Rozdział 20. Droga przebaczenia i miłości

Chrześcijaństwo to droga służenia innym, to również droga przebaczenia i miłosierdzia. W świecie pełnym zła, egocentryzmu i nienawiści, nie jest to łatwa droga. Nie jest łatwo wybaczyć innym to, że zadali nam głębokie rany. Jednak te rany Bóg może uleczyć i w pełni uzdrowić nasze serce wlewając do niego nową nadzieję, radość i pokój. Przebaczenie to decyzja naszego serca, która oznacza, że nie będziemy chować urazy wobec tych, którzy nas skrzywdzili, nawet jeśli odeszli z tego świata. Przebaczenie przynosi uzdrowienie dla chorej duszy. Jest lekarstwem, które leczy przeszłość. To decyzja dzięki której pragniemy upodobnić się do Chrystusa. Kiedy ludzie z całą nienawiścią krzyżowali Zbawiciela, On wstawiał się za ludźmi do Ojca słowami modlitwy: Ojcze odpuść im bo nie wiedzą co czynią... (Ewangelia Łukasza 23:34).

Nieustanne przebaczenie jest podstawą trwania w społeczności z Bogiem. To obowiązek traktowania z szacunkiem i wszelkim miłosierdziem wszystkich bliźnich. Jest niedopuszczalne, aby uczeń Jezusa czynił zło i działał na szkodę bliźniego.

11.25 A gdy stoicie i zanosicie modlitwy, odpuszczajcie, jeśli macie coś przeciwko komu, aby i Ojciec wasz, który jest w niebie, odpuścił wam wasze przewinienia.
11.26 Bo jeśli wy nie odpuścicie, i Ojciec wasz, który jest w niebie, nie odpuści przewinień waszych. (Ewangelia Marka 11:25-26)

Błogosławcie tych, którzy was prześladują, błogosławcie, a nie przeklinajcie. (List do Rzymian 12:14)

Kto bowiem wyrządza krzywdę, otrzyma odpłatę za krzywdę bez względu na osobę. (List do Kolosan 3:35)