecie będą przechodzili przez wiele ucisków i śmierć.

Ewangelia ukazuje nam Jezusa i Jego naukę, którą objawił nam swoimi czynami. Jego nauka to Słowo życia i duchowe prawo, któremu należy się poddać i zachować, aby żyć. Śmierć i kara za ludzkie grzechy zabiła Jezusa, ale tylko na trzy dni. Jezus po trzech dniach odbudował świątynię dużo bardziej okazałą niż ta, która miała zostać zniszczona przez cesarstwo rzymskie. Kiedy On konał w hańbie i cierpieniu, wielu Jego uczniów myślało, że to już koniec, ale tak się nie stało.

Albowiem mowa o krzyżu jest głupstwem dla tych, którzy giną, natomiast dla nas, którzy dostępujemy zbawienia, jest mocą Bożą. (1 List do Koryntian 1:18)

Z miłości do ludzi został zabity na krzyżu ale trzeciego dnia zmartwychwstał, żyje i króluje na wieki . Chrystus uwolnił od śmierci i wiecznej hańby każdego, kto do Niego przychodzi i woła o ratunek.

Rozdział 10. Jezus zmartwychwstał!

Jezus zmartwychwstał! Jezus żyje i króluje! Jezus pokonał śmierć! On jest Początkiem i Końcem! Tylko On jest Zbawicielem! Cały świat jest przeciwny tym prawdom. Większość ludzi jest nie tylko przeciwna tym prawdom, ale wręcz różnymi sposobami walczy z nimi, aby je zniszczyć i o nich zapomnieć. Całe szczęście tych prawd nie da się podważyć, bo gdyby tak było, to chrześcijaństwo już dawno temu przestałoby istnieć. Chrześcijaństwo nie jest podtrzymywane ludzką, religijną ideologią. Prawdziwi chrześcijanie żyją w mocy Boga, a prawda jest przekazywana z pokolenia na pokolenie. Oczywiście diabeł zrobi wszystko, aby podważyć dzieła Jezusa. Skonstruował religijne pseudochrześcijańskie systemy i nauki, aby wszelkimi sposobami wypaczyć naukę Jezusa i zwieść wielu do odstępstwa od Boga, ponieważ nie przyjęli miłości prawdy, która ich mogła zbawić (2 Tesaloniczan 2:10).

Apostoł Paweł, którego listy wypełniają dużą część Nowego Testamentu, jest tym szczególnym przypadkiem, który przed swoim ponadnaturalnym nawróceniem był wrogiem chrześcijaństwa. Doskonale wykształcony u Gamaliela w Prawie Mojżeszowym i żydowskiej religijności, z całą surowością zwalczał chrześcijaństwo. Zgadzał się także z tym, aby członkowie nowej sekty ponosili śmierć za swoją wiarę. Tak działo się do momentu, kiedy sam zmartwychwstały Jezus powstrzymał go i okazał swoją łaskę, widząc w nim swojego przyszłego sługę. Paweł był tak ortodoksyjnie religijnym Żydem, że prawdopodobnie żaden człowiek nie przekonałby go do zmiany myślenia, dlatego sam Jezus ukazał się mu w podróży do Damaszku. Około południa Pawła i ludzi z nim podróżujących olśniła wielka światłość z nieba, która spowodowała, że Paweł upadł na kolana. Zwykła podróż – i w jednej sekundzie światłość, która zwala z nóg i zmienia całe życie.

22.4 Drogę Pańską prześladowałem aż na śmierć, wiążąc i przekazując do więzień zarówno mężów, jak i kobiety, 22.5 Jak mi tego i arcykapłan jest świadkiem, i cała rada starszych; od nich też otrzymałem listy do braci i udałem się do Damaszku, aby również tych, którzy tam byli, uwięzić i przyprowadzić do Jerozolimy w celu wymierzenia im kary. 22.6 A gdy byłem w drodze i zbliżałem się do Damaszku, stało się koło południa, że nagle olśniła mnie wielka światłość z nieba, 22.7 I upadłem na ziemię i usłyszałem głos do mnie mówiący: Saulu, Saulu, czemu mnie prześladujesz? 22.8 A ja odpowiedziałem: Kto jesteś, Panie? I rzekł do mnie: Ja jestem Jezus Nazareński, którego ty prześladujesz. 22.9 A ci, którzy byli ze mną, światłość wprawdzie widzieli, ale głosu Tego, który rozmawiał ze mną, nie słyszeli. 22.10 I rzekłem: Co mam czynić, Panie? Pan zaś rzekł do mnie: Powstań i idź do Damaszku, a tam ci wszystko powiedzą, co ci jest przeznaczone, żebyś uczynił. (Dzieje Apostolskie 22:4-10)

Dzisiaj listy Pawła są dla chrześcijan natchnionym i objawionym Słowem Bożym. Ewangelie i listy apostolskie nie przetrwałyby nawet stu lat, gdyby nie Boży autorytet nad tymi Pismami i codzienna moc Ducha Świętego wśród niezliczonej społeczności prawdziwych uczniów Jezusa.

Tysiące ludzi widziało konającego Chrystusa powieszonego za ludzkie grzechy, choć sam jako jedyny Człowiek na ziemi był bez grzechu. Zgodnie z zapisami Pawła, Jezus po swoim zmartwychwstaniu ukazał się ponad pół tysiącom braci (1 Koryntian 15:6), czyli Jego uczniom. Nadto to wszystko wydarzyło się zgodnie z proroczymi zapisami hebrajskich Pism, dlatego żadna księga Nowego Testamentu nie podważa zapisów Starego Testamentu, lecz je wypełnia lub dopełnia.

Co to oznacza dla zwykłego człowieka? To oznacza, że każdy człowiek, niezależnie od narodowości, rasy i kultury, w której się wychował, ma szansę uwierzyć w Jezusa i znaleźć się na drodze do Jego Bożego Królestwa, dlatego że On żyje i jest prawdziwym Zbawicielem świata. Jednak koszt takiej decyzji rodzi nieustanne sprzeciwy i prześladowania ze strony świata. Z drugiej strony koszt odrzucenia Jezusa jest straszny, ponieważ oznacza wieczne oddzielenie od Boga i drugą śmierć w jeziorze ognistym (Objawienie Jana 20:15).

W tej publikacji staję po stronie wiary ewangelicznych chrześcijan, których wiara jest umocowana w Piśmie Świętym. Autorytetu Pisma Świętego nie trzeba bronić, bo jest on tak ogromny, że wszelkie ludzkie wysiłki, które chciałyby podważyć te Pisma, i tak zostaną unicestwione. Ojciec posłał Syna na świat, aby poniósł karę za ludzkie grzechy. Jezus umarł i trzeciego dnia zmartwychwstał, objawił się braciom, został wzięty w górę i siedzi po prawicy Ojca. Posłał swojemu ludowi Pocieszyciela, czyli Ducha Świętego, który każdego dnia umacnia i wspiera prawdziwy kościół (zgromadzenie) Jezusa. Każdy, kto uwierzy w Jezusa i trwa w Jego nauce, ma życie wieczne. Kto to odrzuci, będzie potępiony. To są podstawowe i fundamentalne prawdy chrześcijaństwa, których żadna ludzka siła nie usunie.

Rozdział 11. Czym są duchowe narodziny?

Duchowe narodziny to nauka, która wykracza poza typowe racjonalne zrozumienie. To zagadnienie jest również dowodem na to, że bycie częścią chrześcijańskiej społeczności nie zapewnia człowiekowi zbawienia. Często to podkreślam, że można co niedzielę chodzić do kościoła, śpiewać pieśni, słuchać kazań i biblijnych opowieści, i nadal być duchowo martwym. Zbawienie jest ściśle związane z duchowymi narodzinami. Tę naukę wyłożył Pan Jezus Nikodemowi, żydowskiemu dostojnikowi i faryzeuszowi, który pewnej nocy odwiedził Jezusa.

3.1 A był człowiek z faryzeuszów imieniem Nikodem, dostojnik żydowski. 3.2 Ten przyszedł do Jezusa w nocy i rzekł mu: Mistrzu! Wiemy, że przyszedłeś od Boga jako nauczyciel; nikt bowiem takich cudów czynić by nie mógł, jakie Ty czynisz, jeśliby Bóg z nim nie był. 3.3 Odpowiadając Jezus, rzekł mu: Zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci, jeśli się kto nie narodzi na nowo, nie może ujrzeć Królestwa Bożego. 3.4 Rzekł mu Nikodem: Jakże się może człowiek narodzić, gdy jest stary? Czyż może powtórnie wejść do łona matki swojej i urodzić się? 3.5 Odpowiedział Jezus: Zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci, jeśli się kto nie narodzi z wody i z Ducha, nie może wejść do Królestwa Bożego. 3.6 Co się narodziło z ciała, ciałem jest, a co się narodziło z Ducha, duchem jest. 3.7 Nie dziw się, że ci powiedziałem: Musicie się na nowo narodzić. 3.8 Wiatr wieje, dokąd chce, i szum jego słyszysz, ale nie wiesz, skąd przychodzi i dokąd idzie; tak jest z każdym, kto się narodził z Ducha. 3.9 Odpowiedział Nikodem i rzekł do niego: Jakże to się stać może? 3.10 Odpowiedział Jezus i rzekł mu: Jesteś nauczycielem w Izraelu, a tego nie wiesz? 3.11 Zaprawdę, zaprawdę powiadam ci, co wiemy, to mówimy, i co widzieliśmy, o tym świadczymy, ale świadectwa naszego nie przyjmujecie. 3.12 Jeśli nie wierzycie, gdy wam mówiłem o ziemskich sprawach, jakże uwierzycie, gdy wam będę mówił o niebieskich? 3.13 A nikt nie wstąpił do nieba, tylko Ten, który zstąpił z nieba, Syn Człowieczy, 3.14 I jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak musi być wywyższony Syn Człowieczy, 3.15 Aby każdy, kto weń wierzy, nie zginął, ale miał żywot wieczny. 3.16 Albowiem tak Bóg umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał, aby każdy, kto weń wierzy, nie zginął, ale miał żywot wieczny. 3.17 Bo nie posłał Bóg Syna na świat, aby sądził świat, lecz aby świat był przez niego zbawiony. 3.18 Kto wierzy w niego, nie będzie sądzony; kto zaś nie wierzy, już jest osądzony dlatego, że nie uwierzył w imię jednorodzonego Syna Bożego. 3.19 A na tym polega sąd, że światłość przyszła na świat, lecz ludzie bardziej umiłowali ciemność, bo ich uczynki były złe. 3.20 Każdy bowiem, kto źle czyni, nienawidzi światłości i nie zbliża się do światłości, aby nie ujawniono jego uczynków. 3.21 Lecz kto postępuje zgodnie z prawdą, dąży do światłości, aby wyszło na jaw, że uczynki jego są dokonane w Bogu. (Ewangelia Jana 3:1-21)

Wyraźnie jest nam ukazane, że ważny dostojnik i nauczyciel w Izraelu nie znał nauki o duchowych narodzinach. Myślę, że właśnie tego dnia nadal nie wszystko było dla niego zrozumiałe, pomimo obszernego wykładu Zbawiciela. To spotkanie i Słowa Pana Jezusa zasiały w Nikodemie życie i wierzę, że pewnego dnia doprowadziły do jego duchowych narodzin, choć Biblia nie opisuje dalszych szczegółów jego życia. A dlaczego tak uważam? Ponieważ w czasie zebrania Sanhedrynu, w sytuacji kiedy faryzeusze chcieli wysłać po Jezusa straże świątynne, Nikodem formalnie wygłasza zapytanie:

Czy nasze Prawo może potępiać jakiegokolwiek człowieka, nim jeszcze przesłucha go i zbada jego czyny?” (Ewangelia Jana 7:51).

Niestety pozostali członkowie Rady niegrzecznie odrzucają sugestię Nikodema, co oznaczało, że już postanowili w swoich sercach w sprawie Jezusa. Tym pytaniem do ważnych członków zgromadzenia religijnego, którzy w sercach potępiali Jezusa i byli wrogo usposobieni, Nikodem stanął formalnie w Jego obronie. Początki nowego życia były widoczne w jego czynach.

Kolejnym jeszcze ważniejszym wydarzeniem w kontekście duchowych narodzin Nikodema jest jego pomoc ofiarowana Józefowi z Arymatei, aby godnie pochować Ciało Jezusa. Józef z Arymatei był członkiem Najwyższej Rady i nie zgadzał się z decyzją w sprawie Jezusa. Józef był człowiekiem sprawiedliwym, zamożnym i potajemnym uczniem Jezusa w obawie przed Żydami. To właśnie Józef poprosił Piłata o wydanie Ciała Jezusa. Nikodem przyniósł prawie 33 kilogramy mieszaniny mirry i aloesu, aby przygotować Ciało do pochówku, i później asystował Józefowi przy zawijaniu ciała i złożeniu go w grobie. Taka ilość balsamów pogrzebowych wskazuje, że Nikodem był bardzo zamożnym człowiekiem. To nie był przypadek, że Nikodem pomagał Józefowi. Gdyby Nikodem był przeciwnego ducha, to nie zrobiłby tego. Potem nie mamy dalszych informacji o Nikodemie, ale chciałbym przedstawić pewną duchową zasadę, która jest obecna w całym Piśmie Świętym. Tę zasadę podkreśla jeden istotny werset:

Bez wiary zaś nie można podobać się Bogu; kto bowiem przystępuje do Boga, musi uwierzyć, że On istnieje i że nagradza tych, którzy go szukają. (List do Hebrajczyków 11:6)

Czy Ojciec w Niebie stracił kontrolę nad wydarzeniami po śmierci Jego Syna? Oczywiście, że nie. Bóg nie dopuściłby do opieki nad Ciałem Jezusa ludzi niewierzących. Józef był uczniem Zbawiciela, a Nikodem — wierzę, że nim został, ponieważ Ojciec by go nie dopuścił, gdyby nie uwierzył w Niego. Dlatego jestem zdania, że Nikodem uwierzył w sercu w Jezusa, że jest Mesjaszem Izraela, i został Jego uczniem.

Duchowe narodziny to nie godzinne nabożeństwo w kościele. Najpierw ludzkie serce musi zobaczyć i usłyszeć Słowo Boga. Jednak ktoś musi w sercu zasiać to Słowo. Jeśli serce jest dobrą glebą, wtedy zasiane Słowo, w którym jest życie, zacznie wzrastać i tworzyć kolejne nowe życie. Pan Jezus przyrównuje wzrost rośliny do wzrastającego duchowego życia, które po pewnym czasie zaczyna wydawać właściwe owoce, o ile nie zostanie stłumione niewiarą, trudnymi doświadczeniami i doczesnymi sprawami.

Czym zatem różni się martwe chrześcijaństwo od żywego? Na pewno podstawową kwestią jest wiara w Jezusa. Jednak wiara w Jezusa jest różnie postrzegana i daje różne rezultaty. Jeśli deklarowana wiara w Jezusa jest tylko religijną formalnością w celu określenia swojej chrześcijańskiej przynależności, to trudno w tym kontekście mówić o duchowym życiu, a tym bardziej o duchowych narodzinach. Oczywiście takie osoby mogą być emocjonalnie poruszone określoną liturgią, jednak kiedy opuszczą zgromadzenie, wtedy wracają do starego życia, które nie jest poddane Jezusowi. To oznacza, że często robią rzeczy, które nie podobają się Bogu. Rano można być w kościele, by wieczorem oglądać film, w którym morduje się ludzi. Rano jest kościół, a wieczorem zajadłe obgadywanie innych ludzi. I ponownie rano kościół, a wieczorem impreza, alkohol i kreatywne strategie finansowe. Taka lista mogłaby być nieskończenie długa, lecz ukazuje jedną zasadę — brak narodzonego na nowo życia, które jest życiem tylko dla Boga.

Człowiek narodzony na nowo, nawet jeśli przebywa w doczesności, to już jest nowym stworzeniem i obywatelem nieba. Jego ojczyzną jest Boże Królestwo. Taki człowiek myśli o tym, co w górze, nie o tym, co na ziemi, ponieważ tacy ludzie umarli dla spraw tego świata, a ich życie jest ukryte z Chrystusem w Bogu (Kolosan 3:1–3). Jest to całkowiecie niezrozumiałe dla ludzi nie narodzonych na nowo. Religia to może wyłącznie opisywać, ale jeśli człowiek nie dotarł do miejsca, w którym jego serce zostało przemienione, to takie opisy są wyłącznie martwą literą.

Rozdział 12. Wojna z okultyzmem

Słowo okultyzm pochodzi od łacińskiego słowa occultus, które oznacza „ukryty, tajemny”. Okultyzm to ściśle określona różnorodna wiedza i praktyki oparte na przekonaniu, że w świecie istnieją ukryte siły, które można używać poprzez różne rytuały, medytacje lub inne działania. W szerszym ujęciu obejmuje gnozę, magię i mistykę, a także różne formy ezoteryki. Postaram się w zarysie wyjaśnić te podstawowe pojęcia, choć często się przeplatają i występują w różnych kontekstach, co utrudnia zrozumienie ich znaczenia.

Gnoza lub gnostycyzm to niebezpieczny prąd duchowy, który może występować nawet w chrześcijaństwie, polegający na tym, że zbawienie osiąga się przez mistyczne poznanie, a nie przez wiarę, tak jak nauczał Jezus.

Magia to praktyki mające wpływać na rzeczywistość poprzez symbole, rytuały, energię oraz wolę człowieka. Z magią jest ściśle związane słowo czary. Celem magii jest zmiana postrzeganej rzeczywistości i sposobu myślenia ludzi będących pod wpływem czarów. To zagadnienie jest bardzo szerokie i powszechne, ponieważ może występować w filmach, muzyce, reklamie, nauczaniu i programowaniu ludzi w określonym kierunku. Kontekst czarów może być dowolny: polityczny, medyczny, sportowy, społeczny, ideologiczny czy religijny.

Mistyka to bezpośrednie doświadczenie jedności z absolutem, bogiem (w rzeczywistości demonami), wszechświatem. To dążenie do zjednoczenia z tym, co transcendentne. Często przejawia się w transie lub medytacji. Tutaj od razu chcę zaznaczyć, że prawdziwa chrześcijańska modlitwa to nie medytacja. Niestety pojęcie medytacji już od dawna funkcjonuje w chrześcijaństwie.

Ezoteryka to ukryta wiedza, dostępna tylko dla wtajemniczonych. Dosłownie są to nauki tajemne, hermetycznie zamknięte i niedostępne dla przeciętnego człowieka. Opisuje praktyki, wierzenia i tradycje duchowe.

Po krótkiej charakterystyce chyba już widać, że w ludzkim życiu nie istnieją rzeczy duchowo neutralne. Wszelka duchowość, jakkolwiek ją rozumiemy, posiada określoną polaryzację. Jezus nauczał:

Nikt nie może dwom panom służyć, gdyż albo jednego nienawidzić będzie, a drugiego miłować, albo jednego trzymać się będzie, a drugim pogardzi. Nie możecie Bogu służyć i mamonie. (Ewangelia Mateusza 6:24)

Bożek mamon to nie tylko skłonność do służenia pieniądzom. Słowa Pana Jezusa wskazują na dużo szerszy kontekst niż tylko pieniądze. Służenie Bogu w doczesnym życiu ma przede wszystkim przełożenie na sprawy duchowe. Podobnie jest z pieniędzmi, które dają duże możliwości w tym świecie, ale zależność i miłość do nich to sprawa również duchowa i do tego przeciwna Bogu. Skoro człowiek ma dużo pieniędzy, to może sobie pozwolić na różne uciechy tego świata, włącznie z tymi, które są grzechem. Pieniądze i grzech mogą mieć działanie narkotyczne i uzależnić na śmierć. Jeśli z uwagą zapoznaliśmy się z rozdziałem szóstym, to pamiętamy, że szatan był inicjatorem ogromnego handlu, w którym była niegodziwość, gwałt i grzech w całej pełni.

28.15 Nienagannym byłeś w postępowaniu swoim od dnia, gdy zostałeś stworzony, aż dotąd, gdy odkryto u ciebie niegodziwość. 28.16 Przy rozległym swoim handlu napełniłeś swoje wnętrze gwałtem i zgrzeszyłeś. Wtedy to wypędziłem cię z góry Bożej, a cherub który bronił wstępu, wygubił cię spośród kamieni ognistych. 28.17 Twoje serce było wyniosłe z powodu twojej piękności. Zniweczyłeś swoją mądrość skutkiem swojej świetności. Zrzuciłem cię na ziemię; postawiłem cię przed królami, aby się z ciebie naigrawali. 28.18 Zbezcześciłeś moją świątynię z powodu mnóstwa swoich win, przy niegodziwym swoim handlu. (Księka Ezechiela 28:15-18)

Nie ma nic złego w handlu, o ile jest uczciwy i nie przynosi ujmy Bogu. Czym szatan mógł handlować, skoro był istotą duchową, oraz jakie to miało przełożenie na życie ludzkości? Czy miało to związek z pieniędzmi, czy raczej duchowymi obietnicami? Wydaje mi się, że większość ludzi ma świadomość, że można handlować absolutnie wszystkim. Można handlować duchowością, która będzie przeciwna Bogu, oraz wiedzą, która będzie niszczyła ludzkość i ziemię. Nie zrobię wielkiego odkrycia, jeśli napiszę, że uważam, iż duża część współczesnej technologii, począwszy od rewolucji przemysłowej, a skończywszy na sztucznej inteligencji i odkryciach fizyki kwantowej, nie pochodzi z naturalnych możliwości edukacyjnych człowieka. Szatan jest w posiadaniu ponadnaturalnej wiedzy i mocy, dzięki której potrafi manipulować ludźmi i czynić z nich swoich poddanych — oczywiście ku ich zgubie. Biblia już w pierwszej Księdze Mojżeszowej wspomina o fizycznym łączeniu się upadłych aniołów, którzy przyjęli cielesną postać, z ludzkimi kobietami. Ten temat przekazywania tajemnej wiedzy i uczenia ludzi czarów oraz zaklęć jest trochę bardziej rozwinięty w Księdze Henocha, która choć nie została dołączona do natchnionych ksiąg biblijnych, to jednak jest cytowana w nowotestamentowej Księdze Judy. Słowa Pana Jezusa o służeniu Bogu lub mamonie dotyczą przede wszystkim naszych duchowych wyborów, które podejmujemy każdego dnia. To w dużej mierze od naszej woli będzie zależało, jak będzie przebiegał nasz dzień. Rozmowy, zachowanie wobec ludzi, podejmowanie decyzji, rodzaj muzyki i filmu, wewnętrzne myśli, uczestniczenie w wydarzeniach, ofiarowanie pomocy, budowanie relacji – o takich rzeczach zwykle możemy decydować. Jednak powstaje pytanie – czy te rzeczy będą nas topiły w doczesności, czy jednak będą prowadziły do Bożego Królestwa.

Pan Jezus na początku swojej działalności zwiastowania Bożej ewangelii został poddany takiej próbie dokonania wyboru. Przystąpił do Niego szatan, aby Go kusił na pustyni.

4.1 Wtedy Duch zaprowadził Jezusa na pustynię, aby go kusił diabeł. 4.2 A gdy pościł czterdzieści dni i czterdzieści nocy, wówczas łaknął. 4.3 I przystąpił do niego kusiciel, i rzekł mu: Jeżeli jesteś Synem Bożym, powiedz, aby te kamienie stały się chlebem. 4.4 A On odpowiadając, rzekł: Napisano: Nie samym chlebem żyje człowiek, ale każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych. 4.5 Wtedy wziął go diabeł do miasta świętego i postawił go na szczycie świątyni. 4.6 I rzekł mu: Jeżeli jesteś Synem Bożym, rzuć się w dół, napisano bowiem: Aniołom swoim przykaże o tobie, abyś nie zranił o kamień nogi swojej. 4.7 Jezus mu rzekł: Napisane jest również: Nie będziesz kusił Pana, Boga swego. 4.8 Znowu wziął go diabeł na bardzo wysoką górę i pokazał mu wszystkie królestwa świata oraz chwałę ich. 4.9 I rzekł mu: To wszystko dam ci, jeśli upadniesz i złożysz mi pokłon. 4.10 Wtedy rzekł mu Jezus: Idź precz, szatanie! Albowiem napisano: Panu Bogu swemu pokłon oddawać i tylko jemu służyć będziesz. 4.11 Wtedy opuścił go diabeł, a aniołowie przystąpili i służyli mu. (Ewangelia Mateusza 4:1-11)

Często ten fragment określa się jako kuszenie Jezusa, ale to nie było tylko kuszenie, to była duchowa walka Syna Bożego z szatanem na śmierć i życie. Gdyby Jezus, przebywający na krótko w słabości ludzkiego Ciała, w najdrobniejszej kwestii uległ szatanowi, wtedy Jego misja doznałaby wielkiej szkody. Na wszystkie ataki szatana Jezus odpowiadał Słowem Bożym z Pism hebrajskich. Widać wyraźnie, że szatan nie zmienił swojej taktyki walki, którą zainicjował w Edenie. Pierwsze dwa pytania szatana zaczęły się od poddania w wątpliwość, że Jezus jest Synem Bożym, choć doskonale wiedział, że jest. Pytanie brzmiało: Jeżeli jesteś Synem Bożym... Warto przypomnieć, że w Edenie, po tym jak Bóg zakazał jeść owoc z drzewa poznania dobra i zła, szatan zapytał: Czy rzeczywiście Bóg powiedział: Nie ze wszystkich drzew ogrodu wolno wam jeść? W ten sposób szatan atakuje każdego człowieka. Czy na pewno Biblia jest prawdą? Czy na pewno nie można żyć bez Jezusa? Jeżeli Jezus jest Bogiem, to niech uczyni to lub tamto... Wątpliwości, wątpliwości, wątpliwości. Jednak kiedy zobaczył, że na Jezusa nie działają te sztuczki, wtedy zadał cios największego kalibru, pokazując Mu wszystkie królestwa świata oraz ich chwałę wraz z obietnicą, że odda Mu to wszystko. Jaka miała być cena? Oddanie pokłonu szatanowi. Dla mnie osobiście to najmniej logiczna taktyka szatana, ponieważ miał świadomość, że cały świat i tak należy do Jezusa i jest Jego własnością. Po drugie, każda obietnica szatana dana człowiekowi i tak jest kłamstwem, o czym wiedział, że Jezus to wie. Zatem jedynym wytłumaczeniem jest to, że szatan liczył na to, iż Syn Boży pod ludzką postacią będzie wykazywał typowe ludzkie słabości pożądania posiadania bogactwa i chwały świata. Jezus natomiast dał nam przykład, że każdy Jego uczeń może obronić się przed takimi atakami. Szatan bazuje na pożądliwości, ponieważ sam pożąda tego, aby zrównać się z Bogiem i zająć Jego miejsce. Szatan kusi ludzi, aby nieustannie pożądali, a początkiem są pieniądze, które dają ogromne możliwości w tym upadłym świecie. Dlatego Słowo Boże ostrzega:

Albowiem korzeniem wszelkiego zła jest miłość pieniędzy; niektórzy, ulegając jej, zboczyli z drogi wiary i uwikłali się sami w przeróżne cierpienia. (1 List do Tymoteusza 6:10)

Ludzie, którzy są bez Jezusa, wpadają w przeróżne pokuszenia i stają się niewolnikami demonicznych i okultystycznych inspiracji, których głównym celem jest to, aby nie zostali zbawieni. Dzisiaj wszelkie zło, niemoralność, niegodziwość wylewa się z ekranów i głośników po to, aby zniszczyć rodzaj ludzki. Technologia nie tylko osacza umysły ale je coraz bardziej upośledza pozbawiając zdolności rożróżniania dobra i zła. Niewolnictwo cyfrowe stało się już faktem oraz przestrzenią w której pojawi się antychryst opisany w Objawieniu Jana. To będzie czas absolutnego totalitaryzmu szatana nad każdym żyjącym człowiekiem. Ludzie, którzy sprzeciwią się tej władzy, zostaną zabici. Nie musimy rozumieć tej całej bardzo skomplikowanej struktury zła. Nawet nie zdołamy pojąć w jak wyrafinowany sposób diabeł oszukuje ludzi na wszelkie możliwe sposoby. Najbardziej szczytne idee mogą być diabelskimi zasadzkami. Najważniejsze aby zrozumieć to, że bez Jezusa poniesiemy największą możliwą stratę i ostatecznie zginiemy. Tylko On może nas ocalić przed wszelkim złem i drugą śmiercią.

Rozdział 13. Jak wierzyć w Boga skoro jest tyle zła?

To dość powszechne pytanie, które daje wielu ludziom pretekst, aby nie zbliżać się do Boga i nie mieć z Nim nic wspólnego. Inne podobne stwierdzenie to: Gdyby dobry Bóg istniał, to nie dopuściłby do tego, aby tak wielkie zło panowało na świecie. I w tym miejscu od razu wybiegnę mocno w przyszłość, ponieważ Bóg nie tylko żyje, jest dobry i wszechmocny, ale pewnego dnia stworzy na doczesnej ziemi Tysiącletnie Królestwo, w którym Chrystus będzie rządził laską żelazną. To oznacza, że żadne zło nie będzie miało prawa głosu, a jeśli powstanie, to zostanie dotknięte klątwą i surowym Sądem. I choć wiemy, że pod koniec Tysiącletniego Królestwa zło ponownie powstanie przeciwko świętym Boga, jednak zostanie całkowicie zgładzone. Dopiero po tym czasie święci Boga znajdą się na zupełnie nowej i wiecznej ziemi nazwanej Nową Jerozolimą. Na tej ziemi przez całą wieczność nie będzie żadnego zła, lecz święci będą przebywać w bezpośredniej obecności Boga (Objawienie Jana 21:24). Wracając do tytułu rozdziału, czyli Jak wierzyć w Boga, skoro jest tyle zła? – jedną z najprostszych odpowiedzi jest skierowanie uwagi na naukę Pisma Świętego. Nie ma drogi na skróty. Nie można poznać Boga, nie poznając Jego nauki, aby zrozumieć, kim On jest, a On jest dobry, łaskawy i Święty. Słowo „Święty” oznacza oddzielony od wszelkiego grzechu i zła. Tutaj nie ma miejsca na podróżowanie we własnych wyobrażeniach, filozofiach i tworzenie własnego „widzi mi się”. Bóg jest Początkiem i Końcem, Alfą i Omegą, ale początkiem zła jest szatan. Szatan obecnie dopełnia swojego bestialstwa poprzez ograniczone, ale bardzo dotkliwe panowanie nad tym światem. W tych uciskach i cierpieniach żyją również święci Boga, z tą różnicą, że szatan nie ma do nich bezpośredniego przystępu, lecz ograniczony wolą samego Boga. Mówiąc jeszcze inaczej – szatan panuje nad tym światem tylko do pewnego stopnia, gdyż Bóg ogranicza jego działanie i powstrzymuje zło. Jednak bardzo szybko zbliżamy się do czasu, kiedy okres Bożej łaski dla świata dobiegnie końca i Bóg przestanie powstrzymywać działania diabła. To będzie czas zakończenia ery kościoła. Kościół zostanie zabrany (pochwycony), a na ziemi rozpocznie się Wielki Ucisk, w którym szatan wprowadzi w całej pełni swoje demoniczne rządy.

Zapewne teraz dotknę najtrudniejszego tematu związanego z tradycją, humanizmem oraz biblijnym chrześcijaństwem. Tak zwana powszechna religijna tradycja i humanizm są bardzo silnie spolaryzowane, czyli przeciwne wobec biblijnego chrześcijaństwa. W naszej szerokości geograficznej większość ludzi została wychowana w religijnych tradycjach i humanizmie. Humanizm zakłada, że człowiek od urodzenia jest dobry, co w konsekwencji daje mu prawo, aby być źródłem norm moralnych. W ten sposób humanizm stawia człowieka w centrum życia, określając godność człowieka, wartość rozumu czy etykę społeczną, często w różnych związkach z tradycjami religijnymi. Chrześcijaństwo biblijne naucza o grzechu pierworodnym. To oznacza, że człowiek rodzi się w grzechu, a więc nie jest z natury dobry. Od urodzenia potrzebuje Bożej łaski i odkupienia, a to fundamentalna różnica. Prawdziwe chrześcijaństwo nie może postawić w centrum człowieka, lecz tylko Boga. To Bóg, a nie człowiek, jest źródłem prawdy i moralności. Tym źródłem prawdy i moralności jest oczywiście Pismo Święte. Pozornie wydaje się, że chrześcijaństwo jest w bliskich związkach z humanizmem, ponieważ pragnie dobra dla każdego człowieka i pragnie uratować każde ludzkie istnienie. Jednak problem w tym, że humanizm nie stawia Boga w centrum, bo w Niego nie wierzy i nie ma zamiaru podporządkować się całej nauce Jezusa. Humanizm jest filozofią świecką, w której nie ma mowy o potrzebie odkupienia człowieka z grzechu pierworodnego, dlatego szatan uwielbia czarować ludzi humanizmem, bo wie, że ludzie w imię pozornego dobra będą w opozycji wobec Boga. Człowiek musi zawrócić do Jezusa i wołać do Niego o ratunek, inaczej umrze w grzechach i zostanie potępiony. Żaden człowiek nie będzie miał wymówki, jeśli odrzuci dar zbawienia.

Dlatego powiedziałem wam, że pomrzecie w grzechach swoich. Jeśli bowiem nie uwierzycie, że to Ja jestem, pomrzecie w swoich grzechach. (Ewangelia Jana 8:24)

Rozdział 14. Quo vadis, czyli dokąd podążasz?

Quo vadis to nawiązanie do Sienkiewiczowskiej powieści skłaniającej do głębokiej refleksji nad celem i sensem życia. Doczesne życie może doświadczać miłości, duchowej przemiany, ale również uczestniczy w konfliktach religijnych, jest niszczone przez władzę i tyranię. Potrafi również zrodzić prawdziwą moralność i odwagę. Sam tytuł powieści nawiązuje do spotkania Apostoła Piotra z Jezusem. Apostoł chciał uciec przed prześladowaniami w Rzymie, jednak po spotkaniu z Jezusem zawraca, aby w imię prawdy ponieść męczeńską śmierć. W niedługim czasie po Piotrze męczeńską śmiercią w Rzymie ginie również Apostoł Paweł...

W dzisiejszym świecie niewiele osób jest zainteresowanych heroicznymi działaniami w imię prawdy, szczególnie jeśli chodzi o ewangeliczne chrześcijaństwo. Przekaz dzisiejszego świata to: zwolnij, wyluzuj, zrelaksuj się, zadbaj o siebie, psychiczny komfort, wygodę i pasję wraz z wielkim wyścigiem za pieniędzmi, które pomogą zrealizować kolejne wspaniałe plany, często pod silnym pręgierzem kredytów. W takim sposobie życia oczywiście nie ma miejsca dla Boga. Od razu nasuwa się pytanie: Co wyznacza mój i Twój sens życia? Doczesność czy może wieczność? Zapewne dla większości ludzi to właśnie doczesność zajmuje pierwsze i kluczowe miejsce. Jednak co się stanie, kiedy nasze życie zostanie nagle odwołane z tego świata? Jaki będzie wtedy pożytek z chciwości, w którą została zainwestowana cała życiowa energia i pieniądze? Taką rzeczywistość opisuje sam Jezus, aby zobrazować powagę, tragedię i nieodwracalność sytuacji.

12.15 Powiedział też do nich: Baczcie, a wystrzegajcie się wszelkiej chciwości, dlatego że nie od obfitości dóbr zależy czyjeś życie. 12.16 I powiedział im podobieństwo: Pewnemu bogaczowi pole obfity plon przyniosło. 12.17 I rozważał w sobie: Co mam uczynić, skoro nie mam już gdzie gromadzić plonów moich? 12.18 I rzekł: Uczynię tak: Zburzę moje stodoły, a większe zbuduję i zgromadzę tam wszystko zboże swoje i dobra swoje, 12.19 I powiem do duszy swojej: Duszo, masz wiele dóbr złożonych na wiele lat; odpocznij, jedz, pij, wesel się. 12.20 Ale rzekł mu Bóg: Głupcze, tej nocy zażądają duszy twojej; a to, co przygotowałeś, czyje będzie? 12.21 Tak będzie z każdym, który skarby gromadzi dla siebie, a nie jest w Bogu bogaty. (Ewangelia Łukasza 12:15-21)

Krótko mówiąc, żaden człowiek nie wyniesie nic z rzeczy tego świata, o które tak gorliwie zabiegał. Musi zostawić wszystko, nad czym tak ciężko pracował. Jedynym skarbem, który człowiek może wynieść z obecnego świata, jest Jezus. Być bogatym w Bogu oznacza mieć Jezusa, czyli zbawienie, które możemy otrzymać całkowicie za darmo z Bożej łaski. Jezus daje całe swoje dziedzictwo za darmo dla każdego, kto pragnie, a szatan wymusza na każdym człowieku, aby za wszystko płacił i niczego nie daje za darmo. Każdy biznes w tym świecie jest nieopłacalny, ale każde poddanie się Bogu i Jego nauce gwarantuje wspaniałą i bogatą przyszłość. Oczywiście zdarzają się bogaci i wpływowi chrześcijanie, którzy są prawdziwymi uczniami Jezusa, ale nie jest to liczne grono. Bardzo bogaci i wpływowi ludzie, którzy nie pojednali się z Bogiem, w rzeczywistości są ślepymi biedakami, żebrakami i nędzarzami. Podobnie jest z tymi, którzy stali się uczniami Zbawiciela, ale bogactwa sprawiły, że również stali się ociężali, pożałowania godnymi nędzarzami, biedakami i ślepcami (Objawienie Jana 3:17).

Dopóki jest jeszcze jakakolwiek szansa, aby cokolwiek zmienić, zadaj swojej duszy pytanie: Dokąd podążasz? W tym życiu są tylko dwie drogi. Pójdź za Jezusem drogą nową i żywą i nie polegaj na szerokiej i pełnej atrakcji drodze doczesności, która zmierza w stronę wiecznego zatracenia.

10.19 Mając więc, bracia, ufność, iż przez krew Jezusa mamy wstęp do świątyni 10.20 Drogą nową i żywą, którą otworzył dla nas poprzez zasłonę, to jest przez Ciało swoje, (List do Hebrajczyków 10:19-20)

Rozdział 15. Ekumeniczne zamieszanie

W poprzednich rozdziałach starałem się ukazać to, że ewangelikalizm jest ściśle związany z całą nauką Pisma Świętego, co wyróżnia ten rodzaj chrześcijaństwa na tle pozostałych – ale czy rzeczywiście tak jest? Niestety, z ubolewaniem przyznaję, że różnice pomiędzy ewangelikalizmem a innymi wyznaniami chrześcijańskimi coraz bardziej zacierają się na rzecz ogólnej jedności chrześcijan z różnych odłamów. Od kilkudziesięciu lat kościoły ewangelikalne bardzo prężnie wchodzą w tak zwane porozumienia ekumeniczne w celu różnorodnej duchowej współpracy, a nadto zorganizowały szerokie porozumienia z kościołem katolickim. Osobiście uważam, że wszelkie porozumienia ekumeniczne niszczą biblijny obraz Jezusa i prawdziwe chrześcijaństwo. Nie uważam tak dlatego, że jestem przeciwnikiem ludzi inaczej wierzących, lecz dlatego, że ekumenia w bezpośredni sposób zakłamuje rzeczywistość, tworząc sztuczną jedność, która jednością nie jest. Prawdziwy ewangelikalizm nie może przyjąć tych nauk, tradycji i praktyk, które nie wywodzą się z Pisma Świętego. To jest jeden z głównych powodów, dla których jestem ewangelikiem. Mówiąc inaczej – ewangelicy i katolicy mają inne zrozumienie tego, kim jest Jezus, i na tych dwóch zupełnie różnych rzeczywistościach nie można zbudować duchowej jedności. Ewangelicy nie oddają czci obrazom lub świętym. Nie modlą się do świętych, nie uznają spowiedzi i rozgrzeszenia przez kapłana, ponieważ takich praktyk nie było w biblijnym kościele. Ewangelikalizm również nie uznaje Marii jako pośrednika, ponieważ Słowo Boże naucza, że jedynym pośrednikiem pomiędzy Bogiem a człowiekiem jest Jezus. Ewangelikalizm ma zupełnie inne zrozumienie Wieczerzy Pańskiej i nie wierzy w katolicką transubstancjację (przemianę) opłatka w prawdziwe ciało Chrystusa, ponieważ takiej nauki również nie znajdujemy w całym Piśmie Świętym. Pan Jezus nigdy nie nauczał o literalnym, czyli dosłownym, spożywaniu Jego ciała. Chleb i wino są na pamiątkę ofiarowania Jego Ciała i przelania Jego Krwi. Całe Nowe Przymierze jest zawarte w tym, co uczynił Chrystus, ofiarowując jednorazowo swoje Ciało i przelewając swoją Krew. Oczywiście Żydzi gorszyli się nauką Jezusa, kiedy nauczał o potrzebie spożywania Jego Ciała, ale gorszyli się dlatego, że interpretowali w dosłowny sposób Jego naukę i byli dalecy od duchowego zrozumienia.

22.15 I rzekł do nich: Gorąco pragnąłem spożyć tę wieczerzę paschalną z wami przed moją męką; 22.16 Powiadam wam bowiem, iż nie będę jej już spożywał, aż nastąpi spełnienie w Królestwie Bożym. 22.17 I wziąwszy kielich, i podziękowawszy, rzekł: Weźcie go i rozdzielcie między sobą; 22.18 Powiadam wam bowiem, iż odtąd nie będę pił z owocu winorośli, aż przyjdzie Królestwo Boże. 22.19 I wziąwszy chleb, i podziękowawszy, łamał i dawał im, mówiąc: To jest ciało moje, które się za was daje; to czyńcie na pamiątkę moją. 22.20 Podobnie i kielich, gdy było po wieczerzy, mówiąc: Ten kielich, to nowe przymierze we krwi mojej, która się za was wylewa. (Ewangelia Łukasza 22:15-20)

Ekumenia nie tylko zniekształca biblijny obraz chrześcijaństwa, ale wręcz nakazuje milczenie wobec doktrynalnych błędów. Biblijne chrześcijaństwo powinno nieustannie sprawdzać, czy postępuje zgodnie z prawdą nauki Jezusa. W sytuacji, kiedy następuje odstępstwo od prawdy, powinna pojawić się korekta, a w ekumenicznych porozumieniach takie korekty są niedopuszczalne, aby kogoś przypadkiem nie urazić. Pierwszy biblijny kościół był pod bardzo silną presją wprowadzania fałszywych nauk i zniekształcania ewangelii Jezusa, dlatego apostoł Paweł napisał:

1.6 Dziwię się, że tak prędko dajecie się odwieść od tego, który was powołał w łasce Chrystusowej do innej ewangelii, 1.7 Chociaż innej nie ma; są tylko pewni ludzie, którzy was niepokoją i chcą przekręcić ewangelię Chrystusową. (List do Galacjan 1:6-7)

Rozdział 16. Inny Jezus, inna ewangelia

Słowa Pawła kończące poprzedni rozdział nie są wyjątkiem w listach apostolskich. Biblijny kościół od samego początku zgodnie z zapowiedzią Jezusa był prześladowany, indoktrynowany, inwigilowany i infiltrowany. Cel był zawsze jeden - wprowadzić konia trojańskiego i zniszczyć niebezpieczną sektę chrześcijańską. Dlatego prawdziwe chrześcijaństwo od dnia swojego istnienia jest lekceważone, sponiewierane, prześladowane i często zabijane.

11.3 Obawiam się jednak, ażeby, jak wąż chytrością swoją zwiódł Ewę, tak i myśli wasze nie zostały skażone i nie odwróciły się od szczerego oddania się Chrystusowi. 11.4 Bo gdy przychodzi ktoś i zwiastuje innego Jezusa, którego myśmy nie zwiastowali, lub gdy przyjmujecie innego ducha, którego nie otrzymaliście, lub inną ewangelię, której nie przyjęliście, znosicie to z łatwością. (2 List do Koryntian 11:3-4)

Pismo Święte w liście Pawła ukazuje jedno z największych duchowych zagrożeń, a są nimi: inny Jezus, inna ewangelia, inny duch. Nie zamierzam w jakiejś teologicznej mądrości wyjaśniać tego, co Paweł mógł mieć na myśli ale wyrażę to wprost, że chodzi o religijny demoniczny okultyzm wewnątrz chrześcijaństwa. I to nie jest kwestia generowania obrazów czy filmów przez AI, choć oczywiście od 2022 roku jest to powszechny kanał okultystyczny. Tutaj jest mowa o specjalnie przygotowanych działaniach niszczących chrześcijaństwo od czasów pierwszego biblijnego kościoła. Wydaje mi się, że Słowa Pawła są wystarczająco proste i zrozumiałe, że istnienie innego Jezusa, innej ewangelii i innego ducha nie doprowadzi człowieka do Bożego Królestwa. Wiara w innego Jezusa, inną ewangelię i innego ducha to droga do potępienia. To nie ateizm niszczy chrześcijaństwo, ale chrześcijaństwo, które nim nie jest. W tym miejscu chciałbym wyjaśnić bardzo istotną kwestię. Nie stoję na stanowisku, że tylko w ewangelikalizmie ludzie mogą zostać powołani do zbawienia, a w innych formach chrześcijaństwa już nie. Ogromne duchowe problemy występują w większym lub mniejszym stopniu w całym chrześcijaństwie. Skala tych problemów ukazuje fakt, jak ogromna jest duchowa wojna o prawdę. Zanim biblijny kościół oficjalnie rozpoczął swoją misję od czasów zesłania Ducha Świętego, o których czytamy w Dziejach Apostolskich, Jezus zapowiedział, że powstaną religijni ludzie czyniący bezprawie:

21 Nie każdy, kto do Mnie mówi: Panie, Panie, wejdzie do Królestwa Niebios; lecz tylko ten, kto pełni wolę Ojca mojego, który jest w niebie. 7.22 W owym dniu wielu mi powie: Panie, Panie, czyż nie prorokowaliśmy w Imieniu Twoim i w Imieniu Twoim nie wypędzaliśmy demonów, i w Imieniu Twoim nie czyniliśmy wielu cudów? 7.23 A wtedy im powiem: Nigdy was nie znałem. Idźcie precz ode Mnie wy, którzy czynicie bezprawie. (Ewangelia Mateusza 7:21-23)

Czy trzeba tu cokolwiek wyjaśniać? Wielu z tych którzy powoływali się na Jezusa i w Jego Imieniu prowadzili działalność religijną, w rzeczywistości czynili bezprawie ponieważ nie narodzili się na nowo i tak naprawdę nie należeli do Niego. Mimo wszystko pewnego dnia bardzo będą chcieli dostać się do Królestwa Niebios, lecz zostaną odrzuceni. Dzisiejszy świat został po brzegi zalany fałszywymi naukami, praktykami, obrazami i tradycjami, które nie pochodzą z Pisma Świętego. Przy wykładzie Pisma może istnieć potrzeba skorzystania z biblijnej hermeneutyki lub po prostu posługiwanie się duchową mądrością i dojrzałością. Nie można dowolnie interpretować Biblii bez jej całego kontekstu, historycznego umocowania czy bardziej szczegółowego znaczenia słów hebrajskich i greckich. Nie staram się też w niniejszej publikacji kreować na biblijnego eksperta, lecz chcę przede wszystkim ukazać moją wiarę w takiej formie, w jakiej może to uczynić każdy człowiek pragnący poznać naukę Jezusa w Nowym Testamencie. Tu nie obowiązuje zasada ludzkiej mądrości, lecz Duch Święty przemawia i przekonuje każdego człowieka o grzechu, sprawiedliwości i sądzie.

A On, gdy przyjdzie, przekona świat o grzechu i o sprawiedliwości, i o sądzie; (Ewangelia Jana 16:8)

Rozdział 17. Biblijny Izrael i Kościół

Poruszanie tematyki Żydów i Izraela w dzisiejszych czasach jest szczególnie trudne. Jest to jeden z tych kluczowych tematów, w których należy dążyć do właściwego poznania i zrozumienia. Niewątpliwie wiele osób zastanawia się, dlaczego Bóg wybrał naród Izraela, aby na nim okazać swoją świętość, moc, potęgę i całą drogę zbawienia.

7.6 Gdyż ty jesteś świętym ludem Pana, Boga twego. Ciebie wybrał Pan, Bóg twój, spośród wszystkich ludów na ziemi, abyś był jego wyłączną własnością. 7.7 Nie dlatego, że jesteście liczniejsi niż wszystkie inne ludy, przylgnął Pan do was i was wybrał, gdyż jesteście najmniej liczni ze wszystkich ludów. 7.8 Lecz z miłości swej ku wam i dlatego że dochowuje przysięgi, którą złożył waszym ojcom, wyprowadził was Pan możną ręką i wybawił cię z domu niewoli, z ręki faraona, króla egipskiego. 7.9 A tak wiedz, że Pan, Bóg twój, jest Bogiem, Bogiem wiernym, który do tysiącznego pokolenia dochowuje przymierza i okazuje łaskę tym, którzy go miłują i strzegą jego przykazań. 7.10 Lecz sam odpłaca tym, którzy go nienawidzą, aby ich wytracić. Nie zwleka, ale odpłaca temu samemu, kto go nienawidzi. 7.11 Przestrzegaj więc przykazań, ustaw i praw, które Ja ci dzisiaj nakazuję spełniać. (5 Księga Mojżeszowa 7:6-11)

Bóg wybrał Izrael, ponieważ ich pokochał i dlatego, że postanowił dochować wszystkich obietnic, które oznajmił ich przodkom. Począwszy od Adama i Ewy poprzez Abrahama, Izaaka i Jakuba, Bóg otworzył drogę do Mesjasza. To właśnie dokładnie w tej linii przodków Izraela jest Jezus. Jest to linia Abrahama oraz króla Dawida.

Rodowód Jezusa Chrystusa, syna Dawidowego, syna Abrahamowego. (Ewangelia Mateusza 1:1)

Wszystkie fragmenty Starego Testamentu, które wskazują na Mesjasza, idealnie pasują do Pana Jezusa. Sam Jezus wskazał, że Jego ewangelia i cała misja jest w pierwszej kolejności skierowana do Izraela. Jezus nie odrzuca żadnego człowieka, który do Niego przychodzi, jednak najpierw musiał wypełnić wszystko, co o Nim zostało napisane w Pismach.

15.21 I wyszedłszy stamtąd, udał się Jezus w okolice Tyru i Sydonu. 15.22 I oto niewiasta kananejska, wyszedłszy z tamtych stron, wołała, mówiąc: Zmiłuj się nade mną, Panie, Synu Dawida! Córka moja jest okrutnie dręczona przez demona. 15.23 On zaś nie odpowiedział jej ani słowa. I przystąpiwszy uczniowie jego, prosili go, mówiąc: Odpraw ją, gdyż woła za nami. 15.24 A On, odpowiadając, rzekł: Jestem posłany tylko do owiec zaginionych z domu Izraela. 15.25 Lecz ona przyszła, złożyła mu pokłon i rzekła: Panie, pomóż mi! 15.26 A On, odpowiadając, rzekł: Niedobrze jest brać chleb dzieci i rzucać szczeniętom. 15.27 Ona zaś rzekła: Tak, Panie, ale i szczenięta jedzą okruchy, które spadają ze stołu panów ich. 15.28 Wtedy Jezus, odpowiadając, rzekł do niej: Niewiasto, wielka jest wiara twoja; niechaj ci się stanie, jak chcesz. I uleczona została jej córka od tej godziny. (Ewangelia Mateusza 15:21-28)

Skoro Pan Jezus przyszedł tylko do owiec z domu Izraela, to co w takim razie z kościołem, który jest zupełnie nową duchową budowlą? W zasadzie już w tym miejscu ma swój początek wiele błędnych nauk i koncepcji. Pierwszą z nich i chyba najpoważniejszą jest tak zwana teologia zastąpienia. W skrócie ta błędna nauka zakłada, że skoro Zbawiciel założył kościół, a Izrael formalnie odrzucił Pana Jezusa jako Mesjasza, to obecnie kościół jest tym nowym narodem wybranym, a nie naród żydowski. To by oznaczało, że przymierze z Izraelem zostało zerwane, a wszystkie obietnice przeszły na kościół. Ta błędna nauka sieje ogromne duchowe zniszczenie. Ostatecznie, po wielu wiekach i moim zdaniem za sprawą ewangelików w naszych czasach, nawet kościół katolicki uznał tę naukę za błędną. Niestety zły owoc w postaci antysemityzmu pozostał i jest nieustannie rozpowszechniany wśród wielu chrześcijan.

Stanowisko biblijne jest niezmienne, niepodważalne i stanowi, że Izrael jest nadal narodem wybranym. Jednak o jaki Izrael tutaj chodzi, ponieważ biorąc pod uwagę współczesne Państwo Izrael, wiele osób słusznie stwierdzi, że to państwo ma niewiele wspólnego z Bogiem. I tak faktycznie jest, że większość Izraelczyków to ludzie niereligijni, choć samo państwo ma formalnie swoje umocowanie w religijnej tradycji i nie można oddzielić Izraela od jego biblijnej przeszłości. Niestety postępująca sekularyzacja w społeczeństwie sprawia, że tylko nieliczny procent to przedstawiciele ugrupowań religijnych. Z punktu widzenia zapisów biblijnych oraz historii bez wątpienia powstanie Państwa Izrael po drugiej wojnie światowej z wielowiekowego niebytu jest wielkim biblijnym znakiem nie tylko dla Żydów, ale również dla chrześcijan. Ujmując w wielkim skrócie biblijne proroctwa, zakładają zgromadzenie plemion Izraela i ich nawrócenie do Pana Jezusa w czasach końca. Ten proces gromadzenia Żydów na Ziemi Świętej rozpoczął się po drugiej wojnie światowej. Oczywiście tylko sam Bóg wie, kto dokładnie należy do potomków biblijnych plemion Izraela. Niezależnie od tego procesu widzimy ogromne Boże dzieło nawracania się Żydów do Pana Jezusa. Ci Żydzi tworzą Jego kościół. Nie są to kościoły w sensie nazwy, bo zwykle nazywamy je wspólnotami mesjańskimi, ale w sensie duchowym są Jego kościołem. W kulturze europejskiej/anglojęzycznej imię Jezus jest transliteracją greckiego zapisu Ἰησοῦς (Iēsous). W języku hebrajskim imię Zbawiciela to Jeszua, które ma ogromne znaczenie. Jeszua (ישוע – Yeshua) oznacza: JHWH (BÓG) jest zbawieniem / JHWH (BÓG) zbawia.

W tej sytuacji pojawia się pytanie: czym właściwie jest kościół Jezusa? Tutaj mamy do rozwiązania pewną kwestię językową, ponieważ w Biblii słowo „kościół” nie jest precyzyjnym tłumaczeniem z oryginału greckiego Nowego Testamentu. W oryginale greckim słowo kościół to ekklēsía, które oznacza zgromadzenie lub wspólnotę ludzi. To słowo nie oznacza budynku kościelnego. Problem z precyzyjnością tłumaczenia wynika stąd, że tłumacze biblijni podążali za żywym językiem i tradycją, a nie za pierwotnym greckim znaczeniem, czyli brali pod uwagę bieżący język, a nie etymologię. Polskie słowo „kościół” prawdopodobnie pochodzi od czeskiego kostel, które natomiast pochodzi od łacińskiego castellum, oznaczającego zamek, fortyfikację lub warowny gród, gdyż na ziemiach słowiańskich chrześcijaństwo miało bezpośredni związek z fortyfikacjami. Dlatego w takim kontekście słowo „kościół” będzie miało już powiązania z architekturą.

Jeśli kościół to zgromadzenie ludzi, a nie budynek, to w którym momencie i w jaki sposób Jezus ustanawia takie zgromadzenie? Większość odpowiedzi prowadzi do apostoła Piotra i do słów Jezusa, który powiedział, że na Piotrze zbuduje swój kościół. Jednak ten fragment ewangelii również wymaga doprecyzowania.

16.13 A gdy Jezus przyszedł w okolice Cezarei Filipowej, pytał uczniów swoich, mówiąc: Za kogo ludzie uważają Syna Człowieczego? 16.14 A oni rzekli: Jedni za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, jeszcze inni za Jeremiasza albo za jednego z proroków. 16.15 On im mówi: A wy za kogo Mnie uważacie? 16.16 A odpowiadając Szymon Piotr rzekł: Tyś jest Chrystus, Syn Boga żywego. 16.17 A Jezus odpowiadając, rzekł mu: Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jonasza, bo nie ciało i krew objawiły ci to, lecz Ojciec mój, który jest w niebie. 16.18 A Ja ci powiadam, że ty jesteś Piotr, i na tej opoce zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne nie przemogą go. 16.19 I dam ci klucze Królestwa Niebios; i cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane i w niebie, a cokolwiek rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane i w niebie. 16.20 Wtedy przykazał uczniom swoim, aby nikomu nie mówili, że On jest Mesjaszem. (Ewangelia Mateusza 16:13-20)

W dość powszechnym myśleniu przyjmuje się, że kościół, czyli zgromadzenie Jezusa, jest zbudowane na Piotrze. Stąd prawdopodobnie rozpoczęły się w chrześcijaństwie kulty świętych, w tym i Piotra. Jednak skoro już tyle czasu poświęciliśmy biblijnym analizom, to raczej bez żadnej wątpliwości powinniśmy stwierdzić, że źródłem życia jest Bóg. Czy zatem źródłem życia zgromadzenia Jezusa jest człowiek pod postacią świętego Piotra? Oczywiście, że nie. Stąd potrzeba głębszej biblijnej analizy. Rozmowa Piotra z Jezusem była oparta na tym, że sam Bóg objawił w sercu Piotra to, że Jezus jest Synem Boga, Mesjaszem Izraela i Zbawicielem ludzi. Jeśli człowiek dokonuje takiego wyznania i jest to zgodne z wiarą jego serca, to takie wyznanie zostaje umieszczone na opoce i na skale, a tą skałą jest sam Jezus. To jest prawdziwy sens tego fragmentu ewangelii. Człowiek nie może stać się częścią zgromadzenia Jezusa, jeśli w swoim sercu w Niego nie uwierzy. Bez wiary nie można również dokonać prawdziwego wyznania, a wyznanie Piotra było prawdziwe. W przytoczonym fragmencie w wersecie osiemnastym greckie słowo Πέτρος (Petros) / Piotr oznacza skałę, czyli coś bardzo stałego i nienaruszalnego. To prawdziwe wyznanie wiary jest budowlą na opoce. Dalej Jezus mówi: „…i na tej opoce zbuduję Kościół mój…”, a słowo „opoka” to πέτρα (petra), które oznacza również skałę. Nie Piotr jest skałą kościoła, lecz Jezus. Zgromadzenie Jezusa jest zbudowane z wyznania wiary w to, że Jezus jest Chrystusem. Jeśli ktoś ma wątpliwości, że to właśnie Jezus, a nie Piotr, jest tą Skałą kościoła, to warto zapoznać się z innymi fragmentami Pisma.

6.46 Dlaczego mówicie do mnie: Panie, Panie, a nie czynicie tego, co mówię? 6.47 Pokażę wam, do kogo jest podobny każdy, kto przychodzi do Mnie i słucha Słów Moich, i czyni je. 6.48 Podobny jest do człowieka budującego dom, który kopał i dokopał się głęboko, i założył fundament na skale (petra). A gdy przyszła powódź, uderzyły wody o ów dom, ale nie mogły go poruszyć, bo był dobrze zbudowany. 6.49 Kto zaś słucha, a nie czyni, podobny jest do człowieka, który zbudował dom na ziemi bez fundamentu, i uderzyły weń wody, i wnet runął, a upadek domu owego był zupełny. (Ewangelia Łukasza 6:46-49)

Jak napisano: Oto kładę na Syjonie Kamień obrazy i skałę (petra) zgorszenia a kto w Niego uwierzy, nie będzie zawstydzony. (List do Rzymian 9:33)

Do kościoła, czyli do prawdziwego zgromadzenia Jezusa, należą Żydzi i poganie, z tą różnicą, że Żydzi należą do tego zgromadzenia w sposób naturalny, a poganie, czyli wierzący z narodów, zostali dołączeni do społeczności żydowskiej. Musimy pamiętać, że cały pierwszy biblijny kościół apostolski składał się wyłącznie z Żydów. Plan zbawienia również wywodzi się od Żydów (Ewangelia Jana 4:22) i to oni są prawdziwym drzewem oliwnym, a narody są jedynie przez wiarę wszczepione w to drzewo (List do Rzymian 11:24). Na tym polega głębia i tajemnica jedności kościoła Żydów i pogan.

Apostoł Paweł w swoim Liście do Rzymian odsłania wierzącym tajemnicę dotyczącą zbawienia dwunastu plemion biblijnego Izraela. Między innymi na podstawie tego fragmentu wiemy, że kościół Jezusa nie zastąpił biblijnego Izraela. Niewiara Izraela w Mesjasza była związana z planem zbawienia dla pogan. Pewnego dnia, kiedy zakończy się era kościoła, wtedy rozpocznie się czas, w którym resztka Izraela doświadczy duchowego przebudzenia. W tym czasie Wielkiego Ucisku plemiona Izraela nawrócą się do Pana Jezusa i zobaczą Tego, którego przebodli (Księga Zachariasza 12:10).

11.25 A żebyście nie mieli zbyt wysokiego o sobie mniemania, chcę wam, bracia, odsłonić tę tajemnicę: zatwardziałość przyszła na część Izraela aż do czasu, gdy poganie w pełni wejdą, 11.26 I w ten sposób będzie zbawiony cały Izrael, jak napisano: Przyjdzie z Syjonu wybawiciel i odwróci bezbożność od Jakuba. 1.27 A to będzie przymierze moje z nimi, gdy zgładzę grzechy ich. 11.28 Co do ewangelii, są oni nieprzyjaciółmi Bożymi dla waszego dobra, lecz co do wybrania, są umiłowanymi ze względu na praojców. 11.29 Nieodwołalne są bowiem dary i powołanie Boże. (List do Rzymian 11:25-29)

Rozdział 18. Ciasna brama i wąska droga

Tajemnicze Słowa Jezusa wyznaczają wyłącznie jedną możliwość ratunku dla ludzkich istnień – ciasna brama i wąska droga.

13 Wchodźcie przez ciasną bramę; albowiem szeroka jest brama i przestronna droga, która wiedzie na zatracenie, a wielu jest takich, którzy przez nią wchodzą. 14 A ciasna jest brama i wąska droga, która prowadzi do żywota; i niewielu jest tych, którzy ją znajdują. (Ewangelia Mateusza 7:13-14)

Droga Czytelniczko i Drogi Czytelniku, żyjesz w czasach, kiedy cały świat sprzeciwia się ewangelii Jezusa. Tajemnicze słowa Zbawiciela oznaczają jedno – tylko Jezus jest odpowiedzią i ratunkiem dla Twojej duszy. Tylko w Nim jest zbawienie, bo tylko On jest źródłem życia. Tylko On jest drzwiami dla swoich owiec i żadna owca, która nie należy do Jego stada, nie przejdzie przez te drzwi. Czy teraz rozumiesz, że żaden kościelny budynek ani osoba duchowna nie zagwarantuje Ci zbawienia, dopóki osobiście nie poznasz Jezusa.

10.7 Wtedy Jezus znowu powiedział: Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam, Ja jestem drzwiami dla owiec. 10.9 Ja jestem drzwiami; jeśli kto przeze Mnie wejdzie, zbawiony będzie i wejdzie, i wyjdzie, i pastwisko znajdzie. (Ewangelia Jana 10:7, 9)

Jak poznać Jezusa? Jezusa poznasz przez Słowo Boże i przez wiarę. Jeśli w swoim sercu uwierzysz w Niego i zapragniesz szukać Królestwa Bożego, dostosowując swoje życie do Jego nauki, wtedy odnajdziesz prawdę, która Cię wyswobodzi (Ewangelia Jana 8:32). Jezus oddał swoje życie i przelał swoją niewinną krew za moje i Twoje grzechy. Jako grzesznicy możemy jedynie przeprosić Boga za wszelkie zło i nieposłuszeństwo oraz prosić o dar zbawienia, który każdy może otrzymać za darmo z Bożej łaski. Tego nie zrobi za Ciebie żaden kapłan ani żadna kościelna liturgia. To musi być Twoja osobista modlitwa do Niego z głębi szczerego, wierzącego serca, które woła o ratunek, odpuszczenie grzechów i usprawiedliwienie. To jest osobista decyzja. Musisz również policzyć koszty takiej decyzji, bo choć zbawienie jest za darmo, jednak uczniostwo będzie miało swoją cenę. Uczniowie Jezusa przechodzą w tym świecie przez prześladowania i uciski. Czasami ceną jest także życie. Jednak Pan Jezus obiecał swoim uczniom Pocieszyciela, którego świat nie może przyjąć. Tym Pocieszycielem jest Duch Święty, który naucza i przypomina Słowa Jezusa. Duch Święty w prześladowaniach i uciskach przynosi pokój, którego nie mają ludzie żyjący bez Boga.

Uczniowie Pana Jezusa oczekują spełnienia ich nadziei w Bożym Królestwie, w którym nie będzie żadnego zła, lecz wyłącznie wieczne panowanie Boga i Baranka Bożego. Jesteśmy powołani do codziennego niesienia krzyża. To droga śmierci dla tego świata i życie tylko dla Boga. To oznacza, że pracujemy wśród ludzi, służąc i zwiastując im słowa ewangelii. Nie żyjemy dla samych siebie ani dla mamony, ani dla pożądliwości tego świata. Żyjemy tylko dla Boga, aby tylko Jemu oddać chwałę i wszelką należną cześć przez Jezusa Chrystusa.

Każdy człowiek, który uzyskał rozeznanie i zdolność wyboru pomiędzy dobrem a złem, ma również wolną wolę. Ludzie mają możliwość wyboru zbawienia lub potępienia. Jezus jest tą ciasną bramą, a uczniostwo — wąską drogą do życia. Boża łaska i dobroć dla każdego człowieka jest ogromna, ale Słowa Chrystusa są zatrważające, ponieważ większość ludzi wybiera szeroką drogę do zagłady i zatracenia. Niewielu jest tych, którzy chcą przejść przez ciasną bramę i podążać wąską drogą.

Dla człowieka, który leży w trumnie, nie można już nic więcej uczynić. Jeśli odrzucił Jezusa, wtedy już nie pomogą ani modlitwy, ani religijne zabiegi. To absolutny koniec.

Ci, którzy umierają w Chrystusie, mają pierwiastek życia i będą żyli wiecznie z Chrystusem i jest to bardziej pewne niż doczesne życie, które jest jak para wodna — chwilę trwa, a potem znika (List do Jakuba 4:14).

Rozdział 19. Czy przyjmiesz dar zbawienia?

Tytuł tego rozdziału to nie retoryczne pytanie, lecz oczekiwanie na dobrą decyzję. Niniejsza publikacja nie jest idealnym biblijnym nauczaniem, lecz szczerym, serdecznym ukazaniem mojej osobistej wiary i pielgrzymki do Bożego Królestwa. Dlatego jeszcze raz przytoczę werset, który szczególnie towarzyszy mi w tej wędrówce od trzydziestu pięciu lat.

Odpowiedział mu Jezus: Ja jestem droga i prawda, i żywot, nikt nie przychodzi do Ojca, tylko przeze Mnie. (Ewangelia Jana 14:6)

Człowiek, aby mógł być zbawiony i żyć w Bożym Królestwie, musi narodzić się na nowo, tak jak zostało to opisane w rozdziale 11 w rozmowie Jezusa z Nikodemem. Twoje serce musi zapragnąć przyjść do Jezusa i przy Nim pozostać. Biblijna Marta wiedziała, że Jezus jest Mesjaszem, ale Jezus objawił jej i wybranym ludziom, że jest życiem, wzbudzając jej brata z martwych. Słowa Zbawiciela nie pozostawiają złudzeń i niedomówień w kwestii życia i śmierci. Jezus wzbudził Łazarza z martwych nie tylko dlatego, że był Jego przyjacielem, ale aby inni zobaczyli Bożą moc i prawdę objawioną w Bożym Synu.

11.17 Przyszedł tedy Jezus i znalazł go już od czterech dni w grobie. 11.18 A Betania była blisko Jerozolimy, około piętnastu stadiów. 11.19 I przyszło wielu Żydów do Marty i Marii, aby je pocieszyć po stracie brata. 11.20 Gdy więc Marta usłyszała, że Jezus idzie, wybiegła na jego spotkanie; ale Maria siedziała w domu. 11.21 Rzekła więc Marta do Jezusa: Panie! Gdybyś tu był, nie byłby umarł brat mój. 11.22 Ale i teraz wiem, że o cokolwiek byś prosił Boga, da ci to Bóg. 11.23 Rzekł jej Jezus: Zmartwychwstanie brat twój. 11.24 Odpowiedziała mu Marta: Wiem, że zmartwychwstanie przy zmartwychwstaniu w dniu ostatecznym. 11.25 Rzekł jej Jezus: Jam jest zmartwychwstanie i żywot; kto we Mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie. 11.26 A kto żyje i wierzy we Mnie, nie umrze na wieki. Czy wierzysz w to? (Ewangelia Jana 11:17-26)

Zrozum, że Bóg Cię kocha, pragnie przebaczyć grzechy i przemienić całe życie. Czy Twoje serce jest gotowe przyjąć Jego dar?

Jeśli tak, to zwróć się do Boga w modlitwie. Odpuść wszystkie przewinienia, którymi ludzie Cię skrzywdzili. Możesz modlić się własnymi słowami lub też niżej podanymi słowami, jeśli są one rzeczywiście Twoim pragnieniem. W tej modlitwie ważna jest szczerość serca.

„Panie Jezu, wiem, że w moim życiu jest wiele grzechów i że potrzebuję Twojego przebaczenia. Wiem też, że Ty umarłeś za mnie na krzyżu. Odwracam się teraz od moich grzechów i błagam Cię o przebaczenie, przebaczając również tym ludziom, którzy mnie skrzywdzili. Ufam Ci jako mojemu Zbawicielowi i pragnę odtąd podążać za Tobą jako za moim Panem i Zbawicielem. Dziękuję Ci za Twoją łaskę i zbawienie. Amen!”

Jeśli modlitwa była szczera, to Bóg w pełni akceptuje wyznanie Twojej wiary. Czy coś się zmieniło? Tak, zmieniło się absolutnie wszystko w duchowej rzeczywistości. Bóg działa nieustannie i Twoje nowe życie zacznie kiełkować i wzrastać w różny, dostrzegalny i namacalny sposób. Zacznij pielęgnować swoją wiarę z innymi wierzącymi i zabiegaj o duchowy pokarm dla swojej duszy poprzez czytanie Pisma Świętego. Dobrym początkiem może być czytanie Ewangelii Jana w drugiej części tej publikacji.

Bo jeśli ustami swoimi wyznasz, że Jezus jest Panem, i uwierzysz w sercu swoim, że Bóg wzbudził go z martwych, zbawiony będziesz. (List do Rzymian 10:9)

Rozdział 20. Droga przebaczenia i miłości

Chrześcijaństwo to droga służenia innym, to również droga przebaczenia i miłosierdzia. W świecie pełnym zła, egocentryzmu i nienawiści, nie jest to łatwa droga. Nie jest łatwo wybaczyć innym to, że zadali nam głębokie rany. Jednak te rany Bóg może uleczyć i w pełni uzdrowić nasze serce wlewając do niego nową nadzieję, radość i pokój. Przebaczenie to decyzja naszego serca, która oznacza, że nie będziemy chować urazy wobec tych, którzy nas skrzywdzili, nawet jeśli odeszli z tego świata. Przebaczenie przynosi uzdrowienie dla chorej duszy. Jest lekarstwem, które leczy przeszłość. To decyzja dzięki której pragniemy upodobnić się do Chrystusa. Kiedy ludzie z całą nienawiścią krzyżowali Zbawiciela, On wstawiał się za ludźmi do Ojca słowami modlitwy: Ojcze odpuść im bo nie wiedzą co czynią... (Ewangelia Łukasza 23:34).

Nieustanne przebaczenie jest podstawą trwania w społeczności z Bogiem. To obowiązek traktowania z szacunkiem i wszelkim miłosierdziem wszystkich bliźnich. Jest niedopuszczalne, aby uczeń Jezusa czynił zło i działał na szkodę bliźniego.

11.25 A gdy stoicie i zanosicie modlitwy, odpuszczajcie, jeśli macie coś przeciwko komu, aby i Ojciec wasz, który jest w niebie, odpuścił wam wasze przewinienia.

11.26 Bo jeśli wy nie odpuścicie, i Ojciec wasz, który jest w niebie, nie odpuści przewinień waszych. (Ewangelia Marka 11:25-26)

Błogosławcie tych, którzy was prześladują, błogosławcie, a nie przeklinajcie. (List do Rzymian 12:14)

Kto bowiem wyrządza krzywdę, otrzyma odpłatę za krzywdę bez względu na osobę. (List do Kolosan 3:35)

Rozdział 21. Społeczność z innymi wierzącymi

Chrześcijanie ewangeliczni nie są dużą grupą wyznaniową w naszym kraju. Wśród społeczności ewangelicznych istnieje spora różnorodność pod względem historii i tradycji. Z tego względu trudno w takim opracowaniu przedstawić pełną charakterystykę tych kościołów (zborów/zgromadzeń).

Ze swojej strony serdecznie zapraszam do Kościoła Misja Łaski, którego główne zgromadzenia znajdują się w Warszawie, Krakowie, Gdańsku i Wrocławiu oraz wielu miejscach na świecie. Szereg szczegółowych informacji znajduje się na stronie:

www.ggwo.pl

Zapraszam również do krótkich biblijnych nauczań pastora Maćka z Warszawy, poprzez stronę:

www.nocnymaciek.com

Pamiętaj, że w swojej ziemskiej pielgrzymce nie idziesz samotnie. Zapraszam również na stronę:

www.ciasnabrama.pl

Część II

Ewangelia według Świętego Jana

Ewangelia Jana - Rozdział 1

1.1 Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga i Bogiem było Słowo. 1.2 Ono było na początku u Boga. 1.3 Wszystko przez nie się stało, a bez niego nic się nie stało, co się stało. 1.4 W nim było życie, a życie było światłością ludzi. 1.5 A ta światłość świeci w ciemności, ale ciemność jej nie ogarnęła. 1.6 Był człowiek posłany od Boga, któremu na imię było Jan. 1.7 Przyszedł on na świadectwo, aby świadczyć o tej światłości, by wszyscy przez niego uwierzyli. 1.8 Nie był on tą światłością, ale przyszedł, aby świadczyć o tej światłości. 1.9 Ten był tą prawdziwą światłością, która oświeca każdego człowieka przychodzącego na świat. 1.10 Był na świecie, a świat został przez niego stworzony, ale świat go nie poznał. 1.11 Do swej własności przyszedł, ale swoi go nie przyjęli. 1.12 Lecz wszystkim tym, którzy go przyjęli, dał moc, aby się stali synami Bożymi, to jest tym, którzy wierzą w jego imię; 1.13 Którzy są narodzeni nie z krwi ani z woli ciała, ani z woli mężczyzny, ale z Boga. 1.14 A to Słowo stało się ciałem i mieszkało wśród nas (i widzieliśmy jego chwałę, chwałę jako jednorodzonego od Ojca), pełne łaski i prawdy. 1.15 Jan świadczył o nim i wołał: To był ten, o którym mówiłem: Ten, który po mnie przychodzi, uprzedził mnie, bo wcześniej był niż ja. 1.16 A z jego pełni my wszyscy otrzymaliśmy i łaskę za łaskę. 1.17 Prawo bowiem zostało dane przez Mojżesza, a łaska i prawda przyszły przez Jezusa Chrystusa. 1.18 Boga nikt nigdy nie widział. Jednorodzony Syn, który jest w łonie Ojca, on nam o nim opowiedział. 1.19 A takie jest świadectwo Jana, gdy Żydzi posłali z Jerozolimy kapłanów i lewitów, aby go zapytali: Kim ty jesteś? 1.20 I wyznał, a nie zaprzeczył, ale wyznał: Ja nie jestem Chrystusem. 1.21 I pytali go: Kim więc jesteś? Jesteś Eliaszem? A on powiedział: Nie jestem. A oni: Jesteś tym prorokiem? I odpowiedział: Nie jestem. 1.22 Wtedy go zapytali: Kim jesteś, abyśmy mogli dać odpowiedź tym, którzy nas posłali? Co mówisz sam o sobie? 1.23 Odpowiedział: Ja jestem głosem wołającego na pustyni: Prostujcie drogę Pana, jak powiedział prorok Izajasz. 1.24 A ci, którzy byli posłani, byli z faryzeuszy. 1.25 I zapytali go: Czemu więc chrzcisz, jeśli nie jesteś Chrystusem ani Eliaszem, ani tym prorokiem? 1.26 Odpowiedział im Jan: Ja chrzczę wodą, ale pośród was stoi ten, którego wy nie znacie. 1.27 To jest ten, który przyszedłszy po mnie, uprzedził mnie, któremu ja nie jestem godny rozwiązać rzemyka u jego obuwia. 1.28 Działo się to w Betabarze za Jordanem, gdzie Jan chrzcił. 1.29 A nazajutrz Jan zobaczył Jezusa przychodzącego do niego i powiedział: Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata. 1.30 To jest ten, o którym mówiłem, że idzie za mną człowiek, który mnie uprzedził, bo wcześniej był niż ja. 1.31 Ja go nie znałem, ale przyszedłem, chrzcząc wodą, po to, aby został objawiony Izraelowi. 1.32 I świadczył Jan: Widziałem Ducha zstępującego jak gołębica z nieba i spoczął na nim. 1.33 A ja go nie znałem, ale ten, który mnie posłał, abym chrzcił wodą, powiedział do mnie: Na kogo ujrzysz Ducha zstępującego i spoczywającego na nim, to jest ten, który chrzci Duchem Świętym. 1.34 Ja to widziałem i świadczyłem, że on jest Synem Bożym. 1.35 Nazajutrz znowu stał tam Jan i dwóch z jego uczniów. 1.36 A gdy zobaczył Jezusa przechodzącego, powiedział: Oto Baranek Boży. 1.37 I słyszeli ci dwaj uczniowie, jak mówił, i poszli za Jezusem. 1.38 A Jezus, odwróciwszy się i ujrzawszy, że idą za nim, zapytał ich: Czego szukacie? A oni mu odpowiedzieli: Rabbi – co się tłumaczy: Mistrzu – gdzie mieszkasz? 1.39 Powiedział im: Chodźcie i zobaczcie. Poszli więc i zobaczyli, gdzie mieszka. I zostali z nim tego dnia, bo było około godziny dziesiątej. 1.40 A Andrzej, brat Szymona Piotra, był jednym z tych dwóch, którzy to usłyszeli od Jana i poszli za nim. 1.41 On najpierw znalazł Szymona, swego brata, i powiedział do niego: Znaleźliśmy Mesjasza – co się tłumaczy: Chrystusa. 1.42 I przyprowadził go do Jezusa. A Jezus spojrzał na niego i powiedział: Ty jesteś Szymon, syn Jonasza. Ty będziesz nazwany Kefas – co się tłumaczy: Piotr. 1.43 A nazajutrz Jezus chciał pójść do Galilei. Znalazł Filipa i powiedział do niego: Pójdź za mną. 1.44 A Filip był z Betsaidy, z miasta Andrzeja i Piotra. 1.45 Filip znalazł Natanaela i powiedział do niego: Znaleźliśmy tego, o którym pisał Mojżesz w Prawie, a także prorocy – Jezusa z Nazaretu, syna Józefa. 1.46 I zapytał go Natanael: Czyż z Nazaretu może być coś dobrego? Filip mu odpowiedział: Chodź i zobacz! 1.47 Gdy więc Jezus zobaczył Natanaela zbliżającego się do niego, powiedział o nim: Oto prawdziwie Izraelita, w którym nie ma podstępu. 1.48 Natanael go zapytał: Skąd mnie znasz? Odpowiedział mu Jezus: Zanim Filip cię zawołał, gdy byłeś pod drzewem figowym, widziałem cię. 1.49 Odpowiedział mu Natanael: Mistrzu, ty jesteś Synem Bożym, ty jesteś królem Izraela. 1.50 Jezus mu odpowiedział: Czy wierzysz dlatego, że ci powiedziałem: Widziałem cię pod drzewem figowym? Ujrzysz większe rzeczy niż te. 1.51 I powiedział do niego: Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Odtąd ujrzycie niebo otwarte i aniołów Boga wstępujących i zstępujących na Syna Człowieczego.

Ewangelia Jana - Rozdział 2

2.1 A trzeciego dnia odbywało się wesele w Kanie Galilejskiej i była tam matka Jezusa. 2.2 Zaproszono na to wesele także Jezusa i jego uczniów. 2.3 A gdy zabrakło wina, matka Jezusa powiedziała do niego: Nie mają wina. 2.4 Jezus jej odpowiedział: Co ja mam z tobą, kobieto? Jeszcze nie nadeszła moja godzina. 2.5 Jego matka powiedziała do sług: Zróbcie wszystko, co wam powie. 2.6 A było tam sześć stągwi kamiennych, postawionych według żydowskiego zwyczaju oczyszczenia, mieszczących każda dwa albo trzy wiadra. 2.7 Jezus im powiedział: Napełnijcie te stągwie wodą. I napełnili je aż po brzegi. 2.8 Wtedy powiedział do nich: Zaczerpnijcie teraz i zanieście przełożonemu wesela. I zanieśli. 2.9 A gdy przełożony wesela skosztował wody, która stała się winem (a nie wiedział, skąd pochodziło, lecz słudzy, którzy zaczerpnęli wody, wiedzieli), zawołał oblubieńca. 2.10 I powiedział do niego: Każdy człowiek najpierw podaje dobre wino, a gdy sobie podpiją, wtedy gorsze. A ty dobre wino zachowałeś aż do tej pory. 2.11 Taki początek cudów uczynił Jezus w Kanie Galilejskiej i objawił swoją chwałę, i uwierzyli w niego jego uczniowie. 2.12 Potem on, jego matka, jego bracia i jego uczniowie poszli do Kafarnaum i mieszkali tam kilka dni. 2.13 A ponieważ zbliżała się Pascha żydowska, Jezus poszedł do Jerozolimy. 2.14 I zastał w świątyni sprzedających woły, owce i gołębie oraz tych, którzy siedzieli i wymieniali pieniądze. 2.15 A zrobiwszy bicz z powrozków, wypędził wszystkich ze świątyni, także owce i woły, rozsypał pieniądze wymieniających i poprzewracał stoły. 2.16 A do sprzedających gołębie powiedział: Wynieście to stąd, a nie róbcie z domu mego Ojca domu kupieckiego. 2.17 I przypomnieli sobie jego uczniowie, że jest napisane: Gorliwość o twój dom zżarła mnie. 2.18 Wtedy Żydzi zapytali: Jaki nam znak pokażesz, skoro to czynisz? 2.19 Odpowiedział im Jezus: Zburzcie tę świątynię, a w trzy dni ją wzniosę. 2.20 Wtedy Żydzi powiedzieli: Czterdzieści sześć lat budowano tę świątynię, a ty ją w trzy dni wzniesiesz? 2.21 Ale on mówił o świątyni swego ciała. 2.22 Gdy więc zmartwychwstał, jego uczniowie przypomnieli sobie, że im to powiedział, i uwierzyli Pismu i słowu, które wypowiedział Jezus. 2.23 A gdy był w Jerozolimie podczas Paschy w święto, wielu uwierzyło w jego imię, widząc cuda, które czynił. 2.24 Ale Jezus nie powierzał im samego siebie, bo on znał wszystkich; 2.25 I nie potrzebował, aby mu ktoś dawał świadectwo o człowieku. On bowiem wiedział, co było w człowieku.

Ewangelia Jana - Rozdział 3

3.1 A był pewien człowiek z faryzeuszy, imieniem Nikodem, dostojnik żydowski. 3.2 Przyszedł on do Jezusa w nocy i powiedział: Mistrzu, wiemy, że przyszedłeś od Boga jako nauczyciel. Nikt bowiem nie mógłby czynić tych cudów, które ty czynisz, gdyby Bóg z nim nie był. 3.3 Odpowiedział mu Jezus: Zaprawdę, zaprawdę powiadam ci: Jeśli się ktoś nie narodzi na nowo, nie może ujrzeć królestwa Bożego. 3.4 Nikodem zapytał go: Jakże może się człowiek narodzić, będąc stary? Czy może powtórnie wejść do łona swojej matki i narodzić się? 3.5 Jezus odpowiedział: Zaprawdę, zaprawdę powiadam ci: Jeśli się ktoś nie narodzi z wody i z Ducha, nie może wejść do królestwa Bożego. 3.6 Co się narodziło z ciała, jest ciałem, a co się narodziło z Ducha, jest duchem. 3.7 Nie dziw się, że ci powiedziałem: Musicie się na nowo narodzić. 3.8 Wiatr wieje, gdzie chce, i słyszysz jego głos, ale nie wiesz, skąd przychodzi i dokąd zmierza. Tak jest z każdym, kto się narodził z Ducha. 3.9 Nikodem go zapytał: Jakże się to może stać? 3.10 Odpowiedział mu Jezus: Ty jesteś nauczycielem w Izraelu, a tego nie wiesz? 3.11 Zaprawdę, zaprawdę powiadam ci, że co wiemy, to mówimy, a co widzieliśmy, o tym świadczymy, ale nie przyjmujecie naszego świadectwa. 3.12 Jeśli nie wierzycie, gdy wam mówiłem o ziemskich sprawach, jakże uwierzycie, jeśli będę wam mówił o niebieskich? 3.13 A nikt nie wstąpił do nieba, tylko ten, który zstąpił z nieba, Syn Człowieczy, który jest w niebie. 3.14 A jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak musi być wywyższony Syn Człowieczy; 3.15 Aby każdy, kto w niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. 3.16 Tak bowiem Bóg umiłował świat, że dał swego jednorodzonego Syna, aby każdy, kto w niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. 3.17 Bo Bóg nie posłał swego Syna na świat, aby potępił świat, lecz aby świat był przez niego zbawiony. 3.18 Kto wierzy w niego, nie będzie potępiony, ale kto nie wierzy, już jest potępiony, bo nie uwierzył w imię jednorodzonego Syna Bożego. 3.19 A potępienie polega na tym, że światłość przyszła na świat, lecz ludzie umiłowali ciemność bardziej niż światłość, bo ich uczynki były złe. 3.20 Każdy bowiem, kto źle czyni, nienawidzi światłości i nie idzie do światłości, aby jego uczynki nie były zganione. 3.21 Lecz kto czyni prawdę, przychodzi do światłości, aby jego uczynki były jawne, że w Bogu są dokonane. 3.22 Potem Jezus przyszedł wraz ze swymi uczniami do Judei i tam przemieszkiwał z nimi, i chrzcił. 3.23 Także Jan chrzcił w Ainon, blisko Salim, bo było tam wiele wody. A ludzie przychodzili i chrzcili się. 3.24 Jan bowiem jeszcze nie był wtrącony do więzienia. 3.25 Wtedy wszczęła się dyskusja między uczniami Jana i Żydami o oczyszczaniu. 3.26 I przyszli do Jana, i powiedzieli mu: Mistrzu, ten, który był z tobą za Jordanem, o którym ty dałeś świadectwo, oto on chrzci, a wszyscy idą do niego. 3.27 Odpowiedział Jan: Człowiek nie może otrzymać niczego, jeśli mu nie będzie dane z nieba. 3.28 Wy sami jesteście mi świadkami, że powiedziałem: Ja nie jestem Chrystusem, ale jestem posłany przed nim. 3.29 Kto ma oblubienicę, ten jest oblubieńcem, a przyjaciel oblubieńca, który stoi i słucha go, raduje się niezmiernie z powodu głosu oblubieńca. Dlatego ta moja radość stała się pełna. 3.30 On musi wzrastać, a ja stawać się mniejszym. 3.31 Kto przyszedł z góry, jest nad wszystkimi. Kto jest z ziemi, jest ziemski i mówi ziemskie rzeczy. Ten, który przyszedł z nieba, jest nad wszystkimi. 3.32 A świadczy o tym, co widział i słyszał, ale nikt nie przyjmuje jego świadectwa. 3.33 Kto przyjmuje jego świadectwo, ten zapieczętował, że Bóg jest prawdziwy. 3.34 Ten bowiem, którego Bóg posłał, mówi słowa Boże, bo Bóg daje mu Ducha bez miary. 3.35 Ojciec miłuje Syna i wszystko dał w jego ręce. 3.36 Kto wierzy w Syna, ma życie wieczne, ale kto nie wierzy Synowi, nie ujrzy życia, lecz gniew Boży zostaje na nim.

Ewangelia Jana - Rozdział 4

4.1 A gdy Pan poznał, że faryzeusze usłyszeli, iż Jezus więcej ludzi czynił uczniami i chrzcił niż Jan; 4.2 (Chociaż sam Jezus nie chrzcił, lecz jego uczniowie); 4.3 Opuścił Judeę i odszedł znowu do Galilei. 4.4 A musiał iść przez Samarię. 4.5 I przyszedł do miasta w Samarii, zwanego Sychar, blisko pola, które Jakub dał swemu synowi Józefowi. 4.6 A była tam studnia Jakuba. Jezus więc, zmęczony drogą, usiadł sobie na studni. A było około godziny szóstej. 4.7 I przyszła kobieta z Samarii, aby zaczerpnąć wody. Jezus powiedział do niej: Daj mi pić. 4.8 Jego uczniowie bowiem poszli do miasta, aby nakupić żywności. 4.9 Wtedy Samarytanka powiedziała do niego: Jakże ty, będąc Żydem, prosisz mnie, Samarytankę, o coś do picia? Gdyż Żydzi nie obcują z Samarytanami. 4.10 Jezus jej odpowiedział: Gdybyś znała ten dar Boży i wiedziała, kim jest ten, który ci mówi: Daj mi pić, ty prosiłabyś go, a dałby ci wody żywej. 4.11 I powiedziała do niego kobieta: Panie, nie masz czym naczerpać, a studnia jest głęboka. Skąd więc masz tę wodę żywą? 4.12 Czy ty jesteś większy niż nasz ojciec Jakub, który nam dał tę studnię i sam z niej pił, a także jego synowie i jego dobytek? 4.13 Odpowiedział jej Jezus: Każdy, kto pije tę wodę, znowu będzie pragnął. 4.14 Lecz kto by pił wodę, którą ja mu dam, nigdy nie będzie pragnął, ale woda, którą ja mu dam, stanie się w nim źródłem wody wytryskującej ku życiu wiecznemu. 4.15 Kobieta powiedziała do niego: Panie, daj mi tej wody, abym nie pragnęła i nie przychodziła tu czerpać. 4.16 Jezus jej powiedział: Idź, zawołaj swego męża i przyjdź tu. 4.17 Odpowiedziała kobieta: Nie mam męża. Jezus jej powiedział: Dobrze powiedziałaś: Nie mam męża. 4.18 Miałaś bowiem pięciu mężów, a ten, którego masz teraz, nie jest twoim mężem. Prawdę powiedziałaś. 4.19 Kobieta mu powiedziała: Panie, widzę, że jesteś prorokiem. 4.20 Nasi ojcowie na tej górze czcili Boga, a wy mówicie, że w Jerozolimie jest miejsce, gdzie należy go czcić. 4.21 Jezus powiedział do niej: Kobieto, wierz mi, że nadchodzi godzina, gdy ani na tej górze, ani w Jerozolimie nie będziecie czcić Ojca. 4.22 Wy czcicie to, czego nie znacie, a my czcimy to, co znamy, ponieważ zbawienie pochodzi od Żydów. 4.23 Ale nadchodzi godzina, i teraz jest, gdy prawdziwi czciciele będą czcić Ojca w duchu i w prawdzie. Bo i Ojciec szuka takich, którzy będą go czcić. 4.24 Bóg jest duchem, więc ci, którzy go czczą, powinni go czcić w duchu i w prawdzie. 4.25 Kobieta mu powiedziała: Wiem, że przyjdzie Mesjasz, zwany Chrystusem. Gdy on przyjdzie, oznajmi nam wszystko. 4.26 Jezus jej powiedział: Ja, który mówię z tobą, jestem nim. 4.27 A wtem przyszli jego uczniowie i dziwili się, że rozmawia z kobietą. Nikt jednak nie powiedział: O co się pytasz? albo: Dlaczego z nią rozmawiasz? 4.28 I zostawiła kobieta swoje wiadro, poszła do miasta i powiedziała ludziom: 4.29 Chodźcie, zobaczcie człowieka, który mi powiedział wszystko, co zrobiłam. Czy to nie jest Chrystus? 4.30 Wyszli więc z miasta i przyszli do niego. 4.31 A tymczasem uczniowie prosili go: Mistrzu, jedz. 4.32 A on im powiedział: Ja mam pokarm do jedzenia, o którym wy nie wiecie. 4.33 Uczniowie więc mówili między sobą: Czy ktoś przyniósł mu jedzenie? 4.34 Jezus im powiedział: Moim pokarmem jest wypełniać wolę tego, który mnie posłał, i dokonać jego dzieła. 4.35 Czyż nie mówicie, że jeszcze cztery miesiące, a przyjdzie żniwo? Oto mówię wam: Podnieście wasze oczy i przypatrzcie się polom, że już są białe, gotowe do żniwa. 4.36 A kto żnie, otrzymuje zapłatę i zbiera owoc na życie wieczne, aby i ten, kto sieje, i ten, kto żnie, razem się radowali. 4.37 W tym właśnie prawdziwe jest przysłowie: Kto inny sieje, a kto inny żnie. 4.38 Ja was posłałem żąć to, nad czym nie pracowaliście. Inni pracowali, a wy weszliście w ich pracę. 4.39 Wtedy wielu Samarytan z tego miasta uwierzyło w niego z powodu opowiadania tej kobiety, która świadczyła: Powiedział mi wszystko, co zrobiłam. 4.40 Gdy więc Samarytanie przyszli do niego, prosili go, aby u nich został. I został tam przez dwa dni. 4.41 I o wiele więcej ich uwierzyło z powodu jego słowa. 4.42 A tej kobiecie mówili: Wierzymy już nie z powodu twojego opowiadania. Sami bowiem słyszeliśmy i wiemy, że to jest prawdziwie Zbawiciel świata, Chrystus. 4.43 A po dwóch dniach odszedł stamtąd i poszedł do Galilei. 4.44 Sam Jezus bowiem dał świadectwo, że prorok nie doznaje czci w swojej ojczyźnie. 4.45 A gdy przyszedł do Galilei, Galilejczycy przyjęli go, widząc wszystko, co uczynił w Jerozolimie w święto. Oni bowiem też przyszli na święto. 4.46 Wtedy Jezus znowu przyszedł do Kany Galilejskiej, gdzie przemienił wodę w wino. A był w Kafarnaum pewien dworzanin królewski, którego syn chorował. 4.47 Ten, usłyszawszy, że Jezus przyszedł z Judei do Galilei, udał się do niego i prosił go, aby przyszedł i uzdrowił jego syna, gdyż był umierający. 4.48 I powiedział do niego Jezus: Jeśli nie ujrzycie znaków i cudów, nie uwierzycie. 4.49 Dworzanin królewski powiedział do niego: Panie, przyjdź, zanim umrze moje dziecko. 4.50 Jezus mu powiedział: Idź, twój syn żyje. I uwierzył ten człowiek słowu, które powiedział mu Jezus, i poszedł. 4.51 A gdy już szedł, jego słudzy wyszli mu naprzeciw i oznajmili: Twoje dziecko żyje. 4.52 Wtedy zapytał ich o godzinę, w której poczuło się lepiej. I odpowiedzieli mu: Wczoraj o godzinie siódmej opuściła go gorączka. 4.53 Wówczas ojciec poznał, że to była ta godzina, w której Jezus powiedział do niego: Twój syn żyje. I uwierzył on sam i cały jego dom. 4.54 To był drugi cud, który Jezus uczynił, przyszedłszy z Judei do Galilei.

Ewangelia Jana - Rozdział 5

5.1 Potem było święto żydowskie i Jezus udał się do Jerozolimy. 5.2 A jest w Jerozolimie przy Owczej Bramie sadzawka, zwana po hebrajsku Betesda, mająca pięć ganków. 5.3 Leżało w nich mnóstwo niedołężnych, ślepych, chromych i wychudłych, którzy czekali na poruszenie wody. 5.4 Anioł bowiem co pewien czas zstępował do sadzawki i poruszał wodę. A kto pierwszy wszedł po poruszeniu wody, stawał się zdrowym, jakąkolwiek chorobą był dotknięty. 5.5 A był tam pewien człowiek, który przez trzydzieści osiem lat był złożony chorobą. 5.6 Gdy Jezus zobaczył go leżącego i poznał, że już długi czas choruje, zapytał: Chcesz być zdrowy? 5.7 Chory mu odpowiedział: Panie, nie mam człowieka, który wniósłby mnie do sadzawki, gdy woda zostaje poruszona. Lecz gdy ja idę, inny wchodzi przede mną. 5.8 Jezus mu powiedział: Wstań, weź swoje posłanie i chodź. 5.9 I natychmiast człowiek ten odzyskał zdrowie, wziął swoje posłanie i chodził. A tego dnia był szabat. 5.10 Wtedy Żydzi powiedzieli do uzdrowionego: Jest szabat, nie wolno ci nosić posłania. 5.11 Odpowiedział im: Ten, który mnie uzdrowił, powiedział do mnie: Weź swoje posłanie i chodź. 5.12 I pytali go: Który człowiek ci powiedział: Weź swoje posłanie i chodź? 5.13 A uzdrowiony nie wiedział, kto to był, bo Jezus odszedł, ponieważ mnóstwo ludzi było na tym miejscu. 5.14 Potem Jezus znalazł go w świątyni i powiedział do niego: Oto wyzdrowiałeś. Nie grzesz więcej, aby nie przydarzyło ci się coś gorszego. 5.15 Wtedy człowiek ten odszedł i powiedział Żydom, że to Jezus go uzdrowił. 5.16 I dlatego Żydzi prześladowali Jezusa i szukali sposobności, aby go zabić, bo uczynił to w szabat. 5.17 A Jezus im odpowiedział: Mój Ojciec działa aż dotąd i ja działam. 5.18 Dlatego Żydzi tym bardziej usiłowali go zabić, bo nie tylko łamał szabat, ale mówił, że Bóg jest jego Ojcem, czyniąc się równym Bogu. 5.19 Wtedy Jezus im odpowiedział: Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Syn nie może nic czynić sam od siebie, tylko to, co widzi, że czyni Ojciec. Co bowiem on czyni, to i Syn czyni tak samo. 5.20 Bo Ojciec miłuje Syna i ukazuje mu wszystko, co sam czyni. I pokaże mu większe dzieła niż te, abyście się dziwili. 5.21 Jak bowiem Ojciec wskrzesza umarłych i ożywia, tak i Syn ożywia tych, których chce. 5.22 Bo Ojciec nikogo nie sądzi, lecz cały sąd dał Synowi; 5.23 Aby wszyscy czcili Syna, jak czczą Ojca. Kto nie czci Syna, nie czci i Ojca, który go posłał. 5.24 Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Kto słucha mego słowa i wierzy temu, który mnie posłał, ma życie wieczne i nie będzie potępiony, ale przeszedł ze śmierci do życia. 5.25 Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Nadchodzi godzina, i teraz jest, gdy umarli usłyszą głos Syna Bożego, a ci, którzy usłyszą, będą żyć. 5.26 Jak bowiem Ojciec ma życie sam w sobie, tak dał i Synowi, aby miał życie w samym sobie. 5.27 I dał mu władzę wykonywania sądu, bo jest Synem Człowieczym. 5.28 Nie dziwcie się temu, bo nadchodzi godzina, w której wszyscy, którzy są w grobach, usłyszą jego głos; 5.29 I ci, którzy dobrze czynili, wyjdą na zmartwychwstanie do życia, ale ci, którzy źle czynili, na zmartwychwstanie na potępienie. 5.30 Ja sam od siebie nie mogę nic czynić. Jak słyszę, tak sądzę, a mój sąd jest sprawiedliwy, bo nie szukam swojej woli, ale woli tego, który mnie posłał, Ojca. 5.31 Jeśli ja świadczę sam o sobie, moje świadectwo nie jest prawdziwe. 5.32 Jest ktoś inny, kto świadczy o mnie, i wiem, że świadectwo, które daje o mnie, jest prawdziwe. 5.33 Wy posłaliście do Jana, a on dał świadectwo prawdzie. 5.34 Lecz ja nie przyjmuję świadectwa od człowieka, ale to mówię, abyście byli zbawieni. 5.35 On był płonącą i świecącą lampą, a wy chcieliście do czasu radować się w jego światłości. 5.36 Ale ja mam świadectwo większe niż Jana. Dzieła bowiem, które Ojciec dał mi do wykonania, te właśnie dzieła, które czynię, świadczą o mnie, że Ojciec mnie posłał. 5.37 A Ojciec, który mnie posłał, on świadczył o mnie. Nigdy nie słyszeliście jego głosu ani nie widzieliście jego postaci. 5.38 I nie macie jego słowa trwającego w was, bo temu, którego on posłał, nie wierzycie. 5.39 Badajcie Pisma; sądzicie bowiem, że w nich macie życie wieczne, a one dają świadectwo o mnie. 5.40 A jednak nie chcecie przyjść do mnie, aby mieć życie. 5.41 Nie przyjmuję chwały od ludzi. 5.42 Ale poznałem was, że nie macie w sobie miłości Boga. 5.43 Przyszedłem w imieniu mego Ojca, a nie przyjmujecie mnie. Jeśli ktoś inny przyjdzie we własnym imieniu, tego przyjmiecie. 5.44 Jakże możecie wierzyć, skoro przyjmujecie chwałę jedni od drugich, a nie szukacie chwały, która jest od samego Boga? 5.45 Nie sądźcie, że ja was będę oskarżał przed Ojcem. Jest ktoś, kto was oskarża, Mojżesz, w którym wy pokładacie nadzieję. 5.46 Bo gdybyście wierzyli Mojżeszowi, wierzylibyście i mnie, gdyż on pisał o mnie. 5.47 Jeśli jednak nie wierzycie jego pismom, jakże uwierzycie moim słowom?

Ewangelia Jana - Rozdział 6

6.1 Potem Jezus odszedł za Morze Galilejskie, czyli Tyberiadzkie. 6.2 A szedł za nim wielki tłum, bo widzieli cuda, które czynił na chorych. 6.3 I wszedł Jezus na górę, i usiadł tam ze swoimi uczniami. 6.4 A zbliżała się Pascha, święto żydowskie. 6.5 Wtedy Jezus, podniósłszy oczy i ujrzawszy, że mnóstwo ludzi idzie do niego, zapytał Filipa: Gdzie kupimy chleba, aby oni mogli jeść? 6.6 Ale mówił to, wystawiając go na próbę. Wiedział bowiem, co miał czynić. 6.7 Filip mu odpowiedział: Za dwieście groszy nie wystarczy dla nich chleba, choćby każdy z nich wziął tylko trochę. 6.8 Jeden z jego uczniów, Andrzej, brat Szymona Piotra, powiedział do niego: 6.9 Jest tu jeden chłopiec, który ma pięć chlebów jęczmiennych i dwie rybki. Ale cóż to jest na tak wielu? 6.10 Wtedy Jezus powiedział: Każcie ludziom usiąść. A było dużo trawy na tym miejscu. Usiedli więc mężczyźni w liczbie około pięciu tysięcy. 6.11 Wówczas Jezus wziął te chleby i podziękowawszy, rozdał uczniom, a uczniowie siedzącym. Podobnie i z tych rybek, ile tylko chcieli. 6.12 A gdy się nasycili, powiedział do swoich uczniów: Zbierzcie kawałki, które zostały, żeby nic nie przepadło. 6.13 Zebrali więc i napełnili dwanaście koszy kawałkami, które zostały z tych pięciu chlebów jęczmiennych po tych, którzy jedli. 6.14 A ci ludzie, ujrzawszy cud, który uczynił Jezus, mówili: To jest prawdziwie ten prorok, który miał przyjść na świat. 6.15 Wtedy Jezus, poznawszy, że mieli przyjść i porwać go, aby go obwołać królem, odszedł znowu sam jeden na górę. 6.16 A gdy był wieczór, jego uczniowie zeszli nad morze; 6.17 Wsiedli do łodzi i płynęli na drugi brzeg, do Kafarnaum. Było już ciemno, a Jezus jeszcze do nich nie przybył. 6.18 A kiedy powstał wielki wiatr, morze zaczęło się burzyć. 6.19 Gdy odpłynęli na około dwadzieścia pięć lub trzydzieści stadiów, ujrzeli Jezusa chodzącego po morzu i zbliżającego się do łodzi i zlękli się. 6.20 A on powiedział do nich: To ja jestem, nie bójcie się. 6.21 Wzięli go więc chętnie do łodzi i natychmiast łódź przypłynęła do ziemi, do której płynęli. 6.22 Nazajutrz ludzie, którzy byli po drugiej stronie morza, zobaczyli, że tam nie było innej łodzi, tylko ta jedna, do której wsiedli jego uczniowie, i że Jezus nie wsiadł do łodzi ze swoimi uczniami, ale jego uczniowie odpłynęli sami. 6.23 (Przypłynęły też inne łodzie z Tyberiady w pobliże tego miejsca, gdzie jedli chleb, gdy Pan złożył dziękczynienie.) 6.24 Gdy więc ludzie zobaczyli, że tam nie było Jezusa ani jego uczniów, wsiedli i oni do łodzi i przeprawili się do Kafarnaum, szukając Jezusa. 6.25 Kiedy znaleźli go po drugiej stronie morza, zapytali: Mistrzu, kiedy tu przybyłeś? 6.26 Jezus im odpowiedział: Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Szukacie mnie nie dlatego, że widzieliście cuda, ale dlatego, że jedliście chleb i nasyciliście się. 6.27 Zabiegajcie nie o pokarm, który ginie, ale o pokarm, który trwa ku życiu wiecznemu, który wam da Syn Człowieczy. Jego bowiem zapieczętował Bóg Ojciec. 6.28 Wtedy zapytali go: Cóż mamy robić, abyśmy wykonywali dzieła Boga? 6.29 Odpowiedział im Jezus: To jest dzieło Boga, abyście wierzyli w tego, którego on posłał. 6.30 Powiedzieli mu więc: Jaki znak czynisz, abyśmy widzieli i wierzyli tobie? Cóż czynisz? 6.31 Nasi ojcowie jedli mannę na pustyni, jak jest napisane: Chleb z nieba dał im do jedzenia. 6.32 Wtedy Jezus im odpowiedział: Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Nie Mojżesz dał wam chleb z nieba, ale mój Ojciec daje wam prawdziwy chleb z nieba. 6.33 Chlebem Boga bowiem jest ten, który zstępuje z nieba i daje światu życie. 6.34 Wtedy powiedzieli do niego: Panie, dawaj nam zawsze tego chleba. 6.35 I odpowiedział im Jezus: Ja jestem chlebem życia. Kto przychodzi do mnie, nie będzie głodny, a kto wierzy we mnie, nigdy nie będzie odczuwał pragnienia. 6.36 Ale wam powiedziałem: Chociaż widzieliście mnie, nie wierzycie. 6.37 Wszystko, co mi daje Ojciec, przyjdzie do mnie, a tego, który przyjdzie do mnie, nie wyrzucę precz. 6.38 Zstąpiłem bowiem z nieba nie po to, żeby czynić swoją wolę, ale wolę tego, który mnie posłał. 6.39 A to jest wola Ojca, który mnie posłał, abym nie stracił nic z tego wszystkiego, co mi dał, ale abym to wskrzesił w dniu ostatecznym. 6.40 I to jest wola tego, który mnie posłał, aby każdy, kto widzi Syna i wierzy w niego, miał życie wieczne, a ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym. 6.41 Wtedy szemrali Żydzi o nim, bo powiedział: Ja jestem chlebem, który zstąpił z nieba. 6.42 I mówili: Czyż to nie jest Jezus, syn Józefa, którego ojca i matkę znamy? Jakże więc on może mówić: Zstąpiłem z nieba? 6.43 Wtedy Jezus im odpowiedział: Nie szemrajcie między sobą. 6.44 Nikt nie może przyjść do mnie, jeśli go nie pociągnie mój Ojciec, który mnie posłał. A ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym. 6.45 Napisane jest u Proroków: I wszyscy będą wyuczeni przez Boga. Każdy więc, kto słyszał od Ojca i nauczył się, przychodzi do mnie. 6.46 Nie jakby ktoś widział Ojca, oprócz tego, który jest od Boga; ten widział Ojca. 6.47 Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Kto wierzy we mnie, ma życie wieczne. 6.48 Ja jestem tym chlebem życia. 6.49 Wasi ojcowie jedli mannę na pustyni, a poumierali. 6.50 To jest ten chleb, który zstępuje z nieba, aby ten, kto go je, nie umarł. 6.51 Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli ktoś będzie jadł z tego chleba, będzie żył na wieki. A chleb, który ja dam, to moje ciało, które ja dam za życie świata. 6.52 Żydzi więc sprzeczali się między sobą i mówili: Jakże on może dać nam swoje ciało do jedzenia? 6.53 I powiedział im Jezus: Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Jeśli nie będziecie jeść ciała Syna Człowieczego i pić jego krwi, nie będziecie mieć życia w sobie. 6.54 Kto je moje ciało i pije moją krew, ma życie wieczne, a ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym. 6.55 Moje ciało bowiem prawdziwie jest pokarmem, a moja krew prawdziwie jest napojem. 6.56 Kto je moje ciało i pije moją krew, mieszka we mnie, a ja w nim. 6.57 Jak mnie posłał żyjący Ojciec i ja żyję przez Ojca, tak kto mnie spożywa, będzie żył przeze mnie. 6.58 To jest ten chleb, który zstąpił z nieba. Nie jak wasi ojcowie jedli mannę, a pomarli. Kto je ten chleb, będzie żył na wieki. 6.59 To mówił w synagodze, nauczając w Kafarnaum. 6.60 Wielu więc z jego uczniów, słysząc to, mówiło: Twarda to jest mowa, któż jej może słuchać? 6.61 Ale Jezus świadomy tego, że jego uczniowie o tym szemrali, powiedział do nich: To was obraża? 6.62 Cóż dopiero, gdybyście ujrzeli Syna Człowieczego wstępującego tam, gdzie był przedtem? 6.63 Duch jest tym, który ożywia, ciało nic nie pomaga. Słowa, które ja wam mówię, są duchem i są życiem. 6.64 Lecz są wśród was tacy, którzy nie wierzą. Jezus wiedział bowiem od początku, którzy nie wierzyli i kto miał go zdradzić. 6.65 I mówił: Dlatego wam powiedziałem, że nikt nie może przyjść do mnie, jeśli mu to nie jest dane od mojego Ojca. 6.66 Od tego czasu wielu jego uczniów zawróciło i więcej z nim nie chodziło. 6.67 Wtedy Jezus powiedział do dwunastu: Czy i wy chcecie odejść? 6.68 I odpowiedział mu Szymon Piotr: Panie, do kogo pójdziemy? Ty masz słowa życia wiecznego. 6.69 A my uwierzyliśmy i poznaliśmy, że ty jesteś Chrystusem, Synem Boga żywego. 6.70 Jezus im odpowiedział: Czy ja nie wybrałem was dwunastu? A jeden z was jest diabłem. 6.71 A to mówił o Judaszu Iskariocie, synu Szymona, bo on miał go zdradzić, będąc jednym z dwunastu.

Ewangelia Jana - Rozdział 7

7.1 A potem Jezus chodził po Galilei. Nie chciał bowiem przebywać w Judei, bo Żydzi szukali sposobności, aby go zabić. 7.2 I zbliżało się żydowskie Święto Namiotów. 7.3 Wtedy jego bracia powiedzieli do niego: Odejdź stąd i idź do Judei, żeby twoi uczniowie widzieli dzieła, których dokonujesz. 7.4 Nikt bowiem nie czyni nic w ukryciu, jeśli chce być znany. Dlatego ty, jeśli takie rzeczy czynisz, objaw się światu. 7.5 Bo nawet jego bracia nie wierzyli w niego. 7.6 I powiedział do nich Jezus: Mój czas jeszcze nie nadszedł, ale wasz czas zawsze jest w pogotowiu. 7.7 Świat nie może was nienawidzić, ale mnie nienawidzi, bo ja świadczę o nim, że jego uczynki są złe. 7.8 Wy idźcie na święto, ja jeszcze nie pójdę na to święto, bo mój czas jeszcze się nie wypełnił. 7.9 Powiedziawszy im to, pozostał w Galilei. 7.10 A gdy jego bracia poszli, wtedy i on poszedł na święto, nie jawnie, ale jakby potajemnie. 7.11 A Żydzi szukali go podczas święta i mówili: Gdzie on jest? 7.12 I wiele szemrało się o nim wśród ludzi, bo jedni mówili: Jest dobry. A inni mówili: Przeciwnie, zwodzi ludzi. 7.13 Nikt jednak nie mówił o nim jawnie z obawy przed Żydami. 7.14 A gdy już minęła połowa święta, Jezus wszedł do świątyni i nauczał. 7.15 I dziwili się Żydzi, mówiąc: Skąd on zna Pismo, skoro się nie uczył? 7.16 Odpowiedział im Jezus: Moja nauka nie jest moją, ale tego, który mnie posłał. 7.17 Jeśli ktoś chce wypełniać jego wolę, ten będzie umiał rozeznać, czy ta nauka jest od Boga, czy ja mówię sam od siebie. 7.18 Kto mówi z samego siebie, szuka własnej chwały. Kto zaś szuka chwały tego, który go posłał, ten jest prawdziwy i nie ma w nim niesprawiedliwości. 7.19 Czy Mojżesz nie dał wam prawa? A żaden z was nie przestrzega prawa. Dlaczego chcecie mnie zabić? 7.20 Odpowiedzieli ludzie: Masz demona. Kto chce cię zabić? 7.21 Jezus im odpowiedział: Jeden uczynek spełniłem, a wszyscy się temu dziwicie. 7.22 Przecież Mojżesz dał wam obrzezanie (nie jakoby było od Mojżesza, ale od ojców), a w szabat obrzezujecie człowieka. 7.23 Jeśli człowiek przyjmuje obrzezanie w szabat, aby nie było złamane Prawo Mojżesza, to dlaczego gniewacie się na mnie, że w szabat całkowicie uzdrowiłem człowieka? 7.24 Nie sądźcie po pozorach, ale sądźcie sprawiedliwym sądem. 7.25 Wtedy niektórzy z mieszkańców Jerozolimy mówili: Czy to nie jest ten, którego chcą zabić? 7.26 A oto jawnie przemawia i nic mu nie mówią. Czy przełożeni rzeczywiście poznali, że to jest prawdziwie Chrystus? 7.27 Ale wiemy, skąd on pochodzi, lecz gdy Chrystus przyjdzie, nikt nie będzie wiedział, skąd jest. 7.28 Wtedy Jezus, nauczając w świątyni, wołał: I znacie mnie, i wiecie, skąd jestem. A ja nie przyszedłem sam od siebie, ale prawdziwy jest ten, który mnie posłał, którego wy nie znacie. 7.29 Lecz ja go znam, bo od niego jestem i on mnie posłał. 7.30 I usiłowali go schwytać, ale nikt nie podniósł na niego ręki, bo jeszcze nie nadeszła jego godzina. 7.31 A wielu z ludu uwierzyło w niego i mówiło: Gdy Chrystus przyjdzie, czyż uczyni więcej cudów, niż on uczynił? 7.32 Faryzeusze słyszeli, że tak ludzie o nim szemrali. I faryzeusze i naczelni kapłani posłali sługi, aby go schwytać. 7.33 Wtedy Jezus powiedział im: Jeszcze krótki czas jestem z wami, potem odejdę do tego, który mnie posłał. 7.34 Będziecie mnie szukać, ale nie znajdziecie, a gdzie ja będę, wy przyjść nie możecie. 7.35 Wówczas Żydzi mówili między sobą: Dokąd on pójdzie, że go nie znajdziemy? Czy pójdzie do rozproszonych wśród pogan i będzie nauczał pogan? 7.36 Cóż to za słowo, które wypowiedział: Będziecie mnie szukać, ale nie znajdziecie, a gdzie ja będę, wy przyjść nie możecie? 7.37 A w ostatnim, wielkim dniu tego święta, Jezus stanął i wołał: Jeśli ktoś pragnie, niech przyjdzie do mnie i pije. 7.38 Kto wierzy we mnie, jak mówi Pismo, rzeki wody żywej popłyną z jego wnętrza. 7.39 A to mówił o Duchu, którego mieli otrzymać wierzący w niego. Duch Święty bowiem jeszcze nie był dany, ponieważ Jezus nie został jeszcze uwielbiony. 7.40 Wielu więc z tych ludzi, słysząc te słowa, mówiło: To jest prawdziwie ten prorok. 7.41 A inni mówili: To jest Chrystus. Lecz niektórzy mówili: Czyż Chrystus przyjdzie z Galilei? 7.42 Czyż Pismo nie mówi, że Chrystus przyjdzie z potomstwa Dawida i z miasteczka Betlejem, gdzie mieszkał Dawid? 7.43 I tak z jego powodu nastąpił rozłam wśród ludu. 7.44 I niektórzy z nich chcieli go schwytać, ale nikt nie podniósł na niego ręki. 7.45 Wtedy słudzy wrócili do naczelnych kapłanów i do faryzeuszy, którzy ich zapytali: Dlaczego go nie przyprowadziliście? 7.46 Słudzy odpowiedzieli: Nikt nigdy nie mówił tak, jak ten człowiek. 7.47 I odpowiedzieli im faryzeusze: Czy i wy jesteście zwiedzeni? 7.48 Czy ktoś z przełożonych albo z faryzeuszy uwierzył w niego? 7.49 A to pospólstwo, które nie zna prawa, jest przeklęte. 7.50 Jeden z nich, Nikodem, ten, który przyszedł w nocy do niego, powiedział im: 7.51 Czy nasze prawo potępia człowieka, zanim go najpierw nie wysłucha i nie zbada, co czyni? 7.52 A oni mu odpowiedzieli: Czy i ty jesteś Galilejczykiem? Zbadaj i zobacz, że żaden prorok nie powstał z Galilei. 7.53 I poszedł każdy do swego domu.

Ewangelia Jana - Rozdział 8

8.1 A Jezus poszedł na Górę Oliwną. 8.2 Potem znowu wcześnie rano przyszedł do świątyni, a cały lud zszedł się do niego. I siadłszy, nauczał ich. 8.3 I przyprowadzili do niego uczeni w Piśmie i faryzeusze kobietę przyłapaną na cudzołóstwie, a postawiwszy ją pośrodku; 8.4 Powiedzieli do niego: Nauczycielu, tę kobietę przyłapano na uczynku cudzołóstwa. 8.5 W prawie Mojżesz nakazał nam takie kamienować. A ty co mówisz? 8.6 A mówili to, wystawiając go na próbę, aby mogli go oskarżyć. Jezus zaś, schyliwszy się, pisał palcem po ziemi. 8.7 A gdy nie przestawali go pytać, podniósł się i powiedział do nich: Kto z was jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci w nią kamieniem. 8.8 I znowu schyliwszy się, pisał po ziemi. 8.9 A gdy oni to usłyszeli, będąc przekonani przez sumienie, odchodzili jeden po drugim, począwszy od starszych aż do ostatnich. Pozostał tylko sam Jezus i ta kobieta stojąca pośrodku. 8.10 A Jezus podniósł się i nie widząc nikogo oprócz tej kobiety, powiedział do niej: Kobieto, gdzież są ci, którzy cię oskarżali? Nikt cię nie potępił? 8.11 Ona odpowiedziała: Nikt, Panie. A Jezus powiedział do niej: I ja ciebie nie potępiam. Idź i już więcej nie grzesz. 8.12 Jezus znowu powiedział do nich: Ja jestem światłością świata. Kto idzie za mną, nie będzie chodził w ciemności, ale będzie miał światłość życia. 8.13 Powiedzieli więc do niego faryzeusze: Ty świadczysz sam o sobie, a twoje świadectwo nie jest prawdziwe. 8.14 Odpowiedział im Jezus: Chociaż ja świadczę sam o sobie, jednak moje świadectwo jest prawdziwe, bo wiem, skąd przyszedłem i dokąd idę. Lecz wy nie wiecie, skąd przyszedłem i dokąd idę. 8.15 Wy sądzicie według ciała, ale ja nie sądzę nikogo. 8.16 A choćbym i sądził, mój sąd jest prawdziwy, bo nie jestem sam, ale jestem ja i Ojciec, który mnie posłał. 8.17 A w waszym Prawie jest napisane, że świadectwo dwóch ludzi jest prawdziwe. 8.18 Ja jestem tym, który świadczy sam o sobie i świadczy o mnie Ojciec, który mnie posłał. 8.19 Wtedy zapytali go: Gdzie jest twój Ojciec? Jezus odpowiedział: Nie znacie ani mnie, ani mego Ojca. Gdybyście mnie znali, znalibyście i mego Ojca. 8.20 Te słowa mówił Jezus w skarbcu, nauczając w świątyni, a nikt go nie schwytał, bo jeszcze nie nadeszła jego godzina. 8.21 Wówczas Jezus znowu powiedział do nich: Ja odchodzę, a wy będziecie mnie szukać i umrzecie w swoim grzechu. Gdzie ja idę, wy przyjść nie możecie. 8.22 Wtedy Żydzi mówili: Czyż sam się zabije, skoro mówi: Gdzie ja idę, wy przyjść nie możecie? 8.23 I powiedział do nich: Wy jesteście z niskości, a ja jestem z wysoka. Wy jesteście z tego świata, ja zaś nie jestem z tego świata. 8.24 Dlatego wam powiedziałem, że umrzecie w swoich grzechach. Bo jeśli nie uwierzycie, że ja jestem, umrzecie w swoich grzechach. 8.25 Wtedy zapytali go: Kim ty jesteś? I odpowiedział im Jezus: Tym, kim wam od początku mówię. 8.26 Wiele mam o was do powiedzenia i do sądzenia. Ale ten, który mnie posłał, jest prawdziwy, a ja mówię na świecie to, co od niego słyszałem. 8.27 Nie zrozumieli jednak, że mówił im o Ojcu. 8.28 Dlatego Jezus powiedział do nich: Gdy wywyższycie Syna Człowieczego, wtedy poznacie, że ja jestem, a nie czynię nic sam od siebie, ale mówię to, czego mnie nauczył mój Ojciec. 8.29 A ten, który mnie posłał, jest ze mną. Ojciec nie zostawił mnie samego, bo ja zawsze czynię to, co mu się podoba. 8.30 Gdy to mówił, wielu uwierzyło w niego. 8.31 Wtedy Jezus mówił do tych Żydów, którzy mu uwierzyli: Jeśli będziecie trwać w moim słowie, będziecie prawdziwie moimi uczniami. 8.32 I poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli. 8.33 Odpowiedzieli mu: My jesteśmy potomstwem Abrahama i nigdy nie służyliśmy nikomu. Jakże możesz mówić: Będziecie wolni? 8.34 Jezus im odpowiedział: Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam, że każdy, kto popełnia grzech, jest sługą grzechu. 8.35 A sługa nie mieszka w domu na wieki, lecz Syn mieszka na wieki. 8.36 Jeśli więc Syn was wyzwoli, będziecie prawdziwie wolni. 8.37 Wiem, że jesteście potomstwem Abrahama, lecz usiłujecie mnie zabić, bo moje słowo nie znajduje w was miejsca. 8.38 Ja mówię to, co widziałem u mego Ojca, a wy też robicie to, co widzieliście u waszego ojca. 8.39 Odpowiedzieli mu: Naszym ojcem jest Abraham. Jezus im powiedział: Gdybyście byli synami Abrahama, spełnialibyście uczynki Abrahama. 8.40 Lecz teraz usiłujecie mnie zabić, człowieka, który wam mówił prawdę, którą słyszał od Boga. Tego Abraham nie robił. 8.41 Wy spełniacie uczynki waszego ojca. Wtedy powiedzieli mu: My nie jesteśmy spłodzeni z nierządu. Mamy jednego Ojca – Boga. 8.42 Jezus im powiedział: Gdyby Bóg był waszym Ojcem, miłowalibyście mnie, gdyż ja od Boga wyszedłem i przyszedłem, a nie przyszedłem sam od siebie, ale on mnie posłał. 8.43 Dlaczego nie pojmujecie tego, co mówię? Dlatego że nie możecie słuchać mojego słowa. 8.44 Wy jesteście z waszego ojca – diabła i chcecie spełniać pożądliwości waszego ojca. On był mordercą od początku i nie został w prawdzie, bo nie ma w nim prawdy. Gdy mówi kłamstwo, mówi od siebie, bo jest kłamcą i ojcem kłamstwa. 8.45 A ponieważ ja mówię prawdę, nie wierzycie mi. 8.46 Któż z was obwini mnie o grzech? Jeśli mówię prawdę, dlaczego mi nie wierzycie? 8.47 Kto jest z Boga, słucha słów Bożych. Wy dlatego nie słuchacie, że nie jesteście z Boga. 8.48 Wtedy Żydzi mu odpowiedzieli: Czy nie dobrze mówimy, że jesteś Samarytaninem i masz demona? 8.49 Jezus odpowiedział: Ja nie mam demona, ale czczę mego Ojca, a wy mnie znieważacie. 8.50 Ja nie szukam swojej chwały. Jest ktoś, kto szuka i sądzi. 8.51 Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Jeśli ktoś będzie zachowywał moje słowa, nigdy nie ujrzy śmierci. 8.52 Wtedy Żydzi powiedzieli do niego: Teraz wiemy, że masz demona. Abraham umarł i prorocy, a ty mówisz: Jeśli ktoś będzie zachowywał moje słowa, nigdy nie skosztuje śmierci. 8.53 Czy ty jesteś większy od naszego ojca Abrahama, który umarł? I prorocy poumierali. Kim ty się czynisz? 8.54 Jezus odpowiedział: Jeśli ja sam siebie chwalę, moja chwała jest niczym. Mój Ojciec jest tym, który mnie chwali, o którym wy mówicie, że jest waszym Bogiem. 8.55 Lecz nie znacie go, a ja go znam. I jeślibym powiedział, że go nie znam, byłbym podobnym do was kłamcą. Ale znam go i zachowuję jego słowa. 8.56 Abraham, wasz ojciec, z radością pragnął ujrzeć mój dzień. I ujrzał, i radował się. 8.57 Wówczas Żydzi powiedzieli do niego: Pięćdziesięciu lat jeszcze nie masz, a Abrahama widziałeś? 8.58 Jezus im odpowiedział: Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Zanim Abraham był, ja jestem. 8.59 Wtedy porwali kamienie, aby w niego rzucać. Jezus jednak ukrył się i wyszedł ze świątyni, przechodząc między nimi, i tak odszedł.

Ewangelia Jana - Rozdział 9

9.1 A przechodząc, zobaczył człowieka ślepego od urodzenia. 9.2 I pytali go jego uczniowie: Mistrzu, kto zgrzeszył, on czy jego rodzice, że się urodził ślepy? 9.3 Jezus odpowiedział: Ani on nie zgrzeszył, ani jego rodzice, ale stało się tak, żeby się na nim objawiły dzieła Boga. 9.4 Ja muszę wykonywać dzieła tego, który mnie posłał, dopóki jest dzień. Nadchodzi noc, gdy nikt nie będzie mógł działać. 9.5 Dopóki jestem na świecie, jestem światłością świata. 9.6 To powiedziawszy, splunął na ziemię, zrobił błoto ze śliny i pomazał tym błotem oczy ślepego. 9.7 I powiedział do niego: Idź, umyj się w sadzawce Siloam – co się tłumaczy: Posłany. Poszedł więc, umył się i wrócił, widząc. 9.8 A sąsiedzi i ci, którzy go przedtem widywali ślepego, mówili: Czy to nie jest ten, który siadał i żebrał? 9.9 Jedni mówili: To on. A inni: Jest do niego podobny. Lecz on mówił: To ja jestem. 9.10 Wtedy zapytali go: Jak zostały otworzone twoje oczy? 9.11 A on odpowiedział: Człowiek, którego nazywają Jezusem, zrobił błoto, pomazał moje oczy i powiedział do mnie: Idź do sadzawki Siloam i umyj się. Poszedłem więc, umyłem się i przejrzałem. 9.12 Wtedy zapytali go: Gdzież on jest? Odpowiedział: Nie wiem. 9.13 Przyprowadzili więc do faryzeuszy tego, który przedtem był ślepy. 9.14 A tego dnia, gdy Jezus zrobił błoto i otworzył jego oczy, był szabat. 9.15 Wówczas również faryzeusze pytali go, w jaki sposób przejrzał. A on im odpowiedział: Nałożył mi błoto na oczy, umyłem się i widzę. 9.16 Wtedy niektórzy z faryzeuszy powiedzieli: Ten człowiek nie jest z Boga, bo nie przestrzega szabatu. Inni natomiast mówili: Jak może grzeszny człowiek czynić takie cuda? I nastąpił wśród nich rozłam. 9.17 Zapytali więc znowu ślepego: Co mówisz o nim, skoro otworzył twoje oczy? A on odpowiedział: Jest prorokiem. 9.18 A Żydzi nie wierzyli, że był ślepy i odzyskał wzrok, aż zawołali rodziców tego, który przejrzał. 9.19 I pytali ich: Czy to jest wasz syn, o którym mówicie, że się urodził ślepy? Jakże więc teraz widzi? 9.20 Odpowiedzieli im jego rodzice: Wiemy, że to jest nasz syn i że się urodził ślepy. 9.21 Lecz jakim sposobem teraz widzi, nie wiemy, ani kto otworzył jego oczy, nie wiemy. Ma swoje lata, pytajcie go, on sam o sobie powie. 9.22 Tak mówili jego rodzice, bo bali się Żydów. Żydzi bowiem już postanowili, że każdy, kto wyzna, iż on jest Chrystusem, będzie wyłączony z synagogi. 9.23 Dlatego jego rodzice powiedzieli: Ma swoje lata, jego pytajcie. 9.24 Wtedy znowu zawołali tego człowieka, który był ślepy i powiedzieli do niego: Oddaj chwałę Bogu. My wiemy, że ten człowiek jest grzeszny. 9.25 A on odpowiedział: Czy jest grzeszny, nie wiem. To tylko wiem, że byłem ślepy, a teraz widzę. 9.26 I zapytali go znowu: Cóż ci uczynił? Jak otworzył twoje oczy? 9.27 Odpowiedział im: Już wam powiedziałem, a nie słuchaliście. Dlaczego jeszcze chcecie słuchać? Czy i wy chcecie być jego uczniami? 9.28 Wtedy złorzeczyli mu i powiedzieli: Ty bądź sobie jego uczniem, my zaś jesteśmy uczniami Mojżesza. 9.29 My wiemy, że Bóg mówił do Mojżesza, lecz skąd on jest, nie wiemy. 9.30 Odpowiedział im ten człowiek: To naprawdę rzecz dziwna, że wy nie wiecie, skąd jest, a otworzył moje oczy. 9.31 A wiemy, że Bóg nie wysłuchuje grzeszników, ale jeśli ktoś jest czcicielem Boga i wypełnia jego wolę, tego wysłuchuje. 9.32 Od wieków nie słyszano, aby ktoś otworzył oczy ślepego od urodzenia. 9.33 Gdyby on nie był od Boga, nie mógłby nic uczynić. 9.34 Odpowiedzieli mu: Urodziłeś się cały w grzechach i ty nas uczysz? I wypędzili go precz. 9.35 A gdy Jezus usłyszał, że go wypędzili, znalazł go i zapytał: Czy wierzysz w Syna Bożego? 9.36 A on odpowiedział: A któż to jest, Panie, abym w niego wierzył? 9.37 I powiedział do niego Jezus: I widziałeś go, i ten, który mówi z tobą, jest nim. 9.38 A on powiedział: Wierzę, Panie! I oddał mu pokłon. 9.39 Jezus mu powiedział: Przyszedłem na ten świat na sąd, aby ci, którzy nie widzą, widzieli, a ci, którzy widzą, stali się ślepi. 9.40 I usłyszeli to niektórzy z faryzeuszy, którzy z nim byli, i zapytali go: Czy i my jesteśmy ślepi? 9.41 Jezus im odpowiedział: Gdybyście byli ślepi, nie mielibyście grzechu, lecz teraz mówicie: Widzimy – dlatego wasz grzech pozostaje.

Ewangelia Jana - Rozdział 10

10.1 Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Kto nie wchodzi do owczarni drzwiami, ale wchodzi inną drogą, ten jest złodziejem i bandytą. 10.2 Lecz kto wchodzi drzwiami, jest pasterzem owiec. 10.3 Temu odźwierny otwiera i owce słuchają jego głosu, a on woła swoje własne owce po imieniu i wyprowadza je. 10.4 A gdy wypuści swoje owce, idzie przed nimi, a owce idą za nim, bo znają jego głos. 10.5 Ale za obcym nie idą, lecz uciekają od niego, bo nie znają głosu obcych. 10.6 Tę przypowieść powiedział im Jezus, lecz oni nie zrozumieli tego, co im mówił. 10.7 Wtedy Jezus znowu powiedział do nich: Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Ja jestem drzwiami dla owiec. 10.8 Wszyscy, ilu ich przede mną przyszło, są złodziejami i bandytami, ale owce ich nie słuchały. 10.9 Ja jestem drzwiami. Jeśli ktoś wejdzie przeze mnie, będzie zbawiony; wejdzie i wyjdzie, i znajdzie pastwisko. 10.10 Złodziej przychodzi tylko po to, żeby kraść, zabijać i niszczyć. Ja przyszedłem, aby miały życie i aby miały je w obfitości. 10.11 Ja jestem dobrym pasterzem. Dobry pasterz oddaje swoje życie za owce. 10.12 Lecz najemnik, który nie jest pasterzem, do którego owce nie należą, widząc nadchodzącego wilka, opuszcza owce i ucieka, a wilk porywa i rozprasza owce. 10.13 Najemnik ucieka, bo jest najemnikiem i nie troszczy się o owce. 10.14 Ja jestem dobrym pasterzem i znam moje owce, a moje mnie znają. 10.15 Jak mnie zna Ojciec, i ja znam Ojca; i oddaję moje życie za owce. 10.16 A mam także inne owce, które nie są z tej owczarni. Również te muszę przyprowadzić i będą słuchać mego głosu, i będzie jedna owczarnia i jeden pasterz. 10.17 Dlatego Ojciec mnie miłuje, bo ja oddaję swoje życie, aby je znowu wziąć. 10.18 Nikt mi go nie odbiera, ale ja oddaję je sam z siebie. Mam moc je oddać i mam moc znowu je wziąć. Ten nakaz otrzymałem od mego Ojca. 10.19 Wtedy znowu nastąpił rozłam wśród Żydów z powodu tych słów. 10.20 I wielu z nich mówiło: Ma demona i szaleje. Czemu go słuchacie? 10.21 Inni mówili: To nie są słowa człowieka mającego demona. Czy demon może otwierać oczy ślepych? 10.22 Była wtedy w Jerozolimie uroczystość poświęcenia świątyni. A była zima. 10.23 I przechadzał się Jezus w świątyni, w przedsionku Salomona. 10.24 Wtedy Żydzi obstąpili go i zapytali: Jak długo będziesz nas trzymał w niepewności? Jeśli ty jesteś Chrystusem, powiedz nam otwarcie. 10.25 Jezus im odpowiedział: Powiedziałem wam, a nie wierzycie. Dzieła, które wykonuję w imieniu mego Ojca, one świadczą o mnie. 10.26 Ale wy nie wierzycie, bo nie jesteście z moich owiec, jak wam powiedziałem. 10.27 Moje owce słuchają mego głosu i ja je znam, a one idą za mną. 10.28 A ja daję im życie wieczne i nigdy nie zginą ani nikt nie wydrze ich z mojej ręki. 10.29 Mój Ojciec, który mi je dał, większy jest od wszystkich i nikt nie może wydrzeć ich z ręki mego Ojca. 10.30 Ja i Ojciec jedno jesteśmy. 10.31 Wtedy Żydzi znowu porwali kamienie, aby go ukamienować. 10.32 Jezus powiedział do nich: Ukazałem wam wiele dobrych uczynków od mego Ojca. Za który z tych uczynków mnie kamienujecie? 10.33 Odpowiedzieli mu Żydzi: Nie kamienujemy cię za dobry uczynek, ale za bluźnierstwo, to znaczy, że ty, będąc człowiekiem, czynisz samego siebie Bogiem. 10.34 Jezus im odpowiedział: Czy nie jest napisane w waszym Prawie: Ja powiedziałem: Jesteście bogami? 10.35 Jeśli nazwał bogami tych, do których doszło słowo Boże, a Pismo nie może być naruszone; 10.36 To jakże do mnie, którego Ojciec uświęcił i posłał na świat, mówicie: Bluźnisz, bo powiedziałem: Jestem Synem Bożym? 10.37 Jeśli nie wykonuję dzieł mego Ojca, nie wierzcie mi. 10.38 A jeśli wykonuję, choćbyście mnie nie wierzyli, wierzcie uczynkom, abyście poznali i uwierzyli, że Ojciec jest we mnie, a ja w nim. 10.39 Znowu więc usiłowali go schwytać, ale wymknął się im z rąk. 10.40 I ponownie odszedł za Jordan, na miejsce, gdzie przedtem Jan chrzcił, i tam przebywał. 10.41 A wielu przychodziło do niego i mówiło: Jan wprawdzie nie uczynił żadnego cudu, ale wszystko, co Jan o nim powiedział, było prawdziwe. 10.42 I wielu tam uwierzyło w niego.

Ewangelia Jana - Rozdział 11

11.1 A był chory pewien człowiek, Łazarz z Betanii, z miasteczka Marii i jej siostry Marty. 11.2 A to była ta Maria, która namaściła Pana maścią i wycierała jego nogi swoimi włosami. Jej to brat, Łazarz, chorował. 11.3 Siostry więc posłały do niego wiadomość: Panie, oto ten, którego miłujesz, choruje. 11.4 A gdy Jezus to usłyszał, powiedział: Ta choroba nie jest na śmierć, ale na chwałę Bożą, aby przez nią był uwielbiony Syn Boży. 11.5 Jezus zaś miłował Martę i jej siostrę, i Łazarza. 11.6 A gdy usłyszał, że choruje, został jeszcze dwa dni w miejscu, w którym przebywał. 11.7 Lecz potem powiedział do swoich uczniów: Chodźmy znowu do Judei. 11.8 Uczniowie mu powiedzieli: Mistrzu, Żydzi dopiero co usiłowali cię ukamienować, a znowu tam idziesz? 11.9 Jezus odpowiedział: Czyż dzień nie ma dwunastu godzin? Jeśli ktoś chodzi we dnie, nie potknie się, bo widzi światłość tego świata. 11.10 A jeśli ktoś chodzi w nocy, potknie się, bo nie ma w nim światłości. 11.11 To powiedział, a potem dodał: Łazarz, nasz przyjaciel, śpi, ale idę, aby obudzić go ze snu. 11.12 Wtedy jego uczniowie powiedzieli: Panie, jeśli śpi, będzie zdrowy. 11.13 Ale Jezus mówił o jego śmierci, lecz oni myśleli, że mówił o zaśnięciu zwykłym snem. 11.14 Wówczas Jezus powiedział im otwarcie: Łazarz umarł. 11.15 I ze względu na was raduję się, że mnie tam nie było, abyście uwierzyli. Ale chodźmy do niego. 11.16 Wtedy Tomasz, zwany Didymos, powiedział do współuczniów: Chodźmy i my, aby z nim umrzeć. 11.17 Kiedy Jezus przyszedł, zastał go już cztery dni leżącego w grobie. 11.18 A Betania była niedaleko Jerozolimy, w odległości około piętnastu stadiów. 11.19 A wielu Żydów przyszło do Marty i Marii, aby je pocieszyć po stracie brata. 11.20 Gdy Marta usłyszała, że Jezus nadchodzi, wybiegła mu naprzeciw. Ale Maria siedziała w domu. 11.21 I powiedziała Marta do Jezusa: Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł. 11.22 Ale i teraz wiem, że Bóg da tobie, o cokolwiek go poprosisz. 11.23 Jezus jej odpowiedział: Twój brat zmartwychwstanie. 11.24 Marta mu powiedziała: Wiem, że zmartwychwstanie przy zmartwychwstaniu w dniu ostatecznym. 11.25 I powiedział do niej Jezus: Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we mnie wierzy, choćby i umarł, będzie żył. 11.26 A każdy, kto żyje i wierzy we mnie, nigdy nie umrze. Czy wierzysz w to? 11.27 Odpowiedziała mu: Tak, Panie. Ja uwierzyłam, że ty jesteś Chrystusem, Synem Bożym, który miał przyjść na świat. 11.28 A to powiedziawszy, poszła i potajemnie zawołała swoją siostrę Marię, i powiedziała: Jest tu Nauczyciel i woła cię. 11.29 Gdy tylko ona to usłyszała, zaraz wstała i poszła do niego. 11.30 A Jezus jeszcze nie wszedł do miasteczka, lecz był na tym miejscu, gdzie Marta wyszła mu naprzeciw. 11.31 Wtedy Żydzi, którzy byli z nią w domu i pocieszali ją, widząc, że Maria szybko wstała i wyszła, poszli za nią, mówiąc: Idzie do grobu, aby tam płakać. 11.32 A gdy Maria przyszła tam, gdzie był Jezus, ujrzała go, przypadła mu do nóg i powiedziała: Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł. 11.33 Kiedy Jezus zobaczył ją płaczącą i płaczących Żydów, którzy z nią przyszli, rozrzewnił się w duchu i zasmucił się. 11.34 I zapytał: Gdzie go położyliście? Odpowiedzieli mu: Panie, chodź i zobacz. 11.35 I Jezus zapłakał. 11.36 Wtedy Żydzi powiedzieli: Patrzcie, jak go miłował. 11.37 A niektórzy z nich mówili: Czyż ten, który otworzył oczy ślepego, nie mógł sprawić, aby on nie umarł? 11.38 Jezus zaś ponownie się rozrzewnił i przyszedł do grobu. Była to jaskinia, a u jej wejścia był położony kamień. 11.39 I powiedział Jezus: Usuńcie ten kamień. Powiedziała do niego Marta, siostra zmarłego: Panie, już cuchnie, bo od czterech dni leży w grobie. 11.40 Jezus jej rzekł: Czyż nie powiedziałem ci, że jeśli uwierzysz, ujrzysz chwałę Bożą? 11.41 Wtedy usunęli kamień z miejsca, gdzie był położony zmarły. Jezus zaś podniósł oczy w górę i powiedział: Ojcze, dziękuję ci, że mnie wysłuchałeś. 11.42 A ja wiedziałem, że mnie zawsze wysłuchujesz, ale powiedziałem to ze względu na stojących wokoło ludzi, aby uwierzyli, że ty mnie posłałeś. 11.43 Gdy to powiedział, zawołał donośnym głosem: Łazarzu, wyjdź na zewnątrz! 11.44 I wyszedł ten, który umarł, mając ręce i nogi powiązane opaskami, a twarz obwiązaną chustką. Powiedział do nich Jezus: Rozwiążcie go i pozwólcie mu odejść. 11.45 Wielu więc z Żydów, którzy przyszli do Marii i widzieli to, czego Jezus dokonał, uwierzyło w niego. 11.46 Lecz niektórzy z nich odeszli do faryzeuszy i powiedzieli im, co Jezus uczynił. 11.47 Wtedy naczelni kapłani i faryzeusze zebrali się na naradę i mówili: Co zrobimy? Bo ten człowiek czyni wiele cudów. 11.48 Jeśli go tak zostawimy, wszyscy uwierzą w niego i przyjdą Rzymianie, i zabiorą nam to nasze miejsce i naród. 11.49 A jeden z nich, Kajfasz, który był tego roku najwyższym kapłanem, powiedział do nich: Wy nic nie wiecie; 11.50 I nie bierzecie pod uwagę, że pożyteczniej jest dla nas, żeby jeden człowiek umarł za lud, a żeby cały ten naród nie zginął. 11.51 A nie mówił tego sam od siebie, ale będąc tego roku najwyższym kapłanem, prorokował, że Jezus miał umrzeć za ten naród; 11.52 A nie tylko za ten naród, ale też po to, aby zgromadzić w jedno rozproszone dzieci Boże. 11.53 Od tego więc dnia naradzali się wspólnie nad tym, aby go zabić. 11.54 A Jezus już nie chodził jawnie wśród Żydów, ale odszedł stamtąd do krainy, która leży w pobliżu pustyni, do miasta zwanego Efraim, i tam mieszkał ze swoimi uczniami. 11.55 A zbliżała się Pascha żydowska. I wielu z tej okolicy szło do Jerozolimy przed Paschą, aby się oczyścić. 11.56 Szukali Jezusa i stojąc w świątyni, mówili jedni do drugich: Czy myślicie, że nie przyjdzie na święto? 11.57 A naczelni kapłani i faryzeusze wydali nakaz, aby, jeśli ktoś się dowie, gdzie jest, oznajmił to, żeby go mogli schwytać.

Ewangelia Jana - Rozdział 12

12.1 Na sześć dni przed Paschą Jezus przyszedł do Betanii, gdzie był Łazarz, który umarł, a którego wskrzesił z martwych. 12.2 Tam przygotowali mu wieczerzę, a Marta usługiwała. Łazarz zaś był jednym z tych, którzy razem z nim siedzieli przy stole. 12.3 Wówczas Maria, wziąwszy funt bardzo drogiej maści nardowej, namaściła nogi Jezusa i wytarła je swoimi włosami, a dom napełnił się wonią tej maści. 12.4 Wtedy jeden z jego uczniów, Judasz Iskariota, syn Szymona, ten, który miał go zdradzić, powiedział: 12.5 Dlaczego tej maści nie sprzedano za trzysta groszy i nie rozdano ich ubogim? 12.6 A to mówił nie dlatego, że troszczył się o ubogich, ale ponieważ był złodziejem i miał sakiewkę, a nosił to, co do niej włożono. 12.7 Wtedy Jezus powiedział: Zostaw ją; zachowała to na dzień mego pogrzebu. 12.8 Ubogich bowiem zawsze macie u siebie, ale mnie nie zawsze będziecie mieć. 12.9 Wtedy wielu Żydów dowiedziało się, że tam jest; i przyszli nie tylko z powodu Jezusa, ale także, by zobaczyć Łazarza, którego wskrzesił z martwych. 12.10 I naradzali się naczelni kapłani nad tym, żeby zabić również Łazarza; 12.11 Gdyż z jego powodu wielu spośród Żydów odstąpiło i uwierzyło w Jezusa. 12.12 Nazajutrz mnóstwo ludzi, którzy przyszli na święto, usłyszawszy, że Jezus idzie do Jerozolimy; 12.13 Nabrało gałązek palmowych, wyszło mu naprzeciw i wołało: Hosanna! Błogosławiony, który przychodzi w imieniu Pana, król Izraela! 12.14 A Jezus, znalazłszy oślątko, wsiadł na nie, jak jest napisane: 12.15 Nie bój się, córko Syjonu. Oto twój król przychodzi, siedząc na oślątku. 12.16 Z początku jego uczniowie tego nie zrozumieli, ale gdy Jezus został uwielbiony, wtedy przypomnieli sobie, że to było o nim napisane i że mu tak uczynili. 12.17 Dawali więc świadectwo ludzie, którzy z nim byli, gdy Łazarza wywołał z grobowca i wskrzesił go z martwych. 12.18 Dlatego też ludzie wyszli mu naprzeciw, bo usłyszeli, że on uczynił ten cud. 12.19 Wtedy faryzeusze mówili między sobą: Widzicie, że nic nie zdziałacie. Oto świat poszedł za nim. 12.20 A wśród tych, którzy przychodzili do Jerozolimy, żeby oddać cześć Bogu w święto, byli pewni Grecy. 12.21 Oni to przyszli do Filipa, który był z Betsaidy w Galilei, i prosili go: Panie, chcemy zobaczyć Jezusa. 12.22 Filip przyszedł i powiedział Andrzejowi, a z kolei Andrzej i Filip powiedzieli Jezusowi. 12.23 A Jezus im odpowiedział: Nadeszła godzina, aby Syn Człowieczy został uwielbiony. 12.24 Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Jeśli ziarno pszenicy, wpadłszy w ziemię, nie obumrze, samo zostaje. Jeśli jednak obumrze, wydaje obfity plon. 12.25 Kto miłuje swoje życie, utraci je, a kto nienawidzi swego życia na tym świecie, zachowa je na życie wieczne. 12.26 Jeśli ktoś mi służy, niech idzie za mną, a gdzie ja jestem, tam będzie i mój sługa. A jeśli ktoś będzie mi służył, uczci go mój Ojciec. 12.27 Teraz moja dusza jest zatrwożona. I cóż powiem? Ojcze, zachowaj mnie od tej godziny? Przecież dlatego przyszedłem na tę godzinę. 12.28 Ojcze, uwielbij swoje imię. Wtedy rozległ się głos z nieba: Uwielbiłem i jeszcze uwielbię. 12.29 A ludzie, którzy stali i słyszeli, mówili: Zagrzmiało. A inni mówili: Anioł do niego przemówił. 12.30 Jezus odpowiedział: Ten głos rozległ się nie ze względu na mnie, ale ze względu na was. 12.31 Teraz odbywa się sąd tego świata, teraz władca tego świata będzie wyrzucony precz. 12.32 A ja, jeśli będę wywyższony nad ziemię, pociągnę wszystkich do siebie. 12.33 A mówił to, dając znać, jaką śmiercią miał umrzeć. 12.34 Ludzie mu odpowiedzieli: Dowiedzieliśmy się z prawa, że Chrystus trwa na wieki. Jakże więc ty możesz mówić, że Syn Człowieczy musi być wywyższony? Któż to jest Syn Człowieczy? 12.35 Wtedy Jezus powiedział im: Jeszcze przez krótki czas jest z wami światłość. Chodźcie więc, dopóki macie światłość, żeby was ciemność nie ogarnęła. Bo kto chodzi w ciemności, nie wie, dokąd idzie. 12.36 Dopóki macie światłość, wierzcie w światłość, abyście byli synami światłości. Gdy Jezus to powiedział, odszedł i ukrył się przed nimi. 12.37 A choć tak wiele cudów uczynił wobec nich, jednak nie uwierzyli w niego; 12.38 Aby się wypełniło słowo, które powiedział prorok Izajasz: Panie, któż uwierzył naszemu głoszeniu? I komu ramię Pańskie zostało objawione? 12.39 Dlatego nie mogli uwierzyć, bo jeszcze Izajasz powiedział: 12.40 Zaślepił ich oczy i zatwardził ich serce, aby oczami nie widzieli i sercem nie zrozumieli, aby się nie nawrócili, żebym ich nie uzdrowił. 12.41 To powiedział Izajasz, gdy widział jego chwałę i mówił o nim. 12.42 Jednak i z przełożonych wielu uwierzyło w niego, ale z powodu faryzeuszy nie wyznawali go, aby nie wyłączono ich z synagogi. 12.43 Umiłowali bowiem chwałę ludzką bardziej niż chwałę Bożą. 12.44 A Jezus wołał: Kto wierzy we mnie, nie we mnie wierzy, ale w tego, który mnie posłał. 12.45 I kto mnie widzi, widzi tego, który mnie posłał. 12.46 Ja, światłość, przyszedłem na świat, aby każdy, kto wierzy we mnie, nie pozostał w ciemności. 12.47 A jeśli ktoś słucha moich słów, a nie uwierzy, ja go nie sądzę. Nie przyszedłem bowiem po to, żeby sądzić świat, ale żeby zbawić świat. 12.48 Kto mną gardzi i nie przyjmuje moich słów, ma kogoś, kto go sądzi: słowo, które ja mówiłem, ono go osądzi w dniu ostatecznym. 12.49 Bo ja nie mówiłem sam od siebie, ale ten, który mnie posłał, Ojciec, on mi dał nakaz, co mam powiedzieć i co mówić. 12.50 I wiem, że jego nakaz jest życiem wiecznym. Dlatego to, co ja wam mówię, mówię tak, jak mi powiedział Ojciec.

Ewangelia Jana - Rozdział 13

13.1 A przed świętem Paschy Jezus, wiedząc, że nadeszła jego godzina, aby przeszedł z tego świata do Ojca, umiłowawszy swoich, którzy byli na świecie, umiłował ich aż do końca. 13.2 A gdy była wieczerza i diabeł już włożył w serce Judasza, syna Szymona Iskarioty, zamysł, aby go wydać; 13.3 Jezus, wiedząc, że Ojciec dał wszystko w jego ręce i że od Boga wyszedł, i do Boga idzie; 13.4 Wstał od wieczerzy i złożył szaty, a wziąwszy płócienny ręcznik, przepasał się. 13.5 Potem nalał wody do miednicy i zaczął myć nogi uczniom, i wycierać ręcznikiem, którym był przepasany. 13.6 I podszedł do Szymona Piotra, a on powiedział do niego: Panie, ty chcesz mi umyć nogi? 13.7 Jezus mu odpowiedział: Tego, co ja czynię, ty teraz nie rozumiesz, ale potem zrozumiesz. 13.8 Piotr mu powiedział: Nigdy nie będziesz mył moich nóg. Jezus mu odpowiedział: Jeśli cię nie umyję, nie będziesz miał działu ze mną. 13.9 Wtedy Szymon Piotr powiedział do niego: Panie, nie tylko moje nogi, ale i ręce, i głowę. 13.10 Jezus mu odpowiedział: Kto jest umyty, potrzebuje umyć tylko nogi, bo cały jest czysty. I wy jesteście czyści, lecz nie wszyscy. 13.11 Wiedział bowiem, kto ma go wydać, dlatego powiedział: Nie wszyscy jesteście czyści. 13.12 Gdy więc umył im nogi i wziął swoje szaty, usiadłszy znowu za stołem, powiedział do nich: Czy rozumiecie, co wam uczyniłem? 13.13 Wy nazywacie mnie Nauczycielem i Panem i dobrze mówicie, bo nim jestem. 13.14 Jeśli więc ja, Pan i Nauczyciel, umyłem wam nogi i wy powinniście sobie nawzajem myć nogi. 13.15 Dałem wam bowiem przykład, abyście i wy czynili tak, jak ja wam uczyniłem. 13.16 Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Sługa nie jest większy od swego pana ani posłaniec nie jest większy od tego, który go posłał. 13.17 Jeśli to wiecie, będziecie błogosławieni, gdy tak uczynicie. 13.18 Nie mówię o was wszystkich. Ja wiem, których wybrałem, ale żeby się wypełniło Pismo: Ten, który je ze mną chleb, podniósł przeciwko mnie swoją piętę. 13.19 Teraz wam mówię, zanim to się stanie, abyście, gdy to się stanie, uwierzyli, że ja jestem. 13.20 Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Kto przyjmuje tego, którego ja poślę, mnie przyjmuje, a kto mnie przyjmuje, przyjmuje tego, który mnie posłał. 13.21 To powiedziawszy, Jezus wzruszył się w duchu i oświadczył: Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam, że jeden z was mnie wyda. 13.22 Wtedy uczniowie spojrzeli po sobie, niepewni, o kim to mówił. 13.23 A jeden z jego uczniów, ten, którego Jezus miłował, położył się na piersi Jezusa. 13.24 Skinął więc na niego Szymon Piotr, aby się wypytał, kto jest tym, o którym mówił. 13.25 A on, położywszy się na piersi Jezusa, zapytał go: Panie, kto to jest? 13.26 Jezus odpowiedział: To ten, któremu podam umoczony kawałek chleba. A umoczywszy kawałek chleba, dał Judaszowi Iskariocie, synowi Szymona. 13.27 A zaraz po tym kawałku chleba wszedł w niego szatan. Wtedy Jezus powiedział do niego: Co masz robić, rób szybko. 13.28 Żaden jednak z obecnych przy stole nie zrozumiał, dlaczego mu to powiedział. 13.29 A ponieważ Judasz miał sakiewkę, niektórzy sądzili, że Jezus mu powiedział: Nakup, czego nam potrzeba na święto, albo żeby coś dał ubogim. 13.30 Wtedy on wziął ten kawałek chleba i natychmiast wyszedł. A była noc. 13.31 A gdy wyszedł, Jezus powiedział: Teraz jest uwielbiony Syn Człowieczy i Bóg jest w nim uwielbiony. 13.32 A jeśli Bóg jest w nim uwielbiony, to go też Bóg uwielbi sam w sobie, i to wkrótce go uwielbi. 13.33 Dzieci, jeszcze krótko jestem z wami. Będziecie mnie szukać, ale jak powiedziałem Żydom: Gdzie ja idę, wy przyjść nie możecie – tak i wam teraz mówię. 13.34 Daję wam nowe przykazanie, abyście się wzajemnie miłowali; tak jak ja was umiłowałem, abyście i wy wzajemnie się miłowali. 13.35 Po tym wszyscy poznają, że jesteście moimi uczniami, jeśli będziecie się wzajemnie miłować. 13.36 Zapytał go Szymon Piotr: Panie, dokąd idziesz? Jezus mu odpowiedział: Dokąd ja idę, ty teraz za mną iść nie możesz, ale potem pójdziesz. 13.37 Wtedy Piotr powiedział mu: Panie, czemu teraz nie mogę iść za tobą? Moje życie oddam za ciebie. 13.38 Jezus mu odpowiedział: Swoje życie za mnie oddasz? Zaprawdę, zaprawdę powiadam ci: Zanim kogut zapieje, trzy razy się mnie wyprzesz.

Ewangelia Jana - Rozdział 14

14.1 Niech się nie trwoży wasze serce. Wierzycie w Boga, wierzcie i we mnie. 14.2 W domu mego Ojca jest wiele mieszkań. Gdyby tak nie było, powiedziałbym wam. Idę, aby wam przygotować miejsce. 14.3 A gdy odejdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę znowu i wezmę was do siebie, żebyście, gdzie ja jestem, i wy byli. 14.4 A dokąd ja idę, wiecie i drogę znacie. 14.5 Powiedział do niego Tomasz: Panie, nie wiemy, dokąd idziesz, jakże więc możemy znać drogę? 14.6 Jezus mu odpowiedział: Ja jestem drogą, prawdą i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca jak tylko przeze mnie. 14.7 Gdybyście mnie znali, znalibyście też mego Ojca. I już teraz go znacie, i widzieliście go. 14.8 Powiedział do niego Filip: Panie, pokaż nam Ojca, a to nam wystarczy. 14.9 Jezus mu odpowiedział: Tak długo jestem z wami, a nie poznałeś mnie, Filipie? Kto mnie widzi, widzi i mego Ojca. Jak możesz mówić: Pokaż nam Ojca? 14.10 Nie wierzysz, że ja jestem w Ojcu, a Ojciec we mnie? Słów, które ja do was mówię, nie mówię od samego siebie, lecz Ojciec, który mieszka we mnie, on dokonuje dzieł. 14.11 Wierzcie mi, że ja jestem w Ojcu, a Ojciec we mnie. Przynajmniej z powodu samych dzieł wierzcie mi. 14.12 Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Kto wierzy we mnie, dzieł, których ja dokonuję, i on będzie dokonywał, i większych od tych dokona, bo ja odchodzę do mego Ojca. 14.13 A o cokolwiek będziecie prosić w moje imię, to uczynię, aby Ojciec był uwielbiony w Synu. 14.14 Jeśli o coś będziecie prosić w moje imię, ja to uczynię. 14.15 Jeśli mnie miłujecie, zachowujcie moje przykazania. 14.16 A ja będę prosił Ojca i da wam innego Pocieszyciela, aby z wami był na wieki; 14.17 Ducha prawdy, którego świat nie może przyjąć, bo go nie widzi ani go nie zna. Wy jednak go znacie, gdyż z wami przebywa i w was będzie. 14.18 Nie zostawię was sierotami, przyjdę do was. 14.19 Jeszcze krótki czas, a świat nie będzie mnie już więcej oglądał, lecz wy będziecie mnie oglądać. Ponieważ ja żyję, wy też będziecie żyć. 14.20 W tym dniu poznacie, że ja jestem w moim Ojcu, a wy we mnie i ja w was. 14.21 Kto ma moje przykazania i zachowuje je, ten mnie miłuje. A kto mnie miłuje, będzie go też miłował mój Ojciec i ja go będę miłował, i objawię mu samego siebie. 14.22 Powiedział mu Judasz, ale nie Iskariota: Panie, cóż to jest, że masz się objawić nam, a nie światu? 14.23 Jezus mu odpowiedział: Jeśli ktoś mnie miłuje, będzie zachowywał moje słowo. I mój Ojciec go umiłuje, i przyjdziemy do niego, i u niego zamieszkamy. 14.24 Kto mnie nie miłuje, nie zachowuje moich słów. A słowo, które słyszycie, nie jest moje, ale tego, który mnie posłał, Ojca. 14.25 To wam powiedziałem, przebywając z wami. 14.26 Lecz Pocieszyciel, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, on nauczy was wszystkiego i przypomni wam wszystko, co wam powiedziałem. 14.27 Pokój zostawiam wam, mój pokój daję wam; daję wam nie tak, jak daje świat. Niech się nie trwoży wasze serce ani się nie lęka. 14.28 Słyszeliście, że wam powiedziałem: Odchodzę i znowu przyjdę do was. Gdybyście mnie miłowali, radowalibyście się, ponieważ powiedziałem: Idę do Ojca. Mój Ojciec bowiem jest większy niż ja. 14.29 I teraz wam powiedziałem, zanim to się stanie, żebyście uwierzyli, gdy to się stanie. 14.30 Już nie będę z wami wiele mówił, nadchodzi bowiem władca tego świata, a on we mnie nic nie ma. 14.31 Ale żeby świat poznał, że miłuję Ojca i jak Ojciec mi nakazał, tak czynię. Wstańcie, chodźmy stąd.

Ewangelia Jana - Rozdział 15

15.1 Ja jestem prawdziwą winoroślą, a mój Ojciec jest winogrodnikiem. 15.2 Każdą latorośl, która we mnie nie wydaje owocu, odcina, a każdą, która wydaje owoc, oczyszcza, aby wydawała obfitszy owoc. 15.3 Wy już jesteście czyści z powodu słów, które do was mówiłem. 15.4 Trwajcie we mnie, a ja w was. Jak latorośl nie może wydawać owocu sama z siebie, jeśli nie będzie trwała w winorośli, tak i wy, jeśli nie będziecie trwać we mnie. 15.5 Ja jestem winoroślą, a wy jesteście latoroślami. Kto trwa we mnie, a ja w nim, ten wydaje obfity owoc, bo beze mnie nic nie możecie zrobić. 15.6 Jeśli ktoś nie trwa we mnie, zostanie wyrzucony precz jak latorośl i uschnie. Takie się zbiera i wrzuca do ognia, i płoną. 15.7 Jeśli będziecie trwać we mnie i moje słowa będą trwać w was, proście, o cokolwiek chcecie, a spełni się wam. 15.8 W tym będzie uwielbiony mój Ojciec, że wydacie obfity owoc; i będziecie moimi uczniami. 15.9 Jak mnie umiłował Ojciec, tak i ja was umiłowałem. Trwajcie w mojej miłości. 15.10 Jeśli zachowacie moje przykazania, będziecie trwać w mojej miłości, jak i ja zachowałem przykazania mego Ojca i trwam w jego miłości. 15.11 To wam powiedziałem, aby moja radość trwała w was i aby wasza radość była pełna. 15.12 To jest moje przykazanie, abyście się wzajemnie miłowali, jak i ja was umiłowałem. 15.13 Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś oddaje swoje życie za swoich przyjaciół. 15.14 Wy jesteście moimi przyjaciółmi, jeśli robicie to, co wam przykazuję. 15.15 Już więcej nie będę nazywał was sługami, bo sługa nie wie, co robi jego pan. Lecz nazwałem was przyjaciółmi, bo oznajmiłem wam wszystko, co słyszałem od mego Ojca. 15.16 Nie wy mnie wybraliście, ale ja was wybrałem i przeznaczyłem, abyście wyszli i wydali owoc, i aby wasz owoc trwał, i aby Ojciec dał wam to, o cokolwiek poprosicie go w moje imię. 15.17 To wam przykazuję, abyście się wzajemnie miłowali. 15.18 Jeśli świat was nienawidzi, wiedzcie, że znienawidził mnie wcześniej niż was. 15.19 Gdybyście byli ze świata, świat miłowałby to, co jest jego. Ponieważ jednak nie jesteście ze świata, ale ja was wybrałem ze świata, dlatego świat was nienawidzi. 15.20 Przypomnijcie sobie słowo, które wam powiedziałem: Sługa nie jest większy od swego pana. Jeśli mnie prześladowali, to i was będą prześladować. Jeśli moje słowa zachowywali, to i wasze będą zachowywać. 15.21 Ale będą wam to wszystko czynić z powodu mego imienia, bo nie znają tego, który mnie posłał. 15.22 Gdybym nie przyszedł i nie mówił im, nie mieliby grzechu. Teraz jednak nie mają wytłumaczenia dla swego grzechu. 15.23 Kto mnie nienawidzi, nienawidzi też mego Ojca. 15.24 Gdybym nie spełniał wśród nich tych uczynków, których nikt inny nie spełniał, nie mieliby grzechu. Teraz jednak widzieli i nienawidzili i mnie, i mego Ojca. 15.25 Ale to się stało, żeby się wypełniło słowo, które jest napisane w ich Prawie: Nienawidzili mnie bez powodu. 15.26 Gdy jednak przyjdzie Pocieszyciel, którego ja wam poślę od Ojca, Duch prawdy, który wychodzi od Ojca, on będzie świadczył o mnie. 15.27 Ale i wy będziecie świadczyć, bo jesteście ze mną od początku.

Ewangelia Jana - Rozdział 16

16.1 To wam powiedziałem, abyście się nie gorszyli. 16.2 Będą was wyłączać z synagog; owszem, nadchodzi godzina, że każdy, kto was zabije, będzie sądził, że pełni służbę dla Boga. 16.3 A uczynią wam tak, bo nie poznali Ojca ani mnie. 16.4 Ale powiedziałem wam to, abyście, gdy nadejdzie ta godzina, przypomnieli sobie, że ja wam to powiedziałem. A nie mówiłem wam tego na początku, bo byłem z wami. 16.5 Lecz teraz idę do tego, który mnie posłał, a żaden z was nie pyta mnie: Dokąd idziesz? 16.6 Ale ponieważ wam to powiedziałem, smutek napełnił wasze serce. 16.7 Lecz ja mówię wam prawdę: Pożyteczniej jest dla was, abym odszedł. Jeśli bowiem nie odejdę, Pocieszyciel do was nie przyjdzie, a jeśli odejdę, poślę go do was. 16.8 A gdy on przyjdzie, będzie przekonywał świat o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie. 16.9 O grzechu, mówię, bo nie uwierzyli we mnie. 16.10 O sprawiedliwości, bo idę do mego Ojca i już więcej mnie nie zobaczycie. 16.11 A o sądzie, bo władca tego świata już jest osądzony. 16.12 Mam wam jeszcze wiele do powiedzenia, ale teraz nie możecie tego znieść. 16.13 Lecz gdy przyjdzie on, Duch prawdy, wprowadzi was we wszelką prawdę. Nie będzie bowiem mówił sam od siebie, ale będzie mówił to, co usłyszy, i oznajmi wam przyszłe rzeczy. 16.14 On mnie uwielbi, bo weźmie z mojego i wam oznajmi. 16.15 Wszystko, co ma Ojciec, jest moje. Dlatego powiedziałem, że weźmie z mojego i wam oznajmi. 16.16 Jeszcze krótki czas, a nie zobaczycie mnie, i znowu krótki czas, a zobaczycie mnie, bo ja idę do Ojca. 16.17 Wtedy niektórzy z jego uczniów mówili między sobą: Cóż znaczy to, co nam mówi: Jeszcze krótki czas, a nie zobaczycie mnie, i znowu krótki czas, a zobaczycie mnie? oraz: Ja idę do Ojca? 16.18 Dlatego mówili: Cóż znaczy to, co mówi: Krótki czas? Nie rozumiemy, co mówi. 16.19 Wówczas Jezus poznał, że chcieli go pytać i powiedział do nich: Pytacie się między sobą o to, co powiedziałem: Jeszcze krótki czas, a nie zobaczycie mnie, i znowu krótki czas, a zobaczycie mnie? 16.20 Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Wy będziecie płakać i zawodzić, a świat będzie się radował. Będziecie smutni, ale wasz smutek zamieni się w radość. 16.21 Kobieta, gdy rodzi, smuci się, bo nadeszła jej godzina. Gdy jednak urodzi dziecko, już nie pamięta cierpienia z powodu radości, że człowiek przyszedł na świat. 16.22 I wy teraz się smucicie, ale znowu was zobaczę i wasze serce będzie się radowało, a nikt nie odbierze wam waszej radości. 16.23 A tego dnia nie będziecie mnie o nic pytać. Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: O cokolwiek poprosicie Ojca w moje imię, da wam. 16.24 Dotąd o nic nie prosiliście w moje imię. Proście, a otrzymacie, aby wasza radość była pełna. 16.25 Mówiłem wam o tym w przypowieściach. Ale nadchodzi godzina, gdy już więcej nie będę mówił wam w przypowieściach, ale otwarcie oznajmię wam o moim Ojcu. 16.26 W tym dniu będziecie prosić w moje imię. Nie mówię wam, że ja będę prosił Ojca za wami. 16.27 Sam bowiem Ojciec was miłuje, bo wy mnie umiłowaliście i uwierzyliście, że ja wyszedłem od Boga. 16.28 Wyszedłem od Ojca i przyszedłem na świat. Znowu opuszczam świat i idę do Ojca. 16.29 Jego uczniowie mu powiedzieli: Oto teraz mówisz otwarcie i nie opowiadasz żadnej przypowieści. 16.30 Teraz wiemy, że wszystko wiesz i nie potrzebujesz, aby cię ktoś pytał. Dlatego wierzymy, że wyszedłeś od Boga. 16.31 Jezus im odpowiedział: Teraz wierzycie? 16.32 Oto nadchodzi godzina, a nawet już nadeszła, że rozproszycie się każdy w swoją stronę, a mnie zostawicie samego. Ale nie jestem sam, bo Ojciec jest ze mną. 16.33 To wam powiedziałem, abyście mieli pokój we mnie. Na świecie będziecie mieć ucisk, ale ufajcie, ja zwyciężyłem świat.

Ewangelia Jana - Rozdział 17

17.1 To powiedziawszy, Jezus podniósł swoje oczy ku niebu i rzekł: Ojcze, nadeszła godzina. Uwielbij swego Syna, aby też twój Syn uwielbił ciebie; 17.2 Jak mu dałeś władzę nad wszelkim ciałem, aby dał życie wieczne tym wszystkim, których mu dałeś. 17.3 A to jest życie wieczne, aby poznali ciebie, jedynego prawdziwego Boga i tego, którego posłałeś, Jezusa Chrystusa. 17.4 Ja uwielbiłem ciebie na ziemi i dokończyłem dzieła, które mi dałeś do wykonania. 17.5 A teraz ty, Ojcze, uwielbij mnie u siebie tą chwałą, którą miałem u ciebie, zanim powstał świat. 17.6 Objawiłem twoje imię ludziom, których mi dałeś ze świata. Twoimi byli i dałeś mi ich, a oni zachowali twoje słowa. 17.7 A teraz poznali, że wszystko, co mi dałeś, pochodzi od ciebie. 17.8 Dałem im bowiem słowa, które mi dałeś, a oni je przyjęli i prawdziwie poznali, że wyszedłem od ciebie, i uwierzyli, że ty mnie posłałeś. 17.9 Ja proszę za nimi. Nie proszę za światem, ale za tymi, których mi dałeś, bo są twoi. 17.10 I wszystko moje jest twoje, a twoje jest moje i jestem uwielbiony w nich. 17.11 A nie jestem już na świecie, ale oni są na świecie, a ja idę do ciebie. Ojcze święty, zachowaj w twoim imieniu tych, których mi dałeś, aby byli jedno jak i my. 17.12 Gdy byłem z nimi na świecie, ja zachowywałem ich w twoim imieniu. Strzegłem tych, których mi dałeś, i żaden z nich nie zginął prócz syna zatracenia, żeby się wypełniło Pismo. 17.13 Ale teraz idę do ciebie i mówię to na świecie, aby mieli w sobie moją radość w pełni. 17.14 Ja dałem im twoje słowo, a świat ich znienawidził, bo nie są ze świata, jak i ja nie jestem ze świata. 17.15 Nie proszę, abyś zabrał ich ze świata, ale abyś zachował ich od złego. 17.16 Nie są ze świata, jak i ja nie jestem ze świata. 17.17 Uświęć ich w twojej prawdzie. Twoje słowo jest prawdą. 17.18 Jak ty posłałeś mnie na świat, tak i ja posłałem ich na świat. 17.19 A ja za nich uświęcam samego siebie, aby i oni byli uświęceni w prawdzie. 17.20 A nie tylko za nimi proszę, lecz i za tymi, którzy przez ich słowo uwierzą we mnie; 17.21 Aby wszyscy byli jedno, jak ty, Ojcze, we mnie, a ja w tobie, aby i oni byli w nas jedno, aby świat uwierzył, że ty mnie posłałeś. 17.22 I dałem im tę chwałę, którą mi dałeś, aby byli jedno, jak my jesteśmy jedno. 17.23 Ja w nich, a ty we mnie, aby byli doskonali w jedno, żeby świat poznał, że ty mnie posłałeś i że umiłowałeś ich, jak i mnie umiłowałeś. 17.24 Ojcze, chcę, aby ci, których mi dałeś, byli ze mną tam, gdzie ja jestem, aby oglądali moją chwałę, którą mi dałeś, ponieważ umiłowałeś mnie przed założeniem świata. 17.25 Ojcze sprawiedliwy, świat ciebie nie poznał, ale ja cię poznałem i oni poznali, że ty mnie posłałeś. 17.26 Objawiłem im twoje imię i jeszcze objawię, aby miłość, którą mnie umiłowałeś, była w nich i ja w nich.

Ewangelia Jana - Rozdział 18

18.1 To powiedziawszy, Jezus wyszedł ze swoimi uczniami za potok Cedron, gdzie był ogród, do którego wszedł on i jego uczniowie. 18.2 A Judasz, który go zdradził, znał to miejsce, bo Jezus często się tam zbierał ze swoimi uczniami. 18.3 Judasz więc, wziąwszy oddział żołnierzy i strażników od naczelnych kapłanów i faryzeuszy, przyszedł tam z latarniami, pochodniami i bronią. 18.4 Wtedy Jezus, wiedząc o wszystkim, co miało na niego przyjść, wyszedł im naprzeciw i zapytał: Kogo szukacie? 18.5 Odpowiedzieli mu: Jezusa z Nazaretu. Jezus powiedział do nich: Ja jestem. A stał z nimi i Judasz, który go zdradził. 18.6 Gdy tylko im powiedział: Ja jestem, cofnęli się i padli na ziemię. 18.7 Wtedy ich znowu spytał: Kogo szukacie? A oni odpowiedzieli: Jezusa z Nazaretu. 18.8 Jezus odpowiedział: Powiedziałem wam, że ja jestem. Jeśli więc mnie szukacie, pozwólcie tym odejść. 18.9 Stało się tak, aby się wypełniły słowa, które powiedział: Nie straciłem żadnego z tych, których mi dałeś. 18.10 Wówczas Szymon Piotr, mając miecz, dobył go, uderzył sługę najwyższego kapłana i odciął mu prawe ucho. A temu słudze było na imię Malchos. 18.11 I powiedział Jezus do Piotra: Włóż swój miecz do pochwy. Czy nie mam pić kielicha, który mi dał Ojciec? 18.12 Wtedy oddział żołnierzy i dowódca oraz strażnicy żydowscy schwytali Jezusa, związali go; 18.13 I zaprowadzili go najpierw do Annasza, bo był teściem Kajfasza, który tego roku był najwyższym kapłanem. 18.14 To Kajfasz był tym, który doradził Żydom, że pożyteczniej jest, aby jeden człowiek umarł za lud. 18.15 A szedł za Jezusem Szymon Piotr i inny uczeń. Ten uczeń zaś był znany najwyższemu kapłanowi i wszedł z Jezusem na dziedziniec najwyższego kapłana. 18.16 Ale Piotr stał na zewnątrz u drzwi. Wtedy wyszedł ten drugi uczeń, który był znany najwyższemu kapłanowi, pomówił z odźwierną i wprowadził Piotra. 18.17 Wówczas dziewczyna odźwierna zapytała Piotra: Czy i ty nie jesteś jednym z uczniów tego człowieka? On odpowiedział: Nie jestem. 18.18 A ponieważ było zimno, strażnicy i słudzy, rozpaliwszy ogień, stali i grzali się. Stał też z nimi Piotr i grzał się. 18.19 Tymczasem najwyższy kapłan pytał Jezusa o jego uczniów i o jego naukę. 18.20 Jezus mu odpowiedział: Ja jawnie mówiłem światu. Zawsze nauczałem w synagodze i w świątyni, gdzie zewsząd schodzą się Żydzi, a potajemnie nic nie mówiłem. 18.21 Dlaczego mnie pytasz? Zapytaj tych, którzy słyszeli to, co im mówiłem. Oto oni wiedzą, co mówiłem. 18.22 A gdy on to powiedział, jeden ze sług, który tam stał, wymierzył policzek Jezusowi, mówiąc: Tak odpowiadasz najwyższemu kapłanowi? 18.23 Jezus mu odpowiedział: Jeśli źle powiedziałem, daj świadectwo o złu, a jeśli dobrze, dlaczego mnie bijesz? 18.24 Bo Annasz odesłał go związanego do Kajfasza, najwyższego kapłana. 18.25 A Szymon Piotr stał i grzał się. I zapytali go: Czy i ty nie jesteś jednym z jego uczniów? A on się wyparł, mówiąc: Nie jestem. 18.26 Zapytał go jeden ze sług najwyższego kapłana, krewny tego, któremu Piotr odciął ucho: Czyż nie ciebie widziałem z nim w ogrodzie? 18.27 Wtedy Piotr znowu się wyparł. I zaraz zapiał kogut. 18.28 Od Kajfasza więc zaprowadzili Jezusa do ratusza; a było rano. Sami jednak nie weszli do ratusza, aby się nie skalać, lecz żeby mogli spożyć Paschę. 18.29 Wówczas Piłat wyszedł do nich i zapytał: Jaką skargę wnosicie przeciwko temu człowiekowi? 18.30 Odpowiedzieli mu: Gdyby on nie był złoczyńcą, nie wydalibyśmy go tobie. 18.31 I powiedział Piłat: Wy go weźcie i osądźcie według waszego prawa. Żydzi mu odpowiedzieli: Nam nie wolno nikogo zabijać. 18.32 Stało się tak, aby się wypełniły słowa, które powiedział Jezus, dając znać, jaką śmiercią miał umrzeć. 18.33 Wtedy Piłat znowu wszedł do ratusza, wezwał Jezusa i zapytał go: Czy ty jesteś królem Żydów? 18.34 Jezus mu odpowiedział: Czy mówisz to sam od siebie, czy inni powiedzieli ci o mnie? 18.35 Piłat odpowiedział: Czy ja jestem Żydem? Twój naród i naczelni kapłani wydali mi ciebie. Cóż więc uczyniłeś? 18.36 Jezus odpowiedział: Moje królestwo nie jest z tego świata. Gdyby moje królestwo było z tego świata, to moi słudzy walczyliby, abym nie został wydany Żydom. Teraz jednak moje królestwo nie jest stąd. 18.37 Wtedy Piłat zapytał go: A więc jesteś królem? Jezus mu odpowiedział: Ty mówisz, że jestem królem. Ja po to się narodziłem i po to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie. Każdy, kto jest z prawdy, słucha mego głosu. 18.38 Piłat powiedział do niego: Cóż to jest prawda? A to powiedziawszy, wyszedł znowu do Żydów i powiedział do nich: Ja nie znajduję w nim żadnej winy. 18.39 A u was jest zwyczaj, że na Paschę wypuszczam wam jednego więźnia. Chcecie więc, abym wam wypuścił króla Żydów? 18.40 Wówczas wszyscy znowu zawołali: Nie tego, ale Barabasza! A Barabasz był bandytą.

Ewangelia Jana - Rozdział 19

19.1 Wtedy Piłat wziął Jezusa i ubiczował go. 19.2 A żołnierze upletli koronę z cierni, włożyli mu ją na głowę i ubrali go w purpurowy płaszcz. 19.3 I mówili: Witaj, królu Żydów! I policzkowali go. 19.4 Piłat znowu wyszedł na zewnątrz i powiedział do nich: Oto wyprowadzam go do was na zewnątrz, abyście wiedzieli, że nie znajduję w nim żadnej winy. 19.5 Wtedy Jezus wyszedł na zewnątrz w cierniowej koronie i w purpurowym płaszczu. I powiedział do nich Piłat: Oto człowiek! 19.6 A gdy naczelni kapłani i ich słudzy zobaczyli go, zawołali: Ukrzyżuj, ukrzyżuj go! Piłat powiedział do nich: Wy go weźcie i ukrzyżujcie, bo ja nie znajduję w nim żadnej winy. 19.7 Żydzi mu odpowiedzieli: My mamy prawo i według naszego prawa powinien umrzeć, bo czynił siebie Synem Bożym. 19.8 A gdy Piłat usłyszał te słowa, jeszcze bardziej się zląkł. 19.9 I wszedł znowu do ratusza, i zapytał Jezusa: Skąd ty jesteś? Lecz Jezus nie dał mu odpowiedzi. 19.10 Wtedy Piłat powiedział do niego: Nie chcesz ze mną rozmawiać? Nie wiesz, że mam władzę ukrzyżować cię i mam władzę cię wypuścić? 19.11 Jezus odpowiedział: Nie miałbyś żadnej władzy nade mną, gdyby ci jej nie dano z góry. Dlatego ten, który mnie tobie wydał, ma większy grzech. 19.12 Odtąd Piłat starał się go wypuścić. Żydzi jednak wołali: Jeśli go wypuścisz, nie jesteś przyjacielem cesarza. Każdy, kto się czyni królem, sprzeciwia się cesarzowi. 19.13 Gdy więc Piłat usłyszał te słowa, wyprowadził Jezusa na zewnątrz i usiadł na krześle sędziowskim, na miejscu zwanym Litostrotos, a po hebrajsku Gabbata. 19.14 A był to dzień przygotowania Paschy, około godziny szóstej. I powiedział Piłat do Żydów: Oto wasz król! 19.15 Lecz oni zawołali: Strać, strać! Ukrzyżuj go! Piłat ich zapytał: Waszego króla mam ukrzyżować? Naczelni kapłani odpowiedzieli: Nie mamy króla poza cesarzem. 19.16 Wtedy im go wydał, żeby go ukrzyżowano. Wzięli więc Jezusa i wyprowadzili go. 19.17 A on, niosąc swój krzyż, wyszedł na miejsce zwane Miejscem Czaszki, a po hebrajsku Golgotą; 19.18 Gdzie go ukrzyżowali, a z nim dwóch innych z obu stron, pośrodku zaś Jezusa. 19.19 Sporządził też Piłat napis i umieścił na krzyżu. A było napisane: Jezus z Nazaretu, król Żydów. 19.20 Napis ten czytało wielu Żydów, bo miejsce, gdzie ukrzyżowano Jezusa, było blisko miasta. A było to napisane po hebrajsku, po grecku i po łacinie. 19.21 Wtedy naczelni kapłani żydowscy powiedzieli do Piłata: Nie pisz: Król Żydów, ale że on mówił: Jestem królem Żydów. 19.22 Piłat odpowiedział: Co napisałem, to napisałem. 19.23 A gdy żołnierze ukrzyżowali Jezusa, wzięli jego szaty i podzielili na cztery części, każdemu żołnierzowi część. Wzięli też tunikę, a tunika ta nie była szyta, ale od góry cała tkana. 19.24 Mówili więc między sobą: Nie rozcinajmy jej, ale rzućmy losy o to, do kogo ma należeć; aby się wypełniło Pismo, które mówi: Podzielili między siebie moje szaty, a o moje ubranie rzucali losy. To właśnie zrobili żołnierze. 19.25 A przy krzyżu Jezusa stały jego matka i siostra jego matki, Maria, żona Kleofasa, i Maria Magdalena. 19.26 Gdy więc Jezus zobaczył matkę i ucznia, którego miłował, stojącego obok, powiedział do swojej matki: Kobieto, oto twój syn. 19.27 Potem powiedział do ucznia: Oto twoja matka. I od tej godziny uczeń ten wziął ją do siebie. 19.28 Potem Jezus, widząc, że już wszystko się wykonało, aby się wypełniło Pismo, powiedział: Pragnę. 19.29 A stało tam naczynie pełne octu. Nasączono więc gąbkę octem, nałożono ją na hizop i podano mu do ust. 19.30 A gdy Jezus skosztował octu, powiedział: Wykonało się. I schyliwszy głowę, oddał ducha. 19.31 Wtedy Żydzi, aby ciała nie zostały na krzyżu na szabat, ponieważ był dzień przygotowania (bo ten dzień szabatu był wielkim dniem), prosili Piłata, aby połamano im golenie i zdjęto ich. 19.32 Przyszli więc żołnierze i połamali golenie pierwszemu i drugiemu, który z nim był ukrzyżowany. 19.33 Ale gdy przyszli do Jezusa i zobaczyli, że już umarł, nie łamali mu goleni; 19.34 Lecz jeden z żołnierzy przebił włócznią jego bok i natychmiast wypłynęła krew i woda. 19.35 A ten, który to widział, świadczył o tym, a jego świadectwo jest prawdziwe i on wie, że mówi prawdę, abyście wy wierzyli. 19.36 Stało się to bowiem, aby się wypełniło Pismo: Żadna jego kość nie będzie złamana. 19.37 I znowu w innym miejscu Pismo mówi: Ujrzą tego, którego przebili. 19.38 A potem Józef z Arymatei, który z obawy przed Żydami był potajemnie uczniem Jezusa, prosił Piłata, aby mógł zdjąć ciało Jezusa. A Piłat zezwolił. Poszedł więc i zdjął ciało Jezusa. 19.39 Przyszedł też Nikodem, który przedtem przyszedł w nocy do Jezusa, niosąc około stu funtów mieszaniny mirry i aloesu. 19.40 Wzięli więc ciało Jezusa i owinęli je w płótna z tymi wonnościami, zgodnie z żydowskim zwyczajem grzebania zmarłych. 19.41 A na miejscu, gdzie był ukrzyżowany, był ogród, a w ogrodzie nowy grobowiec, w którym jeszcze nikt nie był złożony. 19.42 Tam więc położyli Jezusa z powodu żydowskiego dnia przygotowania, bo grób był blisko.

Ewangelia Jana - Rozdział 20

20.1 A pierwszego dnia po szabacie, rano, gdy jeszcze było ciemno, Maria Magdalena przyszła do grobu i zobaczyła kamień odwalony od grobowca. 20.2 Wtedy pobiegła i przyszła do Szymona Piotra i do drugiego ucznia, którego Jezus miłował, i powiedziała do nich: Zabrali Pana z grobu i nie wiemy, gdzie go położyli. 20.3 Wyszedł więc Piotr i ten drugi uczeń i poszli do grobu. 20.4 I biegli obaj razem, ale ten drugi uczeń wyprzedził Piotra i pierwszy przybył do grobu. 20.5 Kiedy się nachylił, zobaczył leżące płótna, jednak tam nie wszedł. 20.6 Przyszedł też Szymon Piotr, idąc za nim. Wszedł do grobowca i zobaczył leżące płótna; 20.7 I chustę, która była na jego głowie, położoną nie z płótnami, ale zwiniętą osobno na jednym miejscu. 20.8 Potem wszedł także ten drugi uczeń, który pierwszy przybył do grobu, zobaczył i uwierzył. 20.9 Jeszcze bowiem nie rozumieli Pisma, że miał zmartwychwstać. 20.10 Wtedy uczniowie powrócili do domu. 20.11 Ale Maria stała na zewnątrz przed grobem, płacząc. A gdy płakała, nachyliła się do grobowca; 20.12 I ujrzała dwóch aniołów w bieli, którzy siedzieli tam, gdzie było złożone ciało Jezusa, jeden u głowy, a drugi u nóg. 20.13 I zapytali ją: Kobieto, czemu płaczesz? Odpowiedziała im: Bo zabrali mego Pana i nie wiem, gdzie go położyli. 20.14 A to powiedziawszy, odwróciła się i ujrzała stojącego Jezusa, lecz nie wiedziała, że to Jezus. 20.15 Jezus ją zapytał: Kobieto, czemu płaczesz? Kogo szukasz? A ona, sądząc, że to ogrodnik, odpowiedziała mu: Panie, jeśli ty go wziąłeś, powiedz mi, gdzie go położyłeś, a ja go zabiorę. 20.16 Jezus powiedział do niej: Mario! A ona, obróciwszy się, powiedziała do niego: Rabbuni! – co się tłumaczy: Nauczycielu. 20.17 Jezus do niej powiedział: Nie dotykaj mnie, bo jeszcze nie wstąpiłem do mego Ojca. Ale idź do moich braci i powiedz im: Wstępuję do mego Ojca i waszego Ojca, i do mego Boga, i waszego Boga. 20.18 Przyszła więc Maria Magdalena, oznajmiając uczniom, że widziała Pana i że jej to powiedział. 20.19 A gdy był wieczór tego pierwszego dnia po szabacie, a drzwi były zamknięte tam, gdzie zgromadzili się uczniowie z obawy przed Żydami, przyszedł Jezus, stanął pośrodku i powiedział do nich: Pokój wam. 20.20 A to powiedziawszy, pokazał im swoje ręce i bok. I uradowali się uczniowie, ujrzawszy Pana. 20.21 Jezus znowu powiedział do nich: Pokój wam. Jak Ojciec mnie posłał, tak i ja was posyłam. 20.22 A to powiedziawszy, tchnął na nich i powiedział: Weźcie Ducha Świętego. 20.23 Komukolwiek przebaczycie grzechy, są im przebaczone, a komukolwiek zatrzymacie, są im zatrzymane. 20.24 A Tomasz, jeden z dwunastu, zwany Didymos, nie był z nimi, gdy przyszedł Jezus. 20.25 I powiedzieli mu inni uczniowie: Widzieliśmy Pana. Lecz on powiedział do nich: Jeśli nie zobaczę na jego rękach śladów gwoździ i nie włożę mego palca w ślady gwoździ, i nie włożę mojej ręki w jego bok, nie uwierzę. 20.26 A po ośmiu dniach jego uczniowie znowu byli w domu, a Tomasz z nimi. I przyszedł Jezus, gdy drzwi były zamknięte, stanął pośrodku i powiedział: Pokój wam. 20.27 Potem powiedział do Tomasza: Włóż tu swój palec i obejrzyj moje ręce, wyciągnij swoją rękę i włóż ją w mój bok, a nie bądź bez wiary, ale wierz. 20.28 Wtedy Tomasz mu odpowiedział: Mój Pan i mój Bóg! 20.29 Jezus mu powiedział: Tomaszu, uwierzyłeś, ponieważ mnie ujrzałeś. Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli. 20.30 I wiele innych cudów uczynił Jezus na oczach swoich uczniów, które nie są napisane w tej księdze. 20.31 Lecz te są napisane, abyście wierzyli, że Jezus jest Chrystusem, Synem Bożym, i abyście wierząc, mieli życie w jego imieniu.

Ewangelia Jana - Rozdział 21

21.1 Potem Jezus znowu ukazał się uczniom nad Morzem Tyberiadzkim. A ukazał się tak: 21.2 Byli razem Szymon Piotr, Tomasz, zwany Didymos, Natanael, który był z Kany Galilejskiej, synowie Zebedeusza i dwaj inni z jego uczniów. 21.3 Szymon Piotr powiedział do nich: Pójdę łowić ryby. Odpowiedzieli mu: Pójdziemy i my z tobą. Poszli więc i zaraz wsiedli do łodzi, ale tej nocy nic nie złowili. 21.4 A gdy już nastał ranek, Jezus stanął na brzegu. Uczniowie jednak nie wiedzieli, że to Jezus. 21.5 Wtedy Jezus zapytał ich: Dzieci, czy macie co jeść? Odpowiedzieli mu: Nie mamy. 21.6 A on powiedział do nich: Zarzućcie sieć po prawej stronie łodzi, a znajdziecie. Zarzucili więc i nie mogli jej wyciągnąć z powodu mnóstwa ryb. 21.7 Wówczas ten uczeń, którego Jezus miłował, powiedział do Piotra: To Pan. A Szymon Piotr, usłyszawszy, że to Pan, przepasał się koszulą (bo był nagi) i rzucił się w morze. 21.8 Pozostali uczniowie przypłynęli łodzią (bo byli niedaleko od brzegu, około dwustu łokci), ciągnąc sieć z rybami. 21.9 A gdy wyszli na brzeg, zobaczyli żarzące się węgle i leżącą na nich rybę oraz chleb. 21.10 Jezus do nich powiedział: Przynieście z tych ryb, które teraz złowiliście. 21.11 Poszedł więc Szymon Piotr i wyciągnął na ziemię sieć pełną wielkich ryb, których było sto pięćdziesiąt trzy, a choć było ich tak wiele, sieć się nie rozdarła. 21.12 Jezus im powiedział: Chodźcie, jedzcie. I żaden z uczniów nie śmiał go pytać: Kim jesteś? Wiedzieli bowiem, że to Pan. 21.13 Wtedy Jezus podszedł, wziął chleb i podał im, podobnie i rybę. 21.14 To już trzeci raz, jak Jezus ukazał się swoim uczniom po zmartwychwstaniu. 21.15 A gdy zjedli, Jezus zapytał Szymona Piotra: Szymonie, synu Jonasza, miłujesz mnie bardziej niż ci? Odpowiedział mu: Tak, Panie, ty wiesz, że cię miłuję. Powiedział do niego: Paś moje baranki. 21.16 Zapytał go znowu, po raz drugi: Szymonie, synu Jonasza, miłujesz mnie? Odpowiedział mu: Tak, Panie, ty wiesz, że cię miłuję. Powiedział mu: Paś moje owce. 21.17 Zapytał go po raz trzeci: Szymonie, synu Jonasza, miłujesz mnie? I zasmucił się Piotr, że go zapytał po raz trzeci: Miłujesz mnie? I odpowiedział mu: Panie, ty wszystko wiesz, ty wiesz, że cię miłuję. Jezus powiedział do niego: Paś moje owce. 21.18 Zaprawdę, zaprawdę powiadam ci: Gdy byłeś młodszy, opasywałeś się i chodziłeś, gdzie chciałeś. Gdy jednak się zestarzejesz, wyciągniesz swoje ręce, a inny cię opasze i poprowadzi, dokąd nie chcesz. 21.19 Powiedział to, dając znać, jaką śmiercią miał uwielbić Boga. A to powiedziawszy, rzekł mu: Pójdź za mną. 21.20 A Piotr, odwróciwszy się, zobaczył ucznia, którego Jezus miłował, idącego za nim, który też przy wieczerzy położył się na jego piersi i zapytał: Panie, kto jest tym, który cię wyda? 21.21 Gdy więc Piotr go zobaczył, zapytał Jezusa: Panie, a co z nim? 21.22 Jezus mu odpowiedział: Jeśli chcę, żeby on został, aż przyjdę, co tobie do tego? Ty pójdź za mną. 21.23 I rozeszła się wśród braci wieść, że ten uczeń nie umrze. Jezus jednak nie powiedział mu, że nie umrze, ale: Jeśli chcę, aby został, aż przyjdę, co tobie do tego? 21.24 To jest ten uczeń, który świadczy o tym i to napisał, a wiemy, że jego świadectwo jest prawdziwe. 21.25 Jest też jeszcze wiele innych rzeczy, których dokonał Jezus, które gdyby miały być wszystkie z osobna spisane, sądzę, że i cały świat nie mógłby pomieścić ksiąg, które byłyby napisane. Amen.

Spis treści

1. Okładka

2. Część I - Dlaczego wierzę w Jezusa, Dlaczego jestem ewangelikiem

3. Stopka redakcyjna
4. Prolog
5. Wstęp
6. Rozdział 1. Biblia jest źródłem prawdy
7. Rozdział 2. Kim jest Jezus?
8. Rozdział 3. Trójjedyna natura Boga

9. Rozdział 4. Nie można oglądać Boga i pozostać przy życiu

10. Rozdział 5. Przesłanie proroka Izajasza

11. Rozdział 6. Wielka wojna z szatanem i jego aniołami

12. Rozdział 7. Dlaczego najpierw pokuta i upamiętanie?

13. Rozdział 8. Piekło naprawdę istnieje

14. Rozdział 9. Krzyż jako narzędzie ludzkiego poniżenia i zagłady

15. Rozdział 10. Jezus zmartwychwstał!

16. Rozdział 11. Czym są duchowe narodziny?

17. Rozdział 12. Wojna z okultyzmem

18. Rozdział 13. Jak wierzyć w Boga skoro jest tyle zła?

19. Rozdział 14. Quo vadis, czyli dokąd podążasz?

20. Rozdział 15. Ekumeniczne zamieszanie
21. Rozdział 16. Inny Jezus, inna ewangelia
22. Rozdział 17. Biblijny Izrael i Kościół
23. Rozdział 18. Ciasna brama i wąska droga

24. Rozdział 19. Czy przyjmiesz dar zbawienia?

25. Rozdział 20. Droga przebaczenia i miłości

26. Rozdział 21. Społeczność z innymi wierzącymi

27. Część II - Ewangelia według Świętego Jana
28. Ewangelia Jana - Rozdział 1
29. Ewangelia Jana - Rozdział 2
30. Ewangelia Jana - Rozdział 3
31. Ewangelia Jana - Rozdział 4
32. Ewangelia Jana - Rozdział 5
33. Ewangelia Jana - Rozdział 6
34. Ewangelia Jana - Rozdział 7
35. Ewangelia Jana - Rozdział 8
36. Ewangelia Jana - Rozdział 9
37. Ewangelia Jana - Rozdział 10
38. Ewangelia Jana - Rozdział 11
39. Ewangelia Jana - Rozdział 12
40. Ewangelia Jana - Rozdział 13
41. Ewangelia Jana - Rozdział 14
42. Ewangelia Jana - Rozdział 15
43. Ewangelia Jana - Rozdział 16
44. Ewangelia Jana - Rozdział 17
45. Ewangelia Jana - Rozdział 18
46. Ewangelia Jana - Rozdział 19
47. Ewangelia Jana - Rozdział 20
48. Ewangelia Jana - Rozdział 21
49. Okładka końcowa

Table of Contents

Okładka

Część I - Dlaczego wierzę w Jezusa, Dlaczego jestem ewangelikiem

Stopka redakcyjna

Prolog

Wstęp

Rozdział 1. Biblia jest źródłem prawdy

Rozdział 2. Kim jest Jezus?

Rozdział 3. Trójjedyna natura Boga

Rozdział 4. Nie można oglądać Boga i pozostać przy życiu

Rozdział 5. Przesłanie proroka Izajasza

Rozdział 6. Wielka wojna z szatanem i jego aniołami

Rozdział 7. Dlaczego najpierw pokuta i upamiętanie?

Rozdział 8. Piekło naprawdę istnieje

Rozdział 9. Krzyż jako narzędzie ludzkiego poniżenia i zagłady

Rozdział 10. Jezus zmartwychwstał!

Rozdział 11. Czym są duchowe narodziny?

Rozdział 12. Wojna z okultyzmem

Rozdział 13. Jak wierzyć w Boga skoro jest tyle zła?

Rozdział 14. Quo vadis, czyli dokąd podążasz?

Rozdział 15. Ekumeniczne zamieszanie

Rozdział 16. Inny Jezus, inna ewangelia

Rozdział 17. Biblijny Izrael i Kościół

Rozdział 18. Ciasna brama i wąska droga

Rozdział 19. Czy przyjmiesz dar zbawienia?

Rozdział 20. Droga przebaczenia i miłości

Rozdział 21. Społeczność z innymi wierzącymi

Część II - Ewangelia według Świętego Jana

Ewangelia Jana - Rozdział 1

Ewangelia Jana - Rozdział 2

Ewangelia Jana - Rozdział 3

Ewangelia Jana - Rozdział 4

Ewangelia Jana - Rozdział 5

Ewangelia Jana - Rozdział 6

Ewangelia Jana - Rozdział 7

Ewangelia Jana - Rozdział 8

Ewangelia Jana - Rozdział 9

Ewangelia Jana - Rozdział 10

Ewangelia Jana - Rozdział 11

Ewangelia Jana - Rozdział 12

Ewangelia Jana - Rozdział 13

Ewangelia Jana - Rozdział 14

Ewangelia Jana - Rozdział 15

Ewangelia Jana - Rozdział 16

Ewangelia Jana - Rozdział 17

Ewangelia Jana - Rozdział 18

Ewangelia Jana - Rozdział 19

Ewangelia Jana - Rozdział 20

Ewangelia Jana - Rozdział 21

Okładka końcowa